Archief voor oktober, 2012

Niet dankbaar zijn als geadopteerde… dat is waarschijnlijk niet altijd gemakkelijk ?

Ik behoor tot de groep mensen (waarschijnlijk een minderheid) die vindt dat geadopteerden niet dankbaar moeten, mogen zijn dat ze geadopteerd zijn. Ik ben daar wel erg ferm in altijd, zeker van mij stuk. Maar nu is ook dat even aan het wankelen.
Niet dat ik nu plots vind dat ze wel dankbaar moeten zijn, integendeel, maar ik kan me nu wel goed inbeelden dat je het bent als je geadopteerd bent.
En als je dankbaar bent , dan voelt dat als een baksteen op je rug, bijwijlen toch. Dat is wat geadopteerden me steeds weet tonen, uitleggen, met me delen.

Je doet lastig, wel dan is er altijd wel iemand die op het lumineuze idee komt om je te wijzen op het feit dat je het hier (in België dus) wel veel beter hebt dan daar (laten we nu India nemen, aangezien ik hier ben).
Je zit niet goed in je vel, je bent soms erg ongelukkig of je valt stilaan in een donker gat.. ja dan is er altijd wel  iemand die refereert naar hoe goed je het hebt in vergelijking met wat je zou ‘gehad’ hebben als je niet geadopteerd was. Maar dat helpt hen niet, integendeel.

Gelukkig bieden veel geadopteerden hiertegen verzet, komen ze stilaan los uit het taboe van het niet kunnen aangeven dat ze zich niet goed voelen. Ze geven aan dat ze niet  per sé mee dankbaar zijn tegenover hun ouders dan wie niet geadopteerd is  en eigenlijk erg terug verlangen naar hun eerste thuis, nest. Soms toch. Soms schrikken mensen daarvan, als je zegt dat je liever niet geadopteerd was, of dat je zo graag nog eens naar je eerste huis, thuis zou gaan… maar als ze de moeite doen om stil te staan bij wat hen wordt toevertrouwd, dan lukt het wel.
En nu zit ik hier, Mumbai! Geen slumdog millionaire gezien, wel slums, veel slums. Ik heb ze niet opgezocht, integendeel, maar ik heb ze wel gezien aan de andere kant van het venster van mijn taxi . Deze taxi werd bestuurd door de 27 jarige taxichauffeur Hakim. Ik vraag hem of hij kinderen heeft. Hij glundert ‘no mem, but next month I will. My wife is 8 months pregnant’. Waar woont hij? In de slum mem! Ja, natuurlijk.

Zonder dat ik verder vraag vertelt hij rustig dat hij met een maandloon van 9000 roepies (130€). en dat door 12u per dag 7 op 7 te werken, niets meer kan betalen. Ze hebben ee ‘one room’ huisje (wat heet) en daar betalen ze 3500 roepies voor.
Zijn droom? Gelukkig heeft hij er veel , maar liefst van al een eigen wagen, dan kan hij zelf geld verdienen en moet bij de 1200 roepeis voor mijn 4 u durende rondrit niet afgeven en zelf met een hongerloon thuiskomen. Goed zo Hakim! Dan zegt hij, dan koop ik voor mijn gezin een klein ‘two room’ appartement. Ook de timing logt vast. Hij kan als alles goed loopt e hij veel shifts kan draaien, over twee jaar al een eigen taxi kopen.

Ja, na een dag als vandaag kan ik alleen maar begrijpen dat het niet gemakkelijk is om niet  dankbaar te zijn dat je geadopteerd bent. Maar dat is precies zo destructief voor geadopteerden omdat dit ‘soort’ dankbaarheid je vleugels verlamd. En vleugels heb je nodig , niet alleen als je geadopteerd bent.

 

O ja, al wie ooit naar Mumbai komt, kort of lang, bel dan Hakim Shaikh zijn taxi . Dit is zijn tel nummer: 0091 9004971494 of 0091 9221377369! Met mijn groeten! Zo hebben we hier niet alleen bruggen, maar misschien ook een deeltje van een piepklein huis voor een jong gezin helpen bouwen!

Pia

Mumbai  – India

Building Bridges for adoptees between Belgium and India: Day 1 Mumbai.

De volgende dagen neem ik jullie een beetje mee op reis in India, samen met twee geadopteerden. Zij beslissen zelf of en wanner ze zich bekend maken,en wie en wanneer er hun verhaal mag meelezen. Het gaat immers om een voor hen zeer persoonlijke reis. Ik zal ze meenemen in mijn verhaal onder de letters C en S.
A en B lijkt zo zakelijk, X en Y zo duister.
C en S zijn twee letters die vaak voorkomen als eerste in een meisjesnaam in dit land, vandaar.

C komt morgen aan en zal hier, op de plek waar ze meer dan 30 jaar geleden is vertrokken naar België, met mij proberen bruggen te bouwen.
Voor mij is het de tweede reis naar India, de eerste keer Mumbai.
Het verre Mumbai, want ik ben onderweg de tel kwijtgeraakt : hoeveel uren onderweg? Hoe laat is het hier en thuis? Ik weet alleen dat ik om 6u30 ben ‘afgeleverd’ door mijn zoon aan het station in Kortrijk en hier om 7 am in bed lag, de dag erop wel te verstaan.

Ik heb geprobeerd om adoptie nog even in mijn valies te laten zitten, letterlijk en figuurlijk. Maar dat is niet gelukt. De vlucht werd even (tja even met de vertraging erbij al snel meer dan 3u) onderbroken in Adu Dabi, Toen ik in de smalle gang van het vliegtuig aan het wachten was om uit te stappen, raak ik aan de praat met het gezin dat de volle 7 u naast mij had gezeten. Papa, mama en een zoontje van ongeveer 8 of 9 schat ik. Belgen. Waar gaan jullie heen en voor hoelang, je kent dat wel. Plots kijkt de mama mij aan en vraagt ‘werk jij niet in adoptie? Jij bent toch Pia? We hebben heel lang geleden nog de voorbereiding op adoptie gevolgd bij jou!”
Lap, het is al zover. Ik blijf op afstand, maar moet dan toch toegeven dat ik richting India reis voor mijn werk. Ja, dat viel meteen in goede aarde, maar toch… ze hadden een negatief advies gekregen in de evaluatieperiode en hebben dus nooit kunnen adopteren.
” Gelukkig zijn we heel snel zwanger geraakt en hier staat hij dan onze biologische zoon!”
De jongen stond er maar wat beteuterd bij, hoe zou je zelf zijn.Toen kreeg ik natuurlijk de hele ‘evaluatie van mijn collega’s uit de evaluatieteams’ en dat in Abu Dabi!
Het was niet al te moeilijk om dat gesprek te vermijden, ze zagen ook snel in dat we daar niet zouden uitkomen. Maar toen werd natuurlijk verondersteld dat ik naar India kwam om kindjes te zoeken zeg maar.
“Het zijn er nog veel hoor Pia, we reizen al jaren de wereld rond en we zien ze overal in miserie leven. Waarom is het zo moeilijk voor Kind & Gezin om die ook naar hier te halen?”
Ik ga ervan uit dat ‘hier’ niet Abu Dabi is, maar blijf uit het gesprek. Gelukkig begint de file op te lossen en  wensen we elkaar goeie reis.
Dat hebben we dan ook weer gehad.

Mumbai dag 1 dus vandaag, of beter halve dag nadat ik wat  heb bijgeslapen.
De buurt waar mijn hotel gelegen is , Fort, is een mooie buurt. De drukte was verwacht, de vochtige en drukkende warmte ook, maar het is er gezellig druk.
De confrontatie met armoede is hier wat uitgesteld, of toch een beetje. De kinderen bedelen, maar niet met zoveel als in de slums. Er liggen mensen op straat, maar de verkopers van kunst, kleren en eten overheersen het straatbeeld.
Ik heb gewandeld tot aan de ‘Gate of India’  en heb genoten van daar waar het voor C en velen anderen begonnen is voor ze naar ons land werden gebracht.

Het is spannend afwachten wie en hoeveel van hen positief zal reageren op de vraag van geadopteerden om tussen hen en hun biologische ouders een brug te bouwen.
Alles is  in gereedheid gebracht voor het echte werk.

Nu nog even een avondje stappen in Mumbai.

Pia

 

 

Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.

Het was februari 1997. Rond de tafel zaten Mariel, een afstandsmoeder, Tania , geadopteerd en Diane, adoptiemoeder. Samen met een aantal andere mensen richtten we een vzw op.
Een vzw waar ik al langer van droomde, eentje die werkzaam is op het adoptieterrein en die de drie betrokkenen evenwaardig betrekt in de beslissingen, de visie, de missie.
Iedereen is enthousiast , maar ook realistisch. Zal Kind & Gezin onze vzw erkennen als één van de twee voorbereidingscentra in Vlaanderen? De kans leek ons klein, om allerlei redenen. Maar we gingen ervoor.Een naam en een logo kiezen. Het was een boeiende oefening.De naam moest internationaal klinken en geen afkorting van letters zijn. Het werd TRIOBLA, een Esperanto woord voor drie.
Het logo werd samen bedacht en ontworpen door een expert.                       

Neen, geen driehoek, daar zijn hoeken aan en dat wilden ze niet. Drie zilveren schakels van een ketting en daartussen wilden we een draad weven, de drie partijen als dusdanig verbinden. Iedereen was het erover eens dat dit onze ‘core’ business moest worden. Waarom? Om veel redenen, maar vooral omdat de geadopteerden op alle mogelijke manieren duidelijk maken dat evenwicht tussen de drie betrokkenen helend werkt. Een proces van heling dat bij alle geadopteerden moet gebeuren vanwege die eerste,  primal wound, zoals Nancy Verrier zo goed beschrijft in haar boek.
En vanaf die dag werd het TRIOBLA verhaal geschreven. Principieel werd beslist en verankerd dat er steeds een geadopteerde voorzitter moest zijn. Zij krijgen het stuur in handen, zo hoort het. Mensen zijn vervangen, maar er zitten nog steeds 2 afstandsmoeders, een adoptieouder en een geadopteerde in de Raad van Bestuur.

Verder lezen ‘Het einde van 15 jaar TRIOBLA, een hartverwarmend project. Maar eerst nog even op stap met geadopteerden naar India.’

Ik wil wel wat minder liegen. Maar eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!

Ze was hartverwarmend eerlijk en dat voor de eerste keer dat ze op bezoek kwam.
Ja ze loog wel veel, teveel en wilde ermee stoppen. Maar in één adem geeft ze ook aan: ”Eens je daarmee bent begonnen, kan je precies niet meer stoppen!”

Ze had me gemaild met de vraag ‘of ik haar wilde coachen’, ook heel direct en duidelijk. We hadden een paar introducerende e-mails met vraag en antwoord gestuurd naar elkaar en er werd een afspraak gemaakt.
Ik liet ze vertellen wat ze precies bedoelde met haar vraag, tegen wie ze dan wel zoveel loog en vooral  waarom ze dacht er niet te kunnen mee stoppen.
Als je 17 bent dan heb je vaak het gevoel dat je niets, maar dan niets mag van je ouders.
Zij ook. En dat het haar adoptieouders waren speelde ook een rol, want in haar cultuur ging het er toch wel anders aan toe dan in de Belgische. Zij was geen Belgische, zoveel is duidelijk zei ze.
Ook dat vroeg om een woordje uitleg.

Maar waarom lieg je en zoveel blijkbaar?
Wel omdat ze graag haar eigen “ding’ deed. Dat ze het niet nam dat ze niet mocht uitgaan wanneer en met wie ze wilde. Dat ze vond dat de spelregels door haar werden vastgelegd, een paar uitzonderingen niet te na gesproken.
Voor iemand die aangeeft veel te liegen, was ze wel heel eerlijk bezig zeg ik.

En dan zijn we terug wij het doel en nut van liegen.
Ik vertel haar dat iedereen liegt, meer zelfs , dat we kinderen al op heel jonge leeftijd leren liegen.
Ja? Ze kijkt me met haar  grote mooie ogen aan.
Ja. Als je naar oma gaat en iedereen weet dat oma niet echt goed kan koken, maar wel heel graag kookt voor haar kleinkinderen, dan vragen we als ouders soms om te liegen ‘niet zeggen aan oma dat haar spaghetti niet lekker is he, weet je, ze doet zo haar best oma’ Kinderen snappen al heel snel dat het een leugentje om bestwil is en doen graag mee (een uitzondering niet te na gesproken).
Of je rijdt met de fiets naar de kinderopvang, de dochter achteraan op de fiets. Tijd heb je tekort, altijd als jonge ouder, en net als je door een rood licht fiets om snel snel over te steken, houdt een politieagent je aan: “mevrouw u bent door het rood gereden”… “neen, echt waar, het was oranje net oranje”.
Tja, wie heeft dat niet op zijn kerfstok?

En dan moeten we onze kinderen opvoeden, en dan komen de grenzen in zicht. Begrenzing zeg maar. Niet liegen is er een van, eerlijk zijn dus.

Ik herinner mij dat toen ik net in de adoptiesector aan het werk was, er heel veel te doen was om ‘adoptiekinderen die liegen’. Dat de vormingsavonden, praatgroepen vol liepen als het over dat thema ging.
Want zoveel was duidelijk, adoptiekinderen leken meer te liegen dan niet geadopteerde kinderen. Of dat ooit wetenschappelijk is vastgelegd weet ik niet, maar wel dat vele adoptieouders ermee wortelden.
Het liegen, chronisch en soms pathologische liegen van de adoptiekinderen, wat is dat toch? Wat doen we fout?
En vooral, het voelt aan als een regelrechte aanval op je ouderschap, zo vertellen adoptieouders mij. Het lijkt alsof ze ons niet graag zien.
We kunnen ze niet opvoeden, ze laten zich niet opvoeden, wat doen we hier dan? Dat liegen dat is eigenlijk TEGEN ons gericht lijkt het wel, alsof wij er niets toe doen en nog een klap extra krijgen toebedeeld. Waarom en vooral wat moeten we daar tegen doen?

Deze jonge dame was dus zo eerlijk om toe te geven dat dit liegen van haar een groot probleem is voor iedereen en nu dus ook voor haar.
Ze wilde ermee stoppen, maar hoe?

Ik vertel haar het verhaal van de kleine matroos. Hij komt in zijn korte leventje al meerdere keren in een orkaan terecht. Daardoor valt hij telkens overboord en komt in het koude water terecht. Weg de boot die veilig voelde, weg de kapiteins die betrouwbaar leken en dat gemiddeld drie keer, voor je als kleine matroos  in een adoptieboot terecht komt. Weer een andere boot, weer nieuwe kapiteins. Maar neen, vertrouwen op nieuwe kapiteins :dat niet meer! Daarvoor is het vertrouwen teveel zoek, teveel  kapiteins die verdwenen zijn in je korte leventje. Ik neem het roer in handen.
IK bepaal waar die boot heen gaat en NEEN zij zullen het niet van mij overnemen: NO WAY!
En dan is dat liegen handig, dan laat je ze niet toe om jou boot  te besturen, dan sta je zelf aan het roer.

Ja, zegt ze, ja dat is het!
Dat is het OOK, want in je puberteit is het natuurlijk niet alleen je hechting als adoptiekind die opspeelt. Maar ook dat je op zoek gaat naar heel veel antwoorden en dat niet zelden in conflict met je omgeving. Dat is nu eenmaal vaak inbegrepen in de puberteitsprijs.

Ja, dat is het ook, zegt ze.
Maar dat van de kleine matroos, daar wil ze wel iets mee doen.
“Want Pia, ik zie mijn ouders heel graag, echt graag.”

Wel meid, dan hebben we een goeie start genomen om samen te zoeken naar een manier om te veranderen zeker? Wat denk je? Gaan we ervoor?
“Ja, ik probeer, maar het zal niet gemakkelijk zijn, ik ben niet gemakkelijk.”

Weer zo eerlijk en hopelijk een mooie start van een waarschijnlijk ingewikkeld veranderingsverhaal.
Bij mij heeft ze niet gelogen, wel integendeel, dus dat moet lukken.

Pia

Building Brigdes project in India en Korea: geadopteerden gaan tot actie over!

Ik vertrek eind deze maand naar India, samen met twee geadopteerde vrouwen. De voorzitter van TRIOBLA (mijn voorzitter dus!) vertrekt naar zijn herkomstland Korea.
En dat omdat we een brug willen bouwen tussen de landen waar Indiaase en Koreaanse geadopteerden geboren en geadopteerd zijn.
We doen dit omdat we niet kunnen blijven toezien dat de tijd verstrijkt en weinigen iets doen met de vele vragen van geadopteerde uit die landen.
Hun vraag om te krijgen waar ze recht op hebben nopens het Kinderrechten en het Haags Verdrag: weten wie hun biologische ouders zijn en zo mogelijk hen te ontmoeten. Maar laat ik dit keer de bezieler van dit project, tevens coördinator van http://www.geadopteerd.be aan het woord . Dit interview verscheen deze week in een internationaal adoptietijdschrift avn het ISS!

Building Bridges Project: Adoptees vragen om hulp!

Verder lezen ‘Building Brigdes project in India en Korea: geadopteerden gaan tot actie over!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits