Ik wil wel wat minder liegen. Maar eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!

Ze was hartverwarmend eerlijk en dat voor de eerste keer dat ze op bezoek kwam.
Ja ze loog wel veel, teveel en wilde ermee stoppen. Maar in één adem geeft ze ook aan: ”Eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!”

Ze had me gemaild met de vraag ‘of ik haar wilde coachen’, ook heel direct en duidelijk. We hadden een paar introducerende e-mails met vraag en antwoord gestuurd naar elkaar en er werd een afspraak gemaakt.
Ik liet ze vertellen wat ze precies bedoelde met haar vraag, tegen wie ze dan wel zoveel loog en vooral  waarom ze dacht er niet te kunnen mee stoppen.
Als je 17 bent dan heb je vaak het gevoel dat je niets, maar dan niets mag van je ouders.
Zij ook. En dat het haar adoptieouders waren speelde ook een rol, want in haar cultuur ging het er toch wel anders aan toe dan in de Belgische. Zij was geen Belgische, zoveel is duidelijk zei ze.
Ook dat vroeg om een woordje uitleg.

Maar waarom lieg je en zoveel blijkbaar?
Wel omdat ze graag haar eigen “ding’ deed. Dat ze het niet nam dat ze niet mocht uitgaan wanneer en met wie ze wilde. Dat ze vond dat de spelregels door haar werden vastgelegd, een paar uitzonderingen niet te na gesproken.
Voor iemand die aangeeft veel te liegen, was ze wel heel eerlijk bezig zeg ik.

En dan zijn we terug wij het doel en nut van liegen.
Ik vertel haar dat iedereen liegt, meer zelfs , dat we kinderen al op heel jonge leeftijd leren liegen.
Ja? Ze kijkt me met haar  grote mooie ogen aan.
Ja. Als je naar oma gaat en iedereen weet dat oma niet echt goed kan koken, maar wel heel graag kookt voor haar kleinkinderen, dan vragen we als ouders soms om te liegen ‘niet zeggen aan oma dat haar spaghetti niet lekker is he, weet je, ze doet zo haar best oma’ Kinderen snappen al heel snel dat het een leugentje om bestwil is en doen graag mee (een uitzondering niet te na gesproken).
Of je rijdt met de fiets naar de kinderopvang, de dochter achteraan op de fiets. Tijd heb je tekort, altijd als jonge ouder, en net als je door een rood licht fiets om snel snel over te steken, houdt een politieagent je aan: “mevrouw u bent door het rood gereden”… “neen, echt waar, het was oranje net oranje”.
Tja, wie heeft dat niet op zijn kerfstok?

En dan moeten we onze kinderen opvoeden, en dan komen de grenzen in zicht. Begrenzing zeg maar. Niet liegen is er een van, eerlijk zijn dus.

Ik herinner mij dat toen ik net in de adoptiesector aan het werk was, er heel veel te doen was om ‘adoptiekinderen die liegen’. Dat de vormingsavonden, praatgroepen vol liepen als het over dat thema ging.
Want zoveel was duidelijk, adoptiekinderen leken meer te liegen dan niet geadopteerde kinderen. Of dat ooit wetenschappelijk is vastgelegd weet ik niet, maar wel dat vele adoptieouders ermee wortelden.
Het liegen, chronisch en soms pathologische liegen van de adoptiekinderen, wat is dat toch? Wat doen we fout?
En vooral, het voelt aan als een regelrechte aanval op je ouderschap, zo vertellen adoptieouders mij. Het lijkt alsof ze ons niet graag zien.
We kunnen ze niet opvoeden, ze laten zich niet opvoeden, wat doen we hier dan? Dat liegen dat is eigenlijk TEGEN ons gericht lijkt het wel, alsof wij er niets toe doen en nog een klap extra krijgen toebedeeld. Waarom en vooral wat moeten we daar tegen doen?

Deze jonge dame was dus zo eerlijk om toe te geven dat dit liegen van haar een groot probleem is voor iedereen en nu dus ook voor haar.
Ze wilde ermee stoppen, maar hoe?

Ik vertel haar het verhaal van de kleine matroos. Hij komt in zijn korte leventje al meerdere keren in een orkaan terecht. Daardoor valt hij telkens overboord en komt in het koude water terecht. Weg de boot die veilig voelde, weg de kapiteins die betrouwbaar leken en dat gemiddeld drie keer, voor je als kleine matroos  in een adoptieboot terecht komt. Weer een andere boot, weer nieuwe kapiteins. Maar neen, vertrouwen op nieuwe kapiteins :dat niet meer! Daarvoor is het vertrouwen teveel zoek, teveel  kapiteins die verdwenen zijn in je korte leventje. Ik neem het roer in handen.
IK bepaal waar die boot heen gaat en NEEN zij zullen het niet van mij overnemen: NO WAY!
En dan is dat liegen handig, dan laat je ze niet toe om jou boot  te besturen, dan sta je zelf aan het roer.

Ja, zegt ze, ja dat is het!
Dat is het OOK, want in je puberteit is het natuurlijk niet alleen je hechting als adoptiekind die opspeelt. Maar ook dat je op zoek gaat naar heel veel antwoorden en dat niet zelden in conflict met je omgeving. Dat is nu eenmaal vaak inbegrepen in de puberteitsprijs.

Ja, dat is het ook, zegt ze.
Maar dat van de kleine matroos, daar wil ze wel iets mee doen.
“Want Pia, ik zie mijn ouders heel graag, echt graag.”

Wel meid, dan hebben we een goeie start genomen om samen te zoeken naar een manier om te veranderen zeker? Wat denk je? Gaan we ervoor?
“Ja, ik probeer, maar het zal niet gemakkelijk zijn, ik ben niet gemakkelijk.”

Weer zo eerlijk en hopelijk een mooie start van een waarschijnlijk ingewikkeld veranderingsverhaal.
Bij mij heeft ze niet gelogen, wel integendeel, dus dat moet lukken.

Pia

Advertenties

0 Responses to “Ik wil wel wat minder liegen. Maar eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 110.922 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: