Eindelijk die reis terug naar je geboortemoeder, je land…

Zaterdag  13 juli 2013

Lieve E.

Toen ik deze middag mijn mails opende, sloeg de schrik me om het hart. Een mailtje van jou. Hoe kan dat nu , je zou toch nu op weg moeten zijn naar de andere kant van de wereld, terug naar die plek waar het 26 jaar geleden voor jou begon? De mail bevat alleen maar een kopie van de  brief  gericht aan jouw moeke & vake, jouw adoptieouders.
Opnieuw mag ik meekijken over jouw schouder naar hoe het is om als geadopteerde op zoek te gaan naar de puzzelstukken, naar dat puzzelstuk wat het moeilijkst te vinden en zeker ook te plaatsen is, jouw geboortemoeder.

 

Ik mocht anderhalf jaar lang aan de zijlijn meekijken, meedenken en meevoelen. Ik kreeg jouw verhaal, in flarden, soms heftig, soms rustig, maar nooit gratuit, altijd voluit.
We hadden vele gesprekken, ook via Skype omdat het snel moest, de nood hoog was en de afstand soms te groot. Dan zag ik af en toe die tranen. Altijd stil alsof je zelf niet voelde dat ze rolden… het deed me zoveel, maar bleef  ‘professioneel’ als adoptiecoach , daar kwam je voor.

We zochten samen naar de juiste vragen: wanneer? Met wie? Hoe zal ik haar aanspreken? Moet ik iets geven? Doe ik foto’s mee, welke en hoeveel? Wie en wat wil ik daar allemaal vinden en ontmoeten? Waar ben ik meest bang voor? Wat wil ik er zeker uithalen? En zoveel meer.
Ik besef dat dit het gemakkelijkste deel van je zoektocht was, de antwoorden moesten door jou en jou alleen geformuleerd worden.
Lastig zei je soms, maar je wist dat dit moest gebeuren.
Anderhalf jaar lang met ergens halfweg dat kleine bericht :‘Pia , ze hebben ze gevonden!’

Blij dat we waren! Maar dan kwam het toch zo kort op je vel te zitten. Ook dat hadden we besproken, jouw tempo volgen was wat ik wou bewaken.
Dus werd de reis een jaar uitgesteld. Het was nu teveel en er waren ook teveel andere emoties die niets met je adoptie te maken hadden, maar wel heel heftig waren.
Ok, we laten onze tussenpersoon jouw moeder verwittigen, het zal nog een jaartje extra duren.
En er kwam even rust.
Maar het laatste half jaar was er geen ontkomen meer aan, het zware werk kon niet meer afgeschoven worden.

Je bent altijd een heel goeie evenwichtskunstenaar geweest. Voor jezelf, voor je zus en voor je hele adoptiegezin. Je was diegene die het altijd goed ( moest?) deed.Je zorgde vaak te weinig voor je  eigen evenwicht en dat liet zich nu niet meer ontkennen.
Ook nu worstelde je je met een krachtig doorzettingsvermogen doorheen alle onevenwichten, bij jezelf en in je omgeving.

Toen je woedend werd wist ik dat het goed zou komen, hoe raar dat ook moge klinken. Je kwam plots op voor jezelf, je eiste de volle aandacht op en toen moest iedereen wel naar jou luisteren. Ook die moeder aan de andere kant van de wereld.

Je zus, je kleine zus, reist met je mee. Zij is het die naast en bij je gaat blijven wat er ook gebeurt. Ik ben heel blij dat jullie daar samen zitten en hopelijk genieten.

En dan krijg ik vandaag een kopie van die brief aan jouw moeke & vake.

Daar is ze weer denk ik , onze evenwichtskunstenaar. Op de valreep schrijf je nog een brief aan jouw ouders. Om ze te bedanken, om uit te leggen waarom je dit moet doen, om hen nog mee te geven hoe je hoopt dat zij ook evenwicht vinden en je voegt er zelf goede raad aan toe.

E. ik ben zo onder de indruk van jouw kracht (en dat van je zus) en ben zo blij dat je me opnieuw toelaat mee te kijken en te voelen.

Ik weet dat je nu aan het landen bent in je geboorteland, dat je morgen ergens je mooie lange kleed, speciaal voor de ontmoeting gekocht, gaat uitpakken en samen met je zus op je moeder gaat afstappen met de hoop te vinden waar je al zo lang naar op zoek bent en vele meer. Ik weet ook dat je gewapend bent tegen een ontgoocheling, ik hoop niet dat deze komt, maar ik ben ook daar gerust in.
Je zus is erbij.

Ik zet mijn Skype vinkje op groen E. Voel je niet verplicht maar voor ik op 20 juli de deur achter me dicht trek om in een hangmat voor mijn tent te genieten van rust en boeken en…, zou ik zo graag nog eens dat mooie gezicht van je zien en die lach.

Veel zonnige groeten vanuit mijn tuin,

adoptie kleur nederl.

 

 

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Ps dit is de laatste blog voor ik begin september opnieuw probeer om jullie te laten meekijken over mijn schouder! Geniet van de zomer!

hangmat

 

 

 

 

 

 

 

facebook-button

Facebook groep De adoptiecoach
Een gesloten groep voor afstandsouders, geadopteerden en adoptieouders.

0 Responses to “Eindelijk die reis terug naar je geboortemoeder, je land…”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.771 hits

%d bloggers liken dit: