Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!

In 1989 ben ik voor het eerst aan het werk gegaan in de adoptiesector. Ik kwam al heel snel terecht bij adoptiegezinnen en geadopteerden die mij hun verhaal deden en mij “de stiel” leerden (mocht dit oneerbiedig klinken, het is niet zo bedoeld). Nog steeds ben ik dankbaar dat mensen mij hun verhaal, hun gedachten, hun ideeën rond adoptie willen geven. Maar vrouwen en mannen die hun kind moesten afstaan ontmoeten, dat was minder evident. Dus ben ik er zelf naar op zoek gegaan, nog steeds trouwens.
Het is allerminst gemakkelijk om afstandsmoeders (en al helemaal afstandsvaders) te vinden die mij genoeg vertrouwen, die uit het taboe kunnen treden, en hun verhaal doen. Maar ik heb ze wel gevonden, de laatste jaren vinden ze mij gelukkig ook.

Ondertussen moet ik al die jaren (aan)horen: “Maar die afstandsmoeders uit herkomstlanden (zeg maar arme landen), dat is toch helemaal anders dan hier in België.”
Nog steeds word ik daar boos om, ik kan het niet laten.
Mijn vraag is dan:“Heb jij ooit met moeders van hier en daar gesproken?” – Neen dus, maar het is van horen zeggen. Zo was het onlangs weer ‘prijs’ en :niet van een buitenstaander, maar iemand die in de adoptiesector werkt.
En dan schrijf ik daar maar eens een blogje over, het help om mijn energie kwijt te spelen. Want ik (en ik niet alleen gelukkig), ik heb wel met vrouwen die hun kind moesten afstaan hier en daar gesproken. Ik heb de moeite gedaan ze te vinden en naar hen te luisteren, zonder (voor)oordeel.

Ik werk amper één jaar in de sector als ik haar ontmoet, in haar keuken aan tafel met koffie en koekjes . Ze woont op amper 10km van mij en verschilt nauwelijks van leeftijd. Maar daar houdt de vergelijking op.
Ik ben jonge moeder van een peuter , zij is moeder van een tiener die ze niet mocht houden. Ik probeer tijdens het gesprek niet al te emotioneel te worden, ik ben hier voor mijn werk, maar het lukt me niet.
Ik word tegelijk verdrietig, boos en heel emotioneel. Maar ze vertelt verder. Hoe ze als meisje van net geen 14 , zwanger werd van haar vriendje uit het plaatselijke jeugdhuis. Hoe de wurggreep van de sociale en mentale druk zich van haar meester maakte. Ze werd door haar ouders, de pastoor en de huisarts geleefd. Ze werd vrij snel naar de ander kant van Vlaanderen getransporteerd. Allemaal meisjes die ook de gevolgen van de christelijke en conservatieve  moraal moesten ondergaan: opgesloten en zwijgen.
Langs de voordeur binnen, want er stonden vele kandidaat adoptieouders in de wacht. Netjes getrouwd en met de juiste moraal, zeg maar.
En dan de bevalling en zeer kort nadien langs de achterdeur buiten. Over en out.
“Ik werd van kind in één keer moeder, en dat kunnen ze me nooit afpakken, nooit!”

Een paar weken later reist ze terug naar waar ze haar kind moest achterlaten, helemaal alleen. Ze kan niet leven zonder haar kind. Ze belt aan de voordeur en eist haar kind terug van de nonnen. Ze geraakt niet voorbij de voordeur, dit keer niet.
Kan ik me daar iets bij voorstellen? Neen. Maar ik kan wel volgen. Ik was ook een tiener in die tijd en ook ik moest aan den lijve ervaren hoe de nonnen in het internaat genadeloos jonge meisjes kneedden voor de toekomst, de waarden en normen inlepelden en dat zonder tegenspraak. En zwanger worden was zowat het ergste misdrijf .
Ik heb veel en vaak naar deze moeder geluisterd, kreeg de kans een hele tijd aan de zijlijn van haar leven mee te stappen.

Begin de jaren 2000. India. We rijden op een lange inrit en komen aan bij een afgelegen tehuis waar niet alleen kinderen maar ook zwangere vrouwen worden opgevangen.
Zij die de intentie hebben hun kind af te staan wel te verstaan.
Na wat onderhandelingen vooraf, mogen we met drie van hen praten. Ik hoop dat ze daar hun toestemming hebben voor gegeven. Zeker weet ik het niet. Maar ik weet wel dat er drie vrouwen voor ons zaten en 1 tolk die ook de sociaal werkster was blijkbaar. Schoorvoetend vertellen ze hun verhaal, ik durf ze amper aan te kijken. Hoe kan ik uitleggen dat het geen nieuwsgierigheid van mijn kant is? Ik hoop dat mijn lichaamstaal dat laat blijken. Ik kan hier niet alle verhalen neerpennen, maar eentje in het kort wel.

Ze lijkt nog geen 15, ze is in elk geval erg jong. Behorende tot een lagere kaste werkt ze bij een hogere kaste als huishoudhulp. Ze woont er op het dak, samen met het ander huishoudpersoneel. Ze ontmoet er een jongen die er ook werkt. Ze worden verliefd en ze raakt zwanger. Terwijl ze vertelt kijkt ze de hele tijd in de richting van de lange oprijlaan. Alsof ze denkt dat hij er elk moment zal aankomen om haar te halen.
Hij mag niet met haar trouwen, want zijn familie wil niet dat hij met een meisje van de laagste kaste trouwt, er is ‘iets’ anders voorzien. Hij verdwijnt en ze heeft geen adres.
Ze is ervan overtuigd dat het goed komt, want hij heeft het beloofd.
Of ze uiteindelijk haar kind heeft moeten afstaan? Ik hoop van niet maar vrees van wel.

Zijn er verschillen tussen afstandsmoeders, redenen voor afstand? Natuurlijk, maar de scheidingslijn ligt niet tussen rijk en arm, hier en daar. Die scheidingslijn is er niet, zoals elke adoptie anders is, is elke situatie van afstand doen anders.
Als er al een scheidingslijn zou zijn, dan is het misschien die tussen wie de kans heeft om een begeleiding te krijgen bij ongewenste zwangerschap, bedenktijd kreeg en een ‘beslissing’ kon nemen.
Maar dat is zowel hier als in de herkomstlanden soms het geval. Te weinig vrees ik.

Tot slot wil ik jullie deze twee uitspraken van afstandsmoeders niet onthouden.
Er valt misschien nog te leven met het feit dat ik heb moeten afstand doen, maar niet dat ik niet weet of mijn kind het goed stelt of niet en of hij nog leeft’
(In Vlaanderen tijdens een panel voor kandidaat adoptieouders)

‘Not knowing is killing your soul’
(In Afrika aan een adoptievader)

Verschillen? Ook aan jullie om daar het antwoord op te vinden.

Pia

0 Responses to “Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: