Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.

Het verhaal situeert zich midden de jaren 90, maar ik herinner me er nog elk detail van.

Aline (fictieve naam) is geboren en geadopteerd in België. Ze had het al een tijdje moeilijk, zeker sinds ze zelf moeder geworden was. Wie ben ik? En hoe komt het toch dat een Belgische moeder haar kind afstaat? Dat kan toch geen materiele oorzaken hebben.
Zelf is ze terecht gekomen in een warm, hoog opgeleid gezin met 2 biologische dochters. Zij, als jongste, is de enige die geadopteerd is. Ze lijkt dan ook van geen kant op haar zussen en ouders. Terwijl zij worstelt met haar (over)gewicht, lijkt de rest van de familie een perfect BMI aan te houden, wat ze ook eten. Ook daar heeft ze het lastig mee, dat zal dan wel genetisch zijn, of niet?

We gaan op zoek naar  antwoorden en uiteindelijk ook naar een ontmoeting met haar biologische moeder. Ik ga haar voor, om deze belangrijke stap voor te bereiden .

asad

Ik kom terecht in een sociaal woningblok , ergens hoog uitkijkend boven een grote Vlaamse stad.
Ik wist dat ze alleen woonde en nog een aantal kinderen voor en na Aline had gekregen, waarvan nog een dochter, ook afgestaan bij de geboorte. Het beloofde een moeilijke ontmoeting te worden en ik wilde kost wat kost de uiteindelijke ontmoeting met Aline, zo goed mogelijk voorbereiden.

Als de deur opengaat verschijnt een tengere vrouw met een gebloemde legging en een hele warme uitstraling.  Mijn eerste gedachte is : daar gaat de theorie dat het overgewicht van Aline erfelijk is, tenzij de papa….
Ze is erg zenuwachtig en begrijpt aanvankelijk niet wie ik ben en wat mijn beroep is. Deze vrouw is licht mentaal gehandicapt (stond ook in haar dossier vermeld) en dat merk je aan veel zaken. Maar ze is wel een fijne vrouw. Ze schenkt me koffie in haar beste servies en loopt voortdurend tussen de keuken en de living om vanalles aan te dragen. Ik blijf vragen of ze wil gaan zitten, dat het ok is, maar ze is niet te houden.
Enige tijd later is ze rustig. Ze begint te vertellen, op haar manier, maar wel een consistent verhaal.

Als kind van een arm en disfunctioneel gezin komt ze al snel , samen met broers en zussen , in een armentehuis terecht. Niet de instellingen bijzondere jeugdzorg zoals we ze nu kennen, maar deze van voor en net na de 2de wereldoorlog zeg maar. Ik had net een documentaire gezien van dit ‘soort’ jeugdzorg en was onder de indruk.
Niet voorbereid en helemaal niet emotioneel uitgerust, komt ze op haar 18de in de grote wereld terecht en al heel snel ook in een ‘bar’. Ze vertelt heel open dat ze daar naar bed moest met iedereen die de ‘madam’ aan haar bed bracht. De rest van haar vreselijk triestig levensverhaal ga ik je besparen. Ik dacht nog, hoe sterk is ze hier uiteindelijk nog uitgekomen.
Ze vertelt me ook dat ze 2 keer een kind heeft afgestaan, twee dochters en ze weet niet goed meer wie wie is, wat hun naam is en voor wie nu eigenlijk kom?
De schrik slaat me om het hart, dat wordt een hele klus om Aline….

Hoe vertel je aan een dochter die ze heeft afgestaan, waar ze zich kan aan verwachten? Hoe bereid ik Aline voor? Ze is opvoedster, fijnbesnaard, creatief en welbespraakt. Ze heeft duidelijk nooit verwacht dat haar biologische moeder, deze vrouw zou kunnen zijn. Dat weet ik uit onze voorbereidende gesprekken.
En dat er nog een meisje is, een zus, die ook is afgestaan en broers die niet zijn afgestaan, maar net als hun moeder een hels leven hebben geleid, van instelling naar instelling.
Ik kom helemaal uitgeput buiten. En nu?

Er gaat enige tijd over , maar na een aantal gesprekken gaan Aline en ik samen naar de moeder.
Ik heb heel nauwgezet en zo objectief mogelijk haar moeder beschreven. Later blijkt dat het hielp, Aline schrok niet toen ze haar moeder zag.
De moeder was als een kind zo blij . Ze liep opnieuw rond de tafel met alle koekjes, suiker, melk en koffie die ze in haar kleine sociale flatje had, leek wel. Ze neemt op een bepaald moment de afstandsbediening van TV en legt de werking uit aan Aline. Deze zit meteen in haar opvoedsters-rol, dat kent ze wel. Maar dit is haar moeder, niet een kind waar ze zorg voor moet dragen.
De sfeer is warm en emotioneel. Mama heeft een trui gekocht voor de dochter en steekt die in Aline haar handen. De trui is 3 maten te klein, roze met een zilveren beertje erop. Aline is altijd piekfijn gekleed uit de betere winkels zeg maar.
Maar ze reageert er goed op: bedankt . Later zegt ze me dat ze dit een heel mooi cadeau vond, want dat haar moeder dit waarschijnlijk heeft gekozen omdat ze dat zelf de allermooiste trui vond van de winkel.

Maar dan wordt het moeilijk. Wie is mijn vader? Dat weet ze niet, die bar weet je , elke dag andere mannen, niemand kende ze bij naam. Diegene die haar er uiteindelijk uit haalde en waarmee ze een paar zonen kreeg, mishandelde haar zo erg dat ze weer op straat terecht kwam.
Aline blijft proberen: een foto ? Neen meiske, ik weet geeneens wie hij was… het kunnen er zoveel zijn geweest.
Plots begint ze data te noemen, jij bent geboren op… , oei , ze heeft het verkeerd voor, ze houdt Aline voor de andere afgestane dochter. Ik zie Aline in elkaar krimpen.

Wat doet het met je te zien wie je moeder is, als deze warme maar zwaar door het leven getekende vrouw dat is?
Wat doet het met je zelfbeeld? Je identiteit? Je verwerking van je adoptie?

Toen we vertrekken vraagt de mama aan de dochter : ‘ik zou graag hebben dat je eens op mijn schoot komt zitten’ . 

Dat , dat was het moment waar veel op zijn plaats viel. Aline is ontroerd en voelt  dat deze vrouw haar graag ziet, heel graag ziet en haar gemist heeft. Ze zegt “ gezien mijn en jouw gewicht, zou ik voorstellen dat we knuffelen in plaats.”
En dat was het dan… het helend moment. Daar kan zij mee verder op weg, maar met veel werk aan de winkel. Op weg naar een eigen identiteit dat opgebouwd is door zoveel meer dan haar afkomst, maar ook door haar afkomst.

Volgende keer deel 2: Help , er staat in het adoptiedossier dat ons adoptiekind geboren is na een verkrachting!

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Advertenties

0 Responses to “Als de reden waarom je bent afgestaan wel erg verdrietig, zwaar om verwerken is.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 107,059 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: