Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar.Ze leerde omgaan met het gegeven dat ze ergens gevonden  was. Niet zo evident. Gevolg is ook dat ze altijd gedacht heeft dat ze nooit, nooit iets zou kunnen te weten komen over haar afkomst, haar moeder, haar familie of de redenen waarom ze is afgestaan. Is ze afgestaan trouwens? Want ook dat kan niet zomaar worden opgemaakt als je de ‘status’ vondeling hebt meegekregen in je dossier.
Maar zij had het geluk dat ze dit samen met haar adoptieouders kon doen: een plekje zoeken voor haar vondeling-zijn en daar ook de gevolgen van meenemen in haar leven.
Zo rond haar  16de ging ze samen met haar adoptieouders op rootsreis. Ze hadden ook een bezoek aan het tehuis en de zusters ingepland.
Zij had geen enkele concrete vraag rond haar afkomt mee,  immers, ze was een vondeling volgens de officiële papieren. Hoe zouden de zusters dan meer kunnen weten?
Maar het draaide anders uit. Kort na hun aankomst in het tehuis kregen ze een klein bundeltje losse papieren in hun handen geduwd. Daarop, onder andere, de naam en de (toenmalige) woonplaats van haar biologische moeder.
Ik vraag haar wat ze er toen mee hebben gedaan? Wat dit toen met haar heeft gedaan en waarom ze pas nu, nu ze rond de 30 is, concreet op zoek gaat?
Waarom zijn ze toen niet langs geweest in dat dorp, niet eens zo ver van waar het tehuis ligt?
Zoveel vragen en daar kwamen heel duidelijke antwoorden op. Duidelijk is ook , dat er hard en veel is over nagedacht en dat deze dame niet over de spreekwoordelijke 1 nacht ijs is gegaan voor ze bij het Steunpunt Adoptie aanklopt met haar rootsvraag.

Eén ding kan ik hier wel (met haar medeweten natuurlijk) meegeven: het moment  dat en de manier waarop ze te weten kwam dat ze geen vondeling is maar door haar mama naar het tehuis is gebracht , heeft een zware impact op haar leven, nu nog.
Dat die ‘waarheid’ al die tijd in het tehuis lag en de status ‘vondeling’ al die tijd in haar kinddossier hier zat, is voor haar nog steeds moeilijk.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

 

 

 

Advertenties

5 Responses to “Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.”


  1. 1 Toyvin 3 december 2013 om 12:36

    Het is een heel dubbel verhaal en moeten voor haar ook dubbele gevoelens zijn. 16 jaar geleefd te hebben met het idee dat je een vondeling was en dan erachter komen dat je mama je eigenlijk zelf naar het tehuis heeft gebracht. Ik krijg er kippenvel van.
    Ergens moet deze nieuwe informatie ook heel “mooi” voor haar zijn geweest. Er is ergens sprake van liefde geweest vanuit de moeder,
    anders was ze WEL een vondeling geweest.

    • 2 Babs 6 december 2013 om 00:09

      Beste Toyvin, ik weet niet of je zomaar kan spreken dat er géén sprake is van liefde als een moeder haar baby te vondeling legt. Het kan een daad van hulpeloos of onmacht zijn….sowieso iets wat haar hele leven ongetwijfeld blijft achtervolgen. Stel je voor dat ze daarna verstoten wordt, mocht ze het “onwettelijke” kind houden…want dat kan mogelijk het geval zijn. Ik begrijp je wel, maar de context kennen we niet en kan complexer zijn dan we denken. En voor alle vondelingen: het kan een troost zijn dat de biologische moeder mss radeloos was, gedwongen werd,…en dat het niet eens haar eigen wens was…Toch?

      • 3 Toyvin 12 december 2013 om 10:50

        Beste Babs,

        Misschien heb ik dit een beetje ongelukkig verwoord.., zo heb ik het in ieder geval niet bedoeld. Hoop niet dat ik hier iemand mee heb gekwetst.

  2. 4 Evelien van Niekerken 4 december 2013 om 23:01

    Pijnlijk dat tehuizen niet de juiste informatie geven met alle gevolgen van dien. Gelukkig dat deze vrouw alsnog de juiste informatie heeft gekregen. Ik hoop dat mijn dochter op een dag alsnog de informatie krijgt waar zij recht op heeft.

  3. 5 Joy C 9 december 2013 om 18:58

    Was bij mij ook het geval, wordt blijkbaar vaker gedaan bij adoptie. Heb toen ook mijn oorspronkelijke naam vernomen. Heel raar om te horen dat je eigenlijk een andere naam had. Ik ben daarna niet meer op rootsreis geweest, ben nog aan het twijfelen omwille van de emotionele impact.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits

%d bloggers liken dit: