Namen krijgen, namen geven, namen kwijtspelen in adoptie.

namen

Lang geleden zag ik een prachtige Nederlandse film met als titel “Dit is nooit mijn naam geweest”, een verhaal over een adoptiegezin met drie adoptiekinderen (tieners) . De enige die dezelfde huidskleur van zijn ouders heeft, krijgt het wel erg moeilijk en hij is het die deze uitspraak doet. Hij zoekt en vindt zijn biologische ouders (in België ) en die vertellen hem dat zij hem een andere naam gaven bij zijn geboorte. En daar begint zijn heling, bij zijn eerste naam. (De film is trouwens nog te koop via internet.) 

Namen geven, krijgen en soms ook kwijtspelen in adoptie. Het thema zorgt niet zelden voor verhitte discussies , zo ook onlangs op de facebookgroep adoptiecoach. Een steeds terugkerend ingrediënt in deze discussies is dat adoptieouders , die de naam van hun kind veranderden, zich snel aangevallen voelen en wie de naam gehouden heeft de steun krijgt van sommige geadopteerden. Wat dan weer de eerste groep in de verdediging dwingt. HET argument om de naam te behouden is dat dit het enige is wat de biologische ouders, moeder heeft kunnen meegeven aan haar kind en dat dit gerespecteerd wordt.

Laat ons duidelijk zijn, iedereen heeft de beste bedoeling, namen houden, namen veranderen of een combinatie van beiden (door de oorspronkelijke naam als tweede naam te houden). Dat zou wel een dialoog maar geen veroordeling mogen opleveren .

Maar  zelfs als de naam niet door de biologische ouders is gegeven , moeten we deze dialoog misschien toch voeren.

Hij is geboren in een Afrikaans land. Als hij een paar dagen oud is wordt hij ‘achtergelaten’ in de tuin van een tehuis. Net aan de rand van het domein waar het gebouw staat en in het zicht van diegene die door het keukenvenster kijkt. Hij kan daar niet lang hebben gelegen, zegt de directrice. Ze denkt zelfs dat de persoon (mama?oma?…) die hem daar op een dekentje heeft achtergelaten, is blijven kijken tot er iemand de baby had gevonden.
De adoptieouders hadden vooraf beslist dat ze zeker de naam van het kind zouden behouden , als teken van respect voor de moeder .
Maar als ze hun zoon gaan ophalen , blijkt dat er geen naam bij de baby lag, ook geen geboortedatum. Maar waar komt die mooie naam dan van?
De directrice geeft wat uitleg.
“Een jongen van 10 die hier al sinds zijn geboorte verblijft,  heeft de naam mogen kiezen. Hij was het immers die de baby eerst gezien heeft en er als de bliksem op af is gegaan. De eerste weken heeft hij de jongen altijd bij zich gehouden. Wij vonden dat hij het recht had de naam te kiezen.”
De adoptieouders hebben beslist dat hij zijn naam kon houden als eerste voornaam.

Hij was 14 als hij voor het eerst langskwam, moest komen liever, van zijn ouders die het gevoel hadden dat ze geen vat meer hadden op hun zoon. Na een aantal gesprekken, bleek dat de reden waarom hij steeds van huis wegliep te maken had met niets te weten over zijn afkomst. Wie ben ik? Waarom? En alles wat je ook hier vaak kunt lezen. Hij was pas op zijn 12de – per toeval – te weten gekomen dat hij geadopteerd was. Hij liep ook altijd weg van huis en dat naar een stad die vermeld stond op zijn geboorteakte, waar hij dus geboren was.
We besluiten samen op ‘rootsreis’ te gaan naar die stad, 100km verder, waar hij vandaan komt.
Ik regel een bezoek aan het ziekenhuis waar hij geboren is en een ontmoeting met de kinderarts die hem gedurende de 2 weken dat hij in het ziekenhuis verbleef , heeft opgevolgd.
Ze glunderden allebei. De dokter omdat hij zich de geboorte nog goed herinnert vanwege de triestige omstandigheden van de afstand. Hij had nooit gedacht de jongen nog terug te zien, en had zich vaak afgevraagd hoe het hem verging.
De jongen omdat hij zag hoe graag hij gezien was, hoe velen hem nog herinnerden en hij  op de meeste van zijn vragen een antwoord kreeg.
Hij vroeg ook: wie heeft mij de naam Pieter ( ook op de geboorteakte) gegeven? Hij kreeg van zijn adoptieouders een andere naam.
Toen vertelde de kinderarts volgend verhaal:
“Wij wisten op de afdeling allemaal dat jij dat baby’tje was die was afgestaan. Jij verbleef – uitzonderlijk want je was kerngezond – een paar weken op de kinderafdeling tot je naar de crèche kon, waar je na 2 maanden kon worden geadopteerd. Op die manier werd je het troetelkind van ieder van ons en al zeker van de verpleegkundigen. Aangezien we nog geen naam hadden doorgekregen van de adoptieouders, heb ik beslist om alle verpleegkundigen die voor jou zorgden rond de tafel te zetten. Ik vroeg hen jou een naam  te geven. Ze hebben daar samen over beslist, de naam die zij allemaal graag hoorden en dat was Pieter.”
Laten op de bus richting centrum van zijn stad zegt hij
‘Ik hoor dat graag Pieter’ en glundert opnieuw.

Ik wil afsluiten met een heel bijzonder verhaal.
Een gezin adopteert twee broers van 6 en 8 uit een Afrikaans land. Ze herinneren zich gelukkig nog veel van hun biologisch ouders, want wat er in hun dossier staat is niet correct( en dat is een understatement).
De adoptieouders gaan, om diverse redenen , op zoek naar de ouders en vinden ze. Die ouders zijn blij met het contact en als er opnieuw een kindje geboren wordt in het gezin, krijgt het kind de voor- en familienaam van de adoptiemoeder, als voornaam.  Als blijk van dankbaarheid en eerbetoon.

Zo krijgt namen geven ook de betekenis van verbinden.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

Advertenties

4 Responses to “Namen krijgen, namen geven, namen kwijtspelen in adoptie.”


  1. 1 elkefranchois 11 januari 2013 om 14:30

    Hehe, inderdaad, geeft altijd veel discussie. Neemt ook niet weg dat ik dan soms het gevoel heb dat de adoptieouders die de oorspronkelijke naam als eerste naam behouden zich soms boven die andere adoptieouders zetten. Soms, he :).
    En we moeten ook eerlijk zijn dat er ook geadopteerden deextranaamkeuze verdedigen. He :).
    Neen, ik ga met niet verdedigen. We hebben dit zo beslist, en we zijn blij met de keuze. Toen, nu en de komende jaren nog steeds.
    daarbij wil ik toch nog zeggen, dat je een naam kan veranderen of toevoegen. Op papier. Maar dat er daarna nog erg veel kan verschillen. Hoe je als adoptieouder en adoptiekind ermee omgaat. Wat je vertelt over de namen, hoe je ze gebruikt, als ouder, als kind.
    Soit :).

    • 2 elkefranchois 11 januari 2013 om 15:16

      Enneeu, toch even zo: ons dochter, stelt zichzelf consequent voor als Mitte Arsema. En over andere kindjes: jij bent gewoon Jente. Bijvoorbeeld :).

  2. 3 karien 23 januari 2013 om 10:49

    prachtig, die verhalen! wij vonden het ook héél moeilijk. meningen van geadopteerden gehoord, die zeer verschilden (“geef haar een gewone naam, niet de last van een vreemde naam” ” ze spreken je afrikaanse naam hier toch niet goed uit, ik vond het niet fijn want dat klonk niet als mijn naam” , “neem haar het enige wat ze heeft, haar naam, niet af “….)
    je wil als ouders graag een naam geven, en je wil heel graag die naam houden die ze gekregen heeft. wij hebben de keuze voor een dubbele voornaam gehouden, we zeggen ook ‘lena sifen’ (of ‘lena sifenneke’) en ook op school lukt dat goed, en dat is fijn. haar beide namen hebben een verhaal: de naam lena wordt doorgegeven van oma op kleindochter, en we vonden het jammer die traditie te doorbreken. dat voelde niet goed. en ze is evengoed sifen, die mooie naam die ze heeft gekregen in ethiopie. voorlopig is ze heel blij met haar dubbele naam, en ze oefent al serieus om lena sifen te kunnen schrijven…. en mocht ze anders willen kiezen: dat kan, je mag je twee naam als voornaam gebruiken. ik ben benieuwd hoe ze daar later over zal denken!

  3. 4 Nandita 5 april 2013 om 12:56

    Als geadopteerde wil ik even laten weten dat ik het wel belangrijk vind dat ik mijn “door mijn biologische moeder gegeven” naam heb behouden. Adoptie neemt al een deel van je identiteit weg en met je eigen naam blijft er toch nog een stukje behouden. Een Hollandse naam past ook niet bij mijn uiterlijk en door mijn Duitse achternaam roept dat al telkens vragen op, moet er niet aan denken dat ik mijn voornaam ook telkens zou moeten uitleggen.
    Mijn ouders hebben de wens van mijn biologische moeder gerespecteerd en nog mooier, ze hebben hun eigen biologische kind ook een buitenlandse (maar toch makkelijke uitspreekbare) naam gegeven zodat ook hij een eenheid vormt met ons (ik ben samen mijn biologische zus en nog een broer geadopteerd)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 108.035 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: