Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.

Het was februari 1997. Rond de tafel zaten Mariel, een afstandsmoeder, Tania , geadopteerd en Diane, adoptiemoeder. Samen met een aantal andere mensen richtten we een vzw op.
Een vzw waar ik al langer van droomde, eentje die werkzaam is op het adoptieterrein en die de drie betrokkenen evenwaardig betrekt in de beslissingen, de visie, de missie.
Iedereen is enthousiast , maar ook realistisch. Zal Kind & Gezin onze vzw erkennen als één van de twee voorbereidingscentra in Vlaanderen? De kans leek ons klein, om allerlei redenen. Maar we gingen ervoor.Een naam en een logo kiezen. Het was een boeiende oefening.De naam moest internationaal klinken en geen afkorting van letters zijn. Het werd TRIOBLA, een Esperanto woord voor drie.
Het logo werd samen bedacht en ontworpen door een expert.                       

Neen, geen driehoek, daar zijn hoeken aan en dat wilden ze niet. Drie zilveren schakels van een ketting en daartussen wilden we een draad weven, de drie partijen als dusdanig verbinden. Iedereen was het erover eens dat dit onze ‘core’ business moest worden. Waarom? Om veel redenen, maar vooral omdat de geadopteerden op alle mogelijke manieren duidelijk maken dat evenwicht tussen de drie betrokkenen helend werkt. Een proces van heling dat bij alle geadopteerden moet gebeuren vanwege die eerste,  primal wound, zoals Nancy Verrier zo goed beschrijft in haar boek.
En vanaf die dag werd het TRIOBLA verhaal geschreven. Principieel werd beslist en verankerd dat er steeds een geadopteerde voorzitter moest zijn. Zij krijgen het stuur in handen, zo hoort het. Mensen zijn vervangen, maar er zitten nog steeds 2 afstandsmoeders, een adoptieouder en een geadopteerde in de Raad van Bestuur.

We kregen in 1997 dus tegen alle verwachtingen in onze erkenning en konden een paar weken nadien van start gaan.
Sindsdien hebben de drie betrokkenen de medewerkers van TRIOBLA gecoacht in hun werk in de adoptiesector. Werken in adoptie is altijd vragen stellen, nieuwe vragen die zich aandienen als de andere zijn beantwoord. Ze hielpen ons bij het zoeken naar antwoorden die ons kunnen loodsen doorheen de opdrachten, uitdagingen die we krijgen in de heftige, steeds veranderende en boeiende adoptiewereld.
Ik wil hen hier alvast met heel mijn hart voor bedanken.

Eén van de meest recente verandering is dat een nieuw Vlaams adoptiedecreet ( januari 2012) de versnippering in de sector wilt tegengaan en al wie werkt in voorbereiding, nazorg en opleiding in 1 nieuwe vzw onderbrengt. Exit TRIOBLA vanaf 1 januari 2013.
Maar voor we de deur achter ons dichttrekken, geeft diezelfde Raad van Bestuur de opdracht om nog eens, de laatste keer, een draad te weven tussen de drie partijen in adoptie. Dat is dus ons project Building Bridges in India en Korea geworden. Een project gedragen en uitgewerkt door de geadopteerden die gedurende die 15 jaar met ons samenwerkten en onze hulp vroegen.

Het wordt tijd, dat is wat zij en wij vinden , dat er concreet werk gemaakt wordt van hun rechten.
Dit keer is hun partner niet alleen TRIOBLA, maar ook het Kinderrechtencommissariaat en UNICEF. Goed gezelschap toch?

Van de eerste kregen ze dit bericht:
“Wij vinden jullie project(en) “Buidling Bridges” belangrijk en steunen jullie opzet. Als Kinderrechtencommissariaat komen we immers op voor het recht van het kind om te weten waar het vandaan komt. Artikel 7 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind erkent het recht van het kind om zijn (geboorte)ouders te kennen. Jullie project geeft hier concreet betekenis aan, zij het voor intussen volwassen geadopteerden. Gegevens over afstamming, geboorte, herkomst en identiteit zijn geen details. Het blijkt vaak een kernelement in het opgroeien en het leven als volwassene. Mensen gaan op zoek naar hun afkomst: waar kom ik vandaan, wanneer, waar en met welke naam ben ik geboren, heb ik familie, wie zijn mijn ouders… Hoe kan ik als adoptiekind mijn levensverhaal reconstrueren? In ons advies aan het beleid pleiten we voor een kwalitatieve versterking van het recht van het kind op inzage in zijn of haar adoptiedossier.”

Unicef gaf ons volgende steuntje in de rug voor de afreis:
We want to ask UNICEF India to help adoptees in this project that basically involves helping Indian adoptees in Belgium explore their roots which I find a fascinating venture and we will be doing a big help to those youngsters.”

Waar we ‘uitkomen’ weten we niet. Maar  we nemen alvast de bouwstenen mee van hier naar daar, in de hoop dat iemand ze van ons overneemt en van start gaat met het bouwen aan hun kant van de brug. Een brug waar hopelijk de geadopteerden kunnen overstappen in de zoektocht naar zichzelf en met steun van de nazorg hier en daar. En net zo belangrijk, dat de biologische moeder, familie in hun geboorteland eindelijk ook recht hebben op ondersteuning, zorg en als ze dat willen, de kans om te weten hoe het met hun kind gaat.

Voor het laatst op stap met een TRIOBLA project onder de arm , samen met geadopteerden.
Eén van hen gaf dit gedicht mee voor haar geboortemoeder, we geven het met plezier af in haar geboorteland in de hoop dat men ze daar zoekt en dit voor haar afgeven!

 Dear mother, 

no, I don’t want no other,
I want to have you by my side.
I really think it’s going to feel right.

I have never seen you before,
but you are in my heart!
Do you want to open your door,
for this little girl, living all apart?

You gave me my life,
I can’t forget that!
But it hurts me like a knife,
have I ever been that bad?

Why can’t you be,
here, alone, with me?
I only want you to see,
that I am not that happy.

One thing I really want to do …
is looking for … and finding you!
I know it’s going to be hard,
but I can’t go on, living here, all apart.

You left me without a word of goodbye!
No, I don’t want you to cry!
I only want to know …
have you ever loved me so?

One moment to another, you were gone,
far away, nothing done …
You were my real mother,
but I grew up with another.

She made me like I am right now!
I want to thank her gracefully…
for what she did somehow.

Mothers, fathers … come and see …
I really appreciate what you have done to me.
You all deserve a star, shining above,
and you all deserve peace and love…

Meghavi

1 Response to “Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.”


  1. 1 Mariel van Dijk 25 oktober 2012 om 21:43

    Van de 15 jaar vzw Triobla heb ik 12,5 jaar uit volle overtuiging meegewerkt aan dit prachtige werk dat in adoptieland baanbrekend en vernieuwend is geweest. Altijd open voor alle betrokkenen, vechtend voor een stem van de driehoek in beleid, voorlichting en hulpverlening. Met als doel om zowel het verdriet, de verwerking als de rechten van geadopteerden, adoptieouders en geboorteouders de benodigde aandacht te geven. De ultieme erkenning waar betrokkenen in het verleden vaak naar op zoek zijn geweest, maar toen niet vonden.
    Graag wens ik jullie heel veel succes met het bouwen van bruggen in India en Korea.
    Maar… voor de toekomst wil ik ook benadrukken dat er in de nieuwe constellatie nog heel wat emanciperend werk te doen staat in eigen land!
    Ook daarbij wens ik jullie veel motivatie, steun en resultaten toe.

    Meghavi, bedankt voor je schitterende gedicht.

    Met warme gedachten aan een fantastische periode bij Triobla:
    Mariel van Dijk, afstandsmoeder.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: