Archief voor december, 2013

Mijn mama in India zou zo trots zijn op ons!

Dat stond in een smsbericht van een geadopteerde nav van de geboorte van haar derde kindje. Een dubbel gevoel, natuurlijk dat. Moeder worden en twee moeders hebben, en bovendien diegene die je op de wereld heeft gezet zelfs niet kennen.
Maar ook op dat laatste werd ik ooit aangesproken.

Toen ik jaren geleden een gesprek had met een slimme jongedame van 7, geadopteerd, en bij wijlen erg verward over het feit dat ze afgestaan was . Ze is afgestaan door een mama hier in België.
“Dit zijn toch niet arm Pia? Waarom moest ze me dan niet hebben?” .
En dan probeer je samen met haar ouders uit te leggen dat het niet gaat over ‘niet willen’ maar ‘niet kunnen’. En ergens in het gesprek zeg ik :
‘Dat moet raar zijn als je die mama niet kent, toch?’ . Ze kijkt me met grote ogen aan, kwaad en ze zegt:
’ik ken ze wel he Pia, ik heb ze alleen nog nooit gezien’.
Daar moet een volwassen mens ook eens over nadenken, zo slim is dat.

Twee moeders hebben en dan ook moeder worden. Denken alle geadopteerde dan aan hun geboortemoeder? Zijn ze dan kwaad? Worden ze door de geboorte van hun eigen kind getriggerd in hun rouw? Of net niet en komt er dan rust , meer begrip?
Ik zou het niet weten, er zal wel ergens onderzoek gebeurd zijn rond dat thema. Maar los daarvan zie ik wel dat het een life event is die veel emoties losmaakt.
Intense gevoelens die we als kersverse ouder (en grootouder)allemaal in een ‘pakket’ bij de geboorte van ons (klein) kind krijgen. Geadopteerden (en hun adoptieouders) krijgen daar nog een bonus bij, vaak toch.

Een adoptiemoeder vertelde me ooit dat ze trots als een gieter binnenstapte in de kamer van haar net bevallen dochter. Ze had een bos rode rozen mee. En dat was blijkbaar verkeerd. De kleur, de soort bloemen en nog zoveel meer. De volle laag kreeg ze. En de adoptiemama begreep het, het was op dat moment TE dubbel voor haar dochter. Ze nam het haar niet kwalijk, ging niet in de  strijd en voelde zich niet gekwetst.
Maar ze was er wel verdrietig om, omdat haar dochter het nu even moeilijk had met het moederschap en twee moeders, waarvan ze er eentje niet kende.
Het kwam goed, zeker weten. Maar iedereen moest even emotioneel een veilige plek zoeken.

Dat is ook wat een verjaardag kan losmaken: verwarring. Ik wenste onlangs een geadopteerde gelukkige verjaardag. Ze is dit jaar naar haar geboorteland getrokken om haar biologische moeder te ontmoeten. Een paar maanden later is ze jarig. Ik wens haar een gelukkige verjaardag via de mail en schrijf dat ik hoop dat het niet te verwarrend is voor haar vandaag. Ze mailt terug:
” jij bent de enige die dat nu aanvoelt, de rest denkt dat ik alleen maar in feeststemming ben.”

Een verjaardag: ook dubbel dus, soms toch, voor geadopteerde en hun adoptieouders.
Ze vieren een geboorte, maar niemand weet hoe het was, vaak ook niet wie de moeder was en waar ze nu is.
Veel adoptiegezinnen vieren een aankomstdag, als extra feest. Dan kwam het kind in hun leven. Ook dat was een heel bijzondere en blije dag.
Zo werkt het vaak wel. Aandacht voor alle gevoelens en alle ‘feest’dagen.

En van feesten gesproken: ik wens jullie allen een heel prettig feest, vandaag op Kerstdag en later als we het einde van het oude en de start van het nieuwe jaar vieren!

Tot volgend jaar !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Advertenties

Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.

Misschien denk je nu: maar hoe kan dat? Eens een vondeling, altijd een vondeling toch? Maar zo is het in de adoptierealiteit niet altijd.
Ze vertelt me dat ze terecht gekomen is in  een heel open adoptiegezin. Ze kon altijd alles met haar adoptieouders bespreken. Ze kon alle vragen stellen, het was nooit bedreigend. Haar adoptieouders hebben altijd die antwoorden die ze hadden gegeven, vertrekkende vanuit wat er in het adoptiedossier stond. Niet veel dus, tenzij dat ze een vondeling was.
Misschien lijkt het voor wie niet rechtstreeks betrokken of vertrouwd  is bij adoptie, een onbelangrijk detail als een adoptiekind nu vondeling, wees of niet is .
Velen denken ook dat het duidelijk is: je bent een weeskind volgens je dossier, dus je beide ouders zijn gestorven. Je bent een vondeling volgens je dossier, dus men heeft je ergens ‘gevonden’.
Niets is minder waar, de woorden vondeling en wees werden vroeger (voor het Haags Verdrag de kwaliteit van de kinddossiers probeert  te verhogen) vaak verkeerdelijk genoteerd, vertaald of  om wat voor reden dan ook genoteerd.
Zo ook dus bij haar. Verder lezen ‘Ooit was ik een vondeling, maar nu niet meer.’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,393 hits