‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!

“Ik ga terug naar mijn land, maar dan ga jij verdrietig zijn”
Ze kijkt haar papa met grote ogen aan. Ze is pas 7 maar heeft al zoveel in haar hoofdje en hartje om mee om te gaan. De bonus van adoptie zeg maar.
MIJN land, dat is waar de meeste geadopteerde hun geboorteland mee bedoelen. Gelukkig voelen de adoptieouders van vandaag zich daar niet door tekort gedaan. Ook zij nemen graag het land van hun kind mee op in het familieverhaal.
Maar hoe mooi , boeiend het ook is om twee landen te hebben, twee families te hebben, het is niet eenvoudig om dat allemaal een veilige plek in je leven te geven.

Rond de leeftijd van 7 begint het grote werk pas goed en het stopt niet wanneer een geadopteerde volwassen is.
Ik ga naar mijn land terug”  is ook de vraag ‘Moet ik ooit terug?’ of ‘Mag ik hier blijven voorgoed?’  en ik test dit even uit door (heel) stout te zijn en dan af te toetsen of ze mij gaan terugbrengen.
Slim en niet evident om mee om te gaan.
Zeggen ‘ja je mag terug als je wilt ‘ geeft vaak het omgekeerde effect: ‘dus ik mag terug als ik wil, zo belangrijk ben ik hier dus ook niet’ . Het  vraagt van adoptieouders een bijzondere sensitiviteit om hierop te reageren, wat wil mijn kind eigenlijk zeggen, vragen. “Ik ga toch naar mijn land terug” wordt wel eens ingezet wanneer adoptiekinderen iets moeten doen tegen hun zin.
Ze zetten dit in als wapen. Alsof ze willen aangeven : ik heb een keuze, als het mij niet aanstaat is daar nog een ander land, een andere familie.
Maar net zo snel als ze dit zeggen, voelen velen van hen zich meteen schuldig en verward. Ik doe mijn adoptiemama pijn en ik weet niet of ik wel naar die andere familie, dat andere land, wil ? De reactie van ouders is dan ook van groot belang: rust brengen, begrip tonen en niet willen ‘oplossen’, want dat kan niet.
De weg naar evenwicht is een weg die ze zelf moeten afleggen.

“Ik zou zo graag eens naar mijn land terug gaan, maar durf niet”. Ze is volwassen en geadopteerd. Stelt de reis, het zoeken steeds uit. Want , wat als ze niet vindt wat ze zoekt: rust? Wat als ze wel vindt, maar wat ze vindt moeilijk is: mijn mama wil me misschien niet zien, is me misschien vergeten?

“Ik vertrek binnenkort eindelijk naar mijn land, naar mijn biologische moeder en heb geen zin meer” Ze zou misschien liever de langverwachte reis afblazen, ze weet het niet meer. Het komt zo dicht en nu moet het niet meer, of nog niet. Alles is geboekt, iedereen voorbereid op de ontmoeting en ik weet, ik voel dat ze eigenlijk liever “gewoon” op reis zou gaan, met een boekje in de zon zitten.

Het vraagt een grote hoeveel moed om als geadopteerde op zoek te gaan naar evenwicht in ben ik een Indiër/Koreaan, Ethiopiër …of Belg.
WIL ik wel mijn biologische moeder vinden en zien? Het is een helse opdracht om te zoeken naar identificeerbare informatie over je biologische ouders, maar evenzeer om ze te (be)zoeken.

We hebben met zijn allen teveel naar de SPOORLOOS uitzendingen gekeken. We denken dat dit een verhaal van verlangen, zoeken, vinden en opperste geluk is (al die tranen die vrijkomen bij een omhelzing tijdens de reünie, dat moet wel geluk zijn denken we); Ik zie ook andere gevoelens: de worsteling, de opspelende dubbele loyaliteiten (ga ik mijn adoptieouders pijn doen?), de rouw (kwaad – verdriet), de angst (wat als het tegenvalt, ik niet voel, meer onrust dan rust vind?).

Moeilijk en weinig mensen begrijpen het.
Wij kunnen het wel proberen !

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

1 Response to “‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!”


  1. 1 marike 2 juni 2013 om 11:08

    Mooi geschreven, en zo waar. Ik kwam niet uit een ander land (binnenlands geadopteerd), maar het was inderdaad zo rond mijn 7e dat ik begon te roepen: ‘ik ga tóch naar mijn andere mama’.

    Toen; 25 jaar geleden, helemaal niet makkelijk voor mijn A-ouders om mee om te gaan.

    Uiteindelijk ging ik, zo’n 20 jaar later ‘toch naar mijn andere mama’ (en vader). Ook helemaal niet makkelijk om mee om te gaan; voor alle 3 de partijen in de adoptiedriehoek niet… Hoe verenig je iets waar ooit zo’n absolute en pijnlijke scheiding ontstond?

    Dank voor je schrijven, ik zal vaker komen kijken.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: