Ik ga ooit nog eens terug naar mijn geboorteland, maar voor langere tijd en dan om vrijwilligerswerk te doen!

Ze is net terug van een rootsreis naar haar geboorteland en komt erover vertellen. Ze straalt en heeft duidelijk alleen maar mooie en warme herinneringen aan haar reis. Ja, natuurlijk, de zoektocht naar haar biologische mama, die loopt jammer genoeg minder vlot. Ze weet echter dat haar adoptieouders en ikzelf verder zoeken, het niet opgeven. Maar ze wil nog terug, zeker weten, maar dan om vrijwilligerswerk te doen en voor langere tijd.

Waar heb ik dat nog gehoord? Het is een retorische vraag voor alle duidelijkheid! Heel veel geadopteerden gaan terug naar hun geboorteland om daar een tijdje te wonen, te reizen, te werken (al dan niet in ene tehuis).

Tijd dacht ik om één van hen hier het woord te geven.
Ik vond het een heel boeiende bijdrage aan deze blog, hopelijk jullie ook!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Het duurde meer dan 20 jaar na aankomst in Belgenland voor ik terugkeerde naar India. Deels door mijn ouders: ‘je bent te jong, je moet er emotioneel klaar voor zijn, je gaat toch niet alleen etc.’

Ik boekte mijn eerste reis via een toeristische organisatie. 3 weken rondtrekken, alles was geregeld. De eerst dag echter koppelde ik me los van de groep en bezocht mijn weeshuis. Achteraf gezien was het een goede reis maar gewoon te toeristisch. Ik kreeg geen tijd om stil te staan bij alles wat er door mij heen ging. India is namelijk geen vakantieland voor mij, dat was duidelijk…

Niet veel later boekte ik impulsief een 2de reis. Alleen, zonder reisbegeleider of iemand die me nauw aan het hart lag. Ik had het nodig, alleen zijn, mijn leven op een rijtje zetten. Het rouwproces van adoptie doorlopen.

Mijn visum was 3 maand geldig. Ik zorgde dat mijn vaccinaties in orde waren, kocht een Trotter en boekte de avond voor vertrek 1 hotelovernachting  in Delhi. Mijn ouders waren minder gelukkig met mijn impulsiviteit en ‘just go with the flow zonder echt plan’. Ik negeerde hun frustratie en bezorgdheid. Ik wilde er tijdelijk wonen, werken, het toeristische achter me laten en het echte India leren kennen.

De reis die begon zonder plannen eindigde in mooie vriendschappen, fantastische plaatsen in verschillende staten, een liefde die ik nooit zal vergeten, miserie van corruptie en een bedreigingen. Emoties rond adoptie, hechting, loslaten, paranoïde rondlopen in de straten en denken dat je misschien je moeder voorbij loopt.  Werken in een toeristenbureau en hotel om mijn onkosten te betalen en anderzijds de ruimte te krijgen om te kunnen rondtrekken, zoeken naar mijn bio ouders en toch op een vaste plaats bij iemand ‘thuis’ te kunnen komen. Intens met ups en downs, maar wel het gevoel dat je leeft en dat hetgeen je doet zinvol is. India kruipt onder je kleren. Moest de liefde stand hebben gehouden, was ik er blijven wonen. Het gevoel dat wel meer geadopteerden hebben; in India mis ik mijn leven in Belgenland, hier mis ik India. Het kan intens pijn doen, als wees ben ik een outsider, maar toch ben ik rijk genoeg om bij de middenklasse te horen. Ik kan Hindi maar ze horen dat het niet mijn moedertaal is. Ik wil er graag ‘bijhoren’ maar ik besef ook wel dat ik na 24 jaar niet zomaar kan in blenden. Ik kan het gemis niet opvullen met op en af  te reizen. India is ook gekoppeld aan verlies, mijn bio-ouders, iemand die me nauw aan het hart lag, het verleden. Toch blijf ik terug gaan. Karma zorgde er gelukkig voor dat ik ook een stukje India in Belgenland heb. Elke avond staat er rijst op tafel met 1 of andere pikant gerecht. Mijn vriend helpt me bij m’n Hindi en dankzij hem komen we altijd te laat op een afspraak. Indiërs zeggen niet voor niets: “Late is great!”


my_motherland_india_cover_for_ipad-r57d01a9b0e754e33be2ff98f97b86cca_woal7_8byvr_152

 

 

 

Advertenties

2 Responses to “Ik ga ooit nog eens terug naar mijn geboorteland, maar voor langere tijd en dan om vrijwilligerswerk te doen!”


  1. 1 toyvin 24 november 2013 om 21:31

    Hoi Pia,

    Zojuist eens wat blogs van je gelezen.
    Erg mooi en heel herkenbaar.
    Vooral de blog van ” mag ik je troosten “.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits

%d bloggers liken dit: