Archief voor november, 2012

Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.

Ik weet – uit de vele reacties van lezers van deze blog- dat mensen soms met de krop in de keel de verhalen hier lezen. Ik weet ook dat dit niet is omwille van de literaire kwaliteiten van deze blog (om van een understatement te spreken) , maar omwille van de verhalen die ik jullie mag vertellen.
Deze krop zat dus in mijn keel, nadat een kleine ‘grote’ jongen van 9, mij gisteren zei:
‘ik denk dat mijn mama mij naar een weeshuis bracht omdat ze me niet graag zag’

Hij vertelde het, het was geen vraag. Het werd mij als het ware meegedeeld nadat hij amper 10 minuten in het salon van de coach zat. Ik , wildvreemde, kreeg meteen hetgeen het diepst van binnen in zijn hart zit.
Ik ben hem daar zo dankbaar voor, ook omdat ik en zoveel mensen van hem kunnen leren, ook zijn adoptieouders zie ik als ze terug komen.
Ik vraag hem na afloop of ik dat mag delen met andere kinderen en adoptieouders, want dat hij zoveel mooie dingen heeft gezegd en gedaan.
Hij aarzelt niet, kijkt me open aan en knikt heftig.
Dus, als u dit stukje blog leest , dan kreeg ik een JA woord om dit te publiceren. Natuurlijk moeten hij en zijn adoptieouders dit eerst lezen en pas dan kan zijn jawoord ook resulteren in deze impressie van deze bijzondere ontmoeting met dit prachtig kind.
Ik hou dit, naar goeie gewoonte, niet identificeerbaar. Vandaar dat het herkomstland, noch zijn naam , worden vermeld.

Verder lezen ‘Ik denk dat mijn mama mij naar het weeshuis bracht om dat ze me niet graag zag.’

Advertenties

Er staat een foto van mijn adoptiemoeder op het aanrecht bij mijn geboortemoeder! Ik vind dat precies niet ok.

 

Het is altijd dubbel voor mij als ze langskomt; Ze heeft het vermogen om diep, heel diep te gaan in haar gevoel en daardoor ben ik een bevoorrechte getuige.
Maar als ze komt, dan zit ze in de knoop en dan zijn daar ook die ongelofelijke mooie grote ogen die zich vullen met tranen. Dit keer ook weer af en toe veel te veel pijn.

Ze had mijn goede raad aan haar laars gelapt. Maar dat is helemaal niet erg, want je eigen weg zoeken is veel belangrijker.
Maar toch, toch weet ze nu dat ze misschien naar die raad wel had moeten luisteren: ga niet alleen op bezoek naar je biologische mama en broer in dat verre , mooie land. Neem iemand mee om je te steunen.

De drang om de emotionele knoop uit haar leven te halen was te groot, het leek wel, een overlevingsdrang.
Ze is toch (voor de derde keer) richting geboorteland, geboortefamilie getrokken. Alleen!
Sterk, maar niet evident.
Heeft het geholpen? Aanvankelijk zegt ze van niet, maar ik denk dat het ook geen schade heeft aangebracht. Is dat zo?
Ze denkt na en zegt ‘ik weet het zo niet’.
We zoeken, wroeten, verder naar een manier om die knoop die er al zo lang zit  wat minder strak te maken.

“Wat wilde je toch bereiken met die reis alleen, 2 weken samen met je mama en broer op de kamer slapen?”
“Ik wilde weten hoe het nu verder kan en moet. Ik wil verder met mijn leven, ik wil ten volle kunnen genieten en mij ergens thuis voelen. Ik dacht dat deze reis uitsluitsel zou brengen.”
“Oei , dat is veel in 1 keer. “
Ze lacht door haar tranen heen, en zegt dat ze dat ook weet . Maar ze wil het zo graag, weten waar haar thuis is.
Ik heb twee levens zegt ze, ééntje daar en eentje hier.
Ik vraag haar te vertellen waarom ze dat zo voelt.

“Als ik daar in de deuropening in de zon zat , dan voelde ik dat ik daar hoorde. Maar dat gevoel was van korte duur. Meteen daarna wilde ik naar België terug. Ik heb mij blauw betaald aan telefoonkosten naar mijn adoptiemama, mijn vriend, mijn beste vriendin. Zonder die gesprekken zou ik het daar nooit hebben uitgehouden.
Maar ik was daar de dochter van mijn mama daar, de zus van mijn broer daar.. ze werden daar zo gelukkig van.”
Het is mijn beurt om te zuchten.
“We zijn daar weer aanbeland? “
“Ja ,zegt ze , ik zorg altijd voor iedereen he? “

We zoeken en vinden een plekje op de pechstrook en ze vindt een andere weg, niet helemaal , maar toch vrij duidelijk een antwoord op:
wat wil ik , wat wil ik niet? Dat leidt dan weer tot een aantal heel moeilijke, maar noodzakelijke beslissingen.
Ze wil ze vandaag nog nemen, organiseren. Ik vraag haar 1 week te wachten om te zien of het echt haar beslissingen zijn en of ze er na een week nog achter staat.
Je kent me te goed Pia, ik zou het nu en meteen al weer doen.
We lachen samen, ja, je eigen bijsluiter kennen is een heel goeie zaak.

Net voor ze vertrekt vertelt ze me dit:
‘Toen ik daar in de keuken stond met mijn mama, herkende ik meteen dat ik de slordigheid van haar had. Ik moest erom lachen. Maar toen zag ik (voor het eerst) een foto van mijn adoptiemama op het aanrecht van mijn biologische mama staan. Ik vind dat precies niet ok. Raar he?”

Ik vertel haar dat de meeste (volwassen) geadopteerden me vertellen dat de twee paar ouders, twee moeders samen te verwarrend, moeilijk is. Dat zij vragende partij zijn om dat uit elkaar te houden, zoveel mogelijk.
Dat ze het wel erg waarderen dat ze met hun éne mama over de ander kunnen en mogen praten, maar ze samen brengen en hen een persoonlijke band te zien hebben, dat is te moeilijk.
A  ja, zegt ze, dan is dat normaal? We lachen nog , want wat is nu normaal he?

Maar ze kan verder, kleine stapjes , in de hoop dat ze te weten komt waar ‘thuis’ is.

Pia Dejonckheere

adoptiecoaching@skynet.be

 

‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Het is niet meer tegen te houden, ook al is niet iedereen er gelukkig mee: meer en meer adopties hebben een openheid die 20 -30 jaar geleden niet denkbaar was.
Als adoptiecoach zoek ik , samen met vele van mijn collega’s, naar nieuwe wegenkaarten om in dat verhaal van openheid te helpen wegwijs geraken.

‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke biologische moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”

Verder lezen ‘‘Ik zou zo graag mijn (dood)zieke moeder helpen, maar hoe kan ik dat best doen?”’

Zou mijn mama mij mooi vinden?

Het tweede deel van de building Bridges between India and Belgium ging door in Kerala, meer bepaald in de regio Cochin. Daarvoor was S. aan zet.
Ze had eerst een bezoek gebracht aan haar biologische ouders die ze vorig jaar ‘gevonden’ had. Dit keer is het veel beter verlopen en  hadden we samen met Prof. Katy uit Mumbai een goeie vertaler aangesproken. Die had ook de interpretatie van de verhalen kunnen doorgeven.
Ik ontmoet haar ’s avonds in het hotel waar we beiden een kamer hebben geboekt. We wandelen door Fort Cochin en  ziet er heel energiek uit. Ik was voor de afreis wat bezorgd. Een ontmoeting met je hele biologische familie en dat pas voor de tweede keer in je leven, het is niet niets.

Maar ze ziet er dus goed uit. We wandelen samen naar een restaurant en ze zegt:
Ik heb een goed gevoel nu Pia. Ik voel me heel rustig. Ik weet nu pas dat ik een Belg ben en geen Indische. Ik denk dat ik nu door kan met mijn leven’

Verder lezen ‘Zou mijn mama mij mooi vinden?’

Er was eens een meisje, geboren in India!

Als jullie dit verhaal willen volgen, is het aan te raden pen en papier bij de hand te houden voor het geval dat je niet meer kunt volgen.

Er was eens een meisje dat geboren werd in India, men neemt aan in Mumbai . Niet lang daarna werd de paar maand oude baby ‘afgegeven’ aan een home. Wie? Waarom? Alleen 1 zinnetje werd genoteerd in het grote boek van de zusters. De voornaam P, men neemt aan gegeven door de biologische moeder (ouders?), een geboortedatum en de datum dat ze werd afgegeven. Niets meer dan dat.

In het verre België werden al heel snel ouders verwittigd dat ze P. mochten adopteren. Ze kregen een foto, de naam P. en de geboortedatum. Op dat moment was P. al (een beetje toch) hun dochter vonden ze.

Ondertussen in het verre Mumbai, komen in dezelfde periode in het home verschillende meisjes van dezelfde leeftijd aan. Allemaal werden ze al snel gematcht aan ouders. Zo ook S., dezelfde leeftijd van P. De adopties gingen snel toen, kinddossiers werden samen naar de High Court gebracht, samen met de dossiers van de adoptieouders. Hoe sneller de kinderen in hun adoptiegezin waren, hoe beter dacht men toen. En zo geschiedde. Alleen werd het dossier van P. gekoppeld aan het dossier van de adoptieouders van S. En vise versa. Mix up, zeg maar. Dit gebeurde toen vaak, zo geven de zuster vandaag de dag toe.

Niet lang daarna werden de kinderen samen met een escorte op hetzelfde vliegtuig richting België gezet. Daar stonden aan de aankomst gate beide ouderparen vol verwachting te wachten op hun baby dochtertje. Bij aankomst werd gemeld (door de escorte ) dat er een mix up was en ze mochten kiezen: kind wisselen of dossier wisselen. Ze wisten niet wat hen overkwam, alleen reageerden ze snel: wij houden het kind waarvan we de naam en de foto hebben. Wat doet een dossier , fout dossier er nu toe?

Maar P. heeft wel geluk dat haar adoptieouders alles nauwgezet bijhouden, fotograferen en altijd eerlijk zijn geweest omtrent de wissel.
Ze laten hun adoptiedochter de naam S. houden ( maar eigenlijk is haar naam P.) en plaatsen er hun eigen gekozen voornaam bij C.

En C. is hier in haar Mumbai met mij samen bruggen aan het bouwen voor geadopteerden. Zij is een uitstekende ambassadrice en houdt alles nauwgezet bij voor de andere geadopteerden. Niets ontgaat haar.

Ondertussen heeft ze vorige week de bevestiging gekregen, na meer dan 30 jaar, dat zij P. is met de geboortedatum X, en niet S. die samen met een andere geboortedatum op haar paspoort en rijksregister is vermeld.
Eindelijk weet ze zeker wie zij is, in elk geval wat haar voornaam is en op welke dag zij haar verjaardag kan vieren.

Dat hebben we dat ook hier gevierd uiteraard.

We zijn samen naar de High Court of Mumbai gestapt, want ook daar ligt een dossier en volgens de guidlines van de adoptieautoriteiten (Die het Haags adoptieverdrag moesten volgen) heeft C. recht om haar adoptiedossier in te kijken.
Een hele voormiddag in een oud prachtig gebouw met vele verdiepingen, kantoren, mensen en dossiers gezocht naar dat ene dossier van meer dan 30 jaar geleden. C. had zich bijzonder goed voorbereid en al weken op voorhand een aangetekende zending met de vraag verstuurd.
In de namiddag zou ‘het’ klaarliggen vertelt ons een lieve man. Na een hele dag rondlopen en zweten ( 35°C en geen airco) ligt daar plots – om 4pm – een in twee gevouwen groen dossiertje , flinterdun dat wel.
Ze zucht en opent nauwgezet het koortje dat het dossier bijeenhoudt. Maar dit is dus dat fout dossier, daar had ze zich wel op voorbereid. Maar toch.
Ik vind het heel bizar en word opnieuw kwaad, maar toon het niet.

Van wie is dat dossier nu? Het kind in dat dossier is nu een volwassen vrouw die geadopteerd is in het zuiden van ons land. C. heeft haar nog nooit ontmoet , maar haar adoptieouders hebben de gegevens van de Waalse adoptiefamilie gehouden.

De adoptieouders zijn wel degelijk de ouders van C., dus hun familierapport zit erin.
En nu?

Moet C. nu nog een dossier opvragen, dat dossier waar zij instaat , gekoppeld aan de verkeerde ouders?
Ze weet dat ze dan de privacy van die adoptieouders gaat moeten schenden.
‘Het is goed zo’ zegt ze ‘ik ga dit dossier laten kopiëren en meedoen’.
Ondertussen hebben we al gelezen dat bij de biologische familie niets staat , tenzij onbekend. Meer nog, er staat een zinnetje in dat (vrij vertaald) hierop neerkomt:

‘we geven geen identificeerbare informatie door over de biologische familie van het kind omdat dit psychologische trauma’s zou veroorzaken bij het kind’ ( Sic)

Ze kijkt me aan met haar grote mooie ogen en voor het eerst zie ik kwaadheid bij haar: ‘Maar het is net het tegenovergestelde Pia’

Ik knik en probeer mijn woede niet te tonen.

We gaan ervan uit dat in dat andere dossier gewoon dezelfde non informatie staat en daar ook geen spoor naar de ouders zal zitten. Dus , waarom opnieuw de hele administratieve mallemolen doorlopen?

Neen, hier zal ze het voorlopig mee doen. Wat betreft het dossier toch.

Ik zit hier dus, op een vliegtuig van Mumbai naar Cochin te denken: wat doet dat met een mens? Ik zie dat C. een hele sterke vrouw is geworden, duidelijk weet wat ze wil zonder teveel te verwachten. Dat er op haar paspoort een andere identiteit staat, dat vindt ze niet erg zegt ze. Ik geloof haar.

Maar wij maar dikke boeken schrijven over identiteit, het belang van te weten wie je  bent om te kunnen uitvliegen naar waar je heen wilt.
En hier moeten vele geadopteerde het mee doen.
Pffff, dat is het enige wat ik  hier en nu kwijt kan.

Zucht.

Maar we laten het hier niet bij, zoveel is duidelijk na deze mooie , boeiende en zeer interessante eerste steenlegging in India . De eerste steen van de brug tussen India en België, veilig genoeg om onze geadopteerden te laten oversteken tussen hun twee landen op zoek naar hun roots.
Het is nog maar net begonnen!

Pia


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits