En dan is er nog die foto….

Album 019

Vroeger zaten foto’s als waardevolle documenten tussen zijdepapier in een heus fotoalbum!
Nu worden massaal veel foto’s op alle mogelijke plaatsen genomen en ook snel en veelvuldig verspreid via internet, sociale media. Er is  Google afbeeldingen waarmee je zowat van alles en iedereen foto’s kan opsporen. Vaak weet een mens niet eens dat en hoe ze daar in te vinden zijn. Gelukkig verschijnt er van mij al snel een blonde miss met dezelfde achternaam… I wish!
Maar foto’s hebben toch wel een bijzondere plek in het adoptieverhaal .

India begin van deze eeuw. We zitten in een kantoorruimte van een groot tehuis , waar ook gehandicapten en bejaardenzorg is gehuisvest.
De reisbegeleider van onze adoptiereis heeft zijn laptop mee en zit voor een Indiase afstandsmoeder. Hij heeft foto’s mee van haar dochter die ze lang geleden heeft afgestaan.  Ze was weduwe geworden en de zorg voor al haar kinderen was teveel. Als huisbediende verdiende ze amper genoeg om te overleven en woonde toen ook boven op het dak van het huis waar ze werkte. De zusters waren langsgekomen met het voorstel om haar jongste dochter mee te geven naar het tehuis. Of deze vrouw wist dat haar dochter voorgoed zou vertrekken naar een buitenlandse adoptiegezin is niet duidelijk. We vragen ook niet door, we laten haar kijken naar dat vreemde apparaat met daarop , daarin?, foto’s van haar dochter , schoonzoon en kleinkind in Vlaanderen.
Ze glundert, ze praat niet (meer) en lijkt te genieten.
Ze vraagt of ze de foto’s kan krijgen. En dat is niet meteen gemakkelijk nu ze in een laptop zitten. Maar ze krijgt de belofte dat ze haar zullen gezorgd worden.
Ze vertrekt met rechte rug en glinstering in haar ogen.

Ze is vier als ze geadopteerd wordt. Uit het dossier blijkt dat het op zijn zachtst gezegd een woelige tijd is geweest voor ze geadopteerd werd. Wie welke rol heeft gespeeld in haar verhaal is niet helemaal duidelijk. De adoptievader vertrekt een paar jaar later op reis op zoek naar de moeder, de zuster en het verhaal. Hij komt terug met een deel van een verhaal, veel foto’s en filmpjes van de moeder en zus uit dat verre land.
Er staan er een aantal op een tafeltje in de living. Telkens als ze passeert aan de foto’s van haar mama sluit ze de ogen tot ze voorbij is en dan pas opent ze haar ogen opnieuw. De foto van haar zus vindt ze dan weer ‘cool’, ze is trots dat ze erop lijkt en toont die wel eens aan mensen. De adoptieouders weten dat hun adoptiedochter tijd nodig heeft om te verwerken, te rouwen . Ze laten haar haar tempo. Maar ze halen de foto niet wel en zwijgen de mama ook niet dood.
Niet lang daarna verhuist het gezin. De kinderen mogen een klein rugzakje meenemen als ze vertrekken met de eerste auto naar hun nieuwe huis. De rest komt dan met de grote verhuiswagen.
De een neemt een knuffel mee , de andere een DVD met een lievelingsfilm maar zij, zij gaat naar de onderste lade van haar nachtkastje waar het fotoboekje zit dat papa meebracht van haar land. Daarin de foto’s van haar mama . Ze stopt die in haar rugzak en vertrekt.
Niets is wat het lijkt! 

Ze is al meer dan 20 op zoek naar haar moeder en dan komen via de mail, vanuit haar geboorteland, die paar foto’s van haar ouders en broer. Kort nadat de tussenpersoon de mededeling doet dat hun dochter en zus op zoek is, wordt de foto genoemd. Dit foto komt op het scherm van de computer van de dochter. Ze ziet aanvankelijk alleen de moeder, wil ook alleen de moeder zien. Ik vraag wat ze voelt. Ze zegt dat ze ontgoocheld is, dat ze niet op de mama lijkt en dat de mama zo… ja, er niet zo mooi uitziet als ze gedacht heeft. Is dat erg dat ze dat vindt vraagt ze, ze voelt zich schuldig. Maar we gaan dar samen mee ‘aan de slag’.
De week erop komen er nog foto’s binnen, deze keer is de familie al wat bekomen, hebben ze zich extra mooi gemaakt voor wat wel een statiefoto lijkt. Ik skype met de dochter op haar vraag.
 “Pia,  het is de allermooiste mama van heel de wereld. Ik kan niet stoppen met naar de foto te kijken. Ik ben zo blij. Alles voelt nu veel beter aan.”

En dan is er nog die foto in adoptie…

Pia

adoptie kleur nederl.

Advertenties

0 Responses to “En dan is er nog die foto….”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.236 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: