Archief voor december, 2012

Drie warme verhalen en 1 liedje om 2012 af te sluiten!

Ergens midden 2011 schreef ik dit stukje:
https://adoptiecoach.wordpress.com/2011/07/12/de-adoptiecoach-maakt-een-deal/

AAA survive

Nu meer dan een jaar verder bel ik zijn ouders op. Hoe gaat het nu? Goed, voorzichtig blijven, maar eigenlijk erg goed. Hij wacht om nog eens langs te komen bij jou tot de jeugdrechtbank in januari 2013 zijn dossier definitief afsluit, daar hoopt hij op. En dan , dan zou het kunnen dat hij je nog eens bezoekt.

Goed zo, hij heeft de deal opgenomen: eerst het rode licht in zijn leven op oranje/groen brengen en dan kunnen we de weg naar zijn roots zoeken.
Maar papa heeft nog goed nieuws. Hij is niet alleen hard bezig zijn leven op orde te krijgen, maar hij is er de laatste tijd ook voor zijn adoptiebroer ,die het nu even wat moeilijker heeft. Het is hartverwarmend hoe hij zijn broer aangeeft: ‘Volhouden he man, ik weet wat het is en hoe moeilijk het is. Maar niet opgeven, we komen er wel’

Verder lezen ‘Drie warme verhalen en 1 liedje om 2012 af te sluiten!’

Advertenties

Onze zoon bleef maar rondlopen met het idee dat zijn adoptiezusje in een weeshuis moest opgroeien en daar treurde hij om.

lost-and-found-300x225

Onze zoon, waarover zijn mama het heeft, heeft al een hele rugzak vol als hij hier bij een adoptiegezin aankomt. Hij heeft een bijzonder goed ontwikkeld overlevingsmechanisme. Dat moet ook , want het tehuis waar hij verbleef in zijn eerste levensjaren was niet van die aard dat een kind veiligheid opbouwde.
Hij moest zich bijvoorbeeld vaak doorheen de grote groep kinderen bijten, letterlijk, om toch nog aan eten te komen.Dat hij zich hier na aankomst vaak doorheen zijn crisissen ‘beet’ vonden de ouders lastig, maar ze leerden te kijken naar het waarom en via de inhaalstrategie slaagden ze erin hem meer en meer in de rust te krijgen, zonder dat vervelende bijten.

Hij was daar zelf heel ongelukkig om, maar ja, als je al die jaren hebt overleefd, ook, door te bijten, dan is het niet eenvoudig om dat niet meer te doen.
Een tijd later was het tijd om af te reizen naar zijn herkomstland om zijn (adoptie)zusje op te halen. Drie maanden verbleef het gezin samen met kleine zus (in spé) op een flatje in dat land. Dat was ingeschreven in de wetgeving: ouders gaan eerst drie maanden naar dat land en verblijven er samen met het kind, nog voor de adoptie is uitgesproken. Pas nadien wordt de adoptiebeslissing definitief genomen.
Maar iedereen was vol vertrouwen, deze kleine mooie meid, dat was hun dochter en zus. Ze had een handicap, maar met een aantal operaties en goeie revalidatie zou dat vrijwel volledig kunnen opgelost worden. De behandeling wordt gestart, op kosten van de adoptieouders (in spé);

En dan gebeurt wat niemand had verwacht: de rechter beslist dat dit kind niet in aanmerking komt voor buitenlandse adoptie. PUNT.

Het gezin moet terug naar België, zonder dochter, zonder zus. Waar is ze nu? vraagt haar broer vaak.  Zit ze in de instelling? Hij wordt er verdrietig, erg verdrietig van.
Ik zie in huis vele foto’s hangen, ook van zijn zus (in spé). Hij kan er niet over praten zonder te wenen, jaren aan een stuk. Ook nadat, kort nadien, een ander ‘voorstel’ komt, een broertje.
Dit keer vertrekken mama en papa alleen, hij kan het niet aan om nogmaals hetzelfde te moeten meemaken.

Ondertussen zijn de vele waaroms niet beantwoord, niemand kan hen blijkbaar helpen. Waar is ze? Is ze geadopteerd of moet ze opgroeien in een tehuis? Dit laatste is geen goed nieuws  , dat is het minste wat er kan gezegd worden.
De ouders worstelen zich moedig en sterk doorheen deze moeilijke periode, ze helpen hem met het zoeken naar een plekje voor dit verlies . Dat in een periode waar iedereen alleen maar dolgelukkig zou moeten zijn met broertje.
Weinig mensen begrijpen waarom het gezin dit als een verlies ervaart. Dat maakt het nog moeilijker.

Mama en papa blijven niet bij de pakken zitten, en zoeken verder naar deze kleine meid in dat grote land. Ook en vooral omdat ze weten dat ze hun zoon moeten gerust stellen om die vele en grote tranen uit zijn ogen te krijgen als hij over haar praat.

En dan komt er dat goeie nieuws: ze is geadopteerd in eigen land! Ze heeft een gezin gevonden. Waar weten ze niet,  privacy natuurlijk, maar hoogstwaarschijnlijk heeft de rechter het kind uit het buitenlands adoptiecircuit getrokken omdat ze niet meer gehandicapt was. Dat haar operaties en revalidatie betaald zijn door de buitenlandse adoptieouders in spé en daardoor hun eigen ‘neen’ vonnis tekenden, daar maalt niemand blijkbaar om.
Maar iedereen kan eindelijk na zoveel jaren, het verlies van het meisje een plekje geven. Ze zijn gerustgesteld, mama, papa en hun zoon.
Broer heeft geen tranen meer in zijn ogen als hij over haar praat. Toch zal het altijd zijn zusje blijven, een plaats in zijn hart heeft ze voor de rest van  zijn leven.

Pia

adoptie kleur nederl.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits