Archief voor juni, 2013

Waarom begrijpt er niemand dat ik (ook) kwaad ben op de moeder die mij heeft afgestaan?

Is dat zo vraag ik?
Ja, zegt ze, als ik vertel dat ik met zeer gemengde gevoelens kijk naar de ontmoeting met de moeder in mijn geboorteland, dan begint “men” mij te overtuigen om heel enthousiast te zijn.
Er verschijnen tranen.

Binnen precies 1 maand staat ze voor het eerst bewust voor die moeder in een ver land, haar geboorteland.
Ze heeft gemengde gevoelens en dat is dan weer een understatement om U tegen te zeggen. We bereiden dit al anderhalf jaar voor, heel intensief.
Ik heb dit keer gevraagd of ze een brief aan haar moeder wil schrijven, niet om af te geven, maar om een poging te doen om te zeggen- schrijven, wat ze echt zou willen zeggen.

Ze ziet het wel zitten om deze brief voor te lezen, zo zullen we misschien samen voelen waar de grootste knopen nog zitten.
Twee volle bladzijden zijn het geworden. Een indrukwekkende open brief aan die moeder.

 

Ik probeer te volgen terwijl ze voorleest. En weer word ik stil, heel stil.
Ik voel de open wonde van de afstand in de brief, telkens weer. Nancy Verrier beschreef het in haar boek ‘ primal wound” ook al. Afgestaan zijn , laat een pijnlijke wonde achter.
En ja, ook hier bij haar weer het balanceren tussen wat het verstand je ingeeft en wat je voelt.
Aan geadopteerden moet ik dit niet uitleggen.

Natuurlijk begrijpt ze dat het moeilijk zal geweest zijn om als alleenstaande jonge vrouw haar kind te houden. Maar er zijn nog 3 kinderen na haar geboren en die mochten wel bij haar blijven.
Natuurlijk zegt het verstand dat daar nu wel een verantwoordelijke vader zal zijn.
Maar toch, waarom kon zij alleen niet blijven?
Weet die moeder wel hoe het voelt om afgestaan te zijn?
Boosheid die in tekst van de brief geweven is als een rode draad  .

Iedereen zegt steeds hetzelfde: dat die moeder geen keuze had, dat die moeder elke dag aan haar heeft gedacht , dat die moeder op haar verjaardag extra aan haar heeft gedacht, dat die moeder afstand heeft gedaan om haar een beter leven te geven, dat de ontmoeting mooi gaat zijn.
Plots lijkt iedereen wel een adoptie expert.
Zij wordt ook daar boos om:
“Hoe weten ze dat? Hoe kunnen ze dat weten dat die moeder elke dag aan mij heeft gedacht? Hoe kon die moeder trouwens weten dat ze het beter zou hebben? Heeft ze niet een enorm risico genomen, want het kon net zo goed , goed fout zijn gelopen! Weet die moeder trouwens hoe moeilijk de weg als geadopteerd soms is? “
Gelijk heeft ze als ze al die ‘adoptie experts’ terecht  wijst.

Maar de goedbedoelde adviezen en de ‘uitleg’ die ze van haar omgeving krijgt kwetsen haar.
Hoe komt dat toch dat niemand mij begrijpt en dit keer GAAT HET OVER MIJ EN DE GROTE BEHOEFTE OM BEGREPEN TE WORDEN.”

Het is niet anders zeg ik haar, als het over adoptie gaat lijkt iedereen wel een expert en dat in combinatie met gratis adviezen. Ook adoptieouders moeten dit vaak ondergaan.
Het troost haar niet. Zij wil NU begrip, NU heeft ZIJ steun nodig.
I rest my case ! Ze heeft weer gelijk.

En dan is er toch dat lichtje in haar ogen als ze zegt:
“het enige wat ik al gedaan heb als voorbereiding op de ontmoeting is : ik heb een mooi lang kleed gekocht dat ik ga dragen tijdens de ontmoeting met mijn moeder.”

Het komt goed denk ik dan.
Ik wens je veel moed en een warme ontmoeting!

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

Wat als? adoptie niet (meer) zou bestaan…

Vijf therapeuten volgen een korte vorming met als titel ‘Leren van en over adoptie’.
Ook dit keer heb ik gevraagd aan een geadopteerde medewerkster, vandaag aan D., om mee aan tafel te zitten. Iedereen kan vragen stellen, aan mij uiteraard, maar ook aan haar. D. is een jonge vrouw,  geadopteerd op kleuterleeftijd . Ze heeft een diploma sociaal werk en psychologie op zak.
De vragen komen al snel: hoe zij de adoptie als kind heeft ervaren? Als ze nog herinneringen heeft?
‘Ja, natuurlijk ‘zegt ze. ‘Ik weet nog dat ik verbaasd was dat er licht was ‘s nachts  en ik dus in het donker kon zien.’
‘De eerste dagen vond ik het wel spannend, ik zag veel rijkdom, meer dan genoeg eten en veel, veel speelgoed’
Maar al snel miste ze de kinderen, het lawaai in de slaapzaal in India. Ze was, is, enig kind en het huis stond aan het eind van een doodlopende straat. De stilte was voor haar geen rustpunt, integendeel.
Gelukkig was er een hond die ‘s nachts aan haar voeten sliep en geluiden maakte, zo voelde ze zich minder alleen.

Dacht ze dat het beter was om op heel jonge leeftijd geadopteerd te worden?
Neen, absoluut niet. Ik ben blij dat ik nog weet hoe het daar was. Dat het daar goed was. Inderdaad er was niet zoveel eten, maar we hadden elkaar daar in het tehuis. Ik heb gelukkig nog mijn herinneringen , als troost ook.’

Achteraf bleek dat een aantal van hen met de misvatting rondliepen dat het altijd beter was om zo jong mogelijk te adopteren. D. geeft ze inkijk in een adoptie van een kleuter. En dan kwam de vraag:
Maar is adoptie dan niet goed misschien? “
Ik zie meteen dat deze vraag inslaat als een bommetje bij D.. Maar ze blijft professioneel en gaat de discussie, de dialoog aan.
Maar WAT ALS er geen adoptie (meer) is?
Een van hen verbleef een tijdje in Zuid-Afrika en zag daar zoveel ellende, zoveel kinderen op straat en in instellingen en dacht dat adoptie voor die kinderen toch wel een oplossing kon zijn.
Zo kunnen we toch de kinderen helpen, redden? Adoptie is toch ook een goeie zaak?

D. is het duidelijk niet eens.
‘Wie zegt dat ik niet gelukkig zou geweest zijn als ik in India was gebleven? Jullie gaan er zomaar van uit dat wij het hier altijd beter hebben! Dat is niet zo, niet altijd. En weet je hoe het voelt dat wij dat altijd maar horen, voelen: je mag toch blij zijn dat je geadopteerd bent en goed bent terecht gekomen in een rijk land, anders was het je niet zo goed vergaan!’
Ik voel de spanning stijgen, mensen verbeteren zichzelf, proberen de nuances te zoeken, ook ik.

Het wordt nog een heel boeiend einde van de namiddag, de rest van de vorming laten we links liggen. Ik weet dat er vele vragen te stellen zijn over adoptie, weinig antwoorden voldoen, toch niet voor lang, laat staan voorgoed.
Wat als adoptie niet bestaat?

De meningen over adoptie zijn verdeeld, naargelang de plaats van diegene die ze beantwoordt.
De vorming loopt ten einde. We worden bedankt voor de boeiende namiddag. De deelnemers beweren toch wat nieuwe inzichten te hebben opgestoken. D. wordt ook heel erg bedankt voor haar persoonlijke en boeiende insteek.
We stappen samen naar het station. We drinken nog iets op een terras en debriefen.
Ze is toch wat kwaad: hoe kan dat nu zegt ze, hoe kan dat, dat de mensen nog steeds zo over adoptie denken.
Ze mist het overzicht bij de professionale, bij de mensen rondom haar.

“Men refereert altijd naar de arme kindjes in weeshuizen. Het is makkelijk om die te bezoeken & conclusies te trekken. Maar al die miljoenen kinderen op straat zonder hulp, weeshuis. Dat zijn de slachtoffers van het systeem. Ipv kritiek te geven op kinderen in weeshuizen, hoe slecht ze het niet hebben, zou men eens objectief moeten kijken. De straatkinderen zijn een ongekend aantal anonieme gezichten die je niet kan natellen in weeshuis bedjes, ervan uitgaan dat ze minstens 1 maal per dag eten hebben. Durf naar heel het systeem te kijken, alle fouten die dit heeft en niet enkel de arme kindjes in weeshuizen.”

Ik probeer ‘de mensen’ te verdedigen, mijzelf ook te verdedigen merk ik. Ik werk in adoptie, dus kan ik toch niet tegen adoptie zijn?Een ‘de mensen’ die adoptie verkeerd inschatten. Tja als je zo weinig geadopteerden kent , dan denk je misschien nog steeds dat alle geadopteerden gelukkig zijn dat zij weg zijn uit hun land en de armoede.
Ze is niet overtuigd zie ik.

De dag erop zie ik op haar FACEBOOKSTATUS dit: ‘Is teleurgesteld over hoe de patronen in adoptie zich blijven herhalen in negatieve zin.. Hebben ze dan niets geleerd van fouten uit het verleden? Naïeve ik?

WAT ALS? we adoptie nu zouden afschaffen, gewoon eens de denkoefening maken… zou dat dan sluitende antwoorden en oplossingen geven?

Ik weet het niet, echt niet…

 

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!

“Ik ga terug naar mijn land, maar dan ga jij verdrietig zijn”
Ze kijkt haar papa met grote ogen aan. Ze is pas 7 maar heeft al zoveel in haar hoofdje en hartje om mee om te gaan. De bonus van adoptie zeg maar.
MIJN land, dat is waar de meeste geadopteerde hun geboorteland mee bedoelen. Gelukkig voelen de adoptieouders van vandaag zich daar niet door tekort gedaan. Ook zij nemen graag het land van hun kind mee op in het familieverhaal.
Maar hoe mooi , boeiend het ook is om twee landen te hebben, twee families te hebben, het is niet eenvoudig om dat allemaal een veilige plek in je leven te geven.

Rond de leeftijd van 7 begint het grote werk pas goed en het stopt niet wanneer een geadopteerde volwassen is.
Ik ga naar mijn land terug”  is ook de vraag ‘Moet ik ooit terug?’ of ‘Mag ik hier blijven voorgoed?’  en ik test dit even uit door (heel) stout te zijn en dan af te toetsen of ze mij gaan terugbrengen.
Slim en niet evident om mee om te gaan.
Zeggen ‘ja je mag terug als je wilt ‘ geeft vaak het omgekeerde effect: ‘dus ik mag terug als ik wil, zo belangrijk ben ik hier dus ook niet’ . Het  vraagt van adoptieouders een bijzondere sensitiviteit om hierop te reageren, wat wil mijn kind eigenlijk zeggen, vragen. Verder lezen ‘‘Ik ga (toch)terug naar mijn land”. De vele betekenissen van deze zin!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits