Mijn ouders zijn mijn ouders niet!

Vanaf zaterdag 8 september 2012 loopt een tentoonstelling in het Museum M te Leuven met als titel ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’
Een gelegenheid om ook hier een aantal geadopteerden over dit thema te laten ‘reflecteren’….

“45 jaar ben ik bij mijn ouders, even lang doe ik mijn best. Om braaf te zijn, om te voldoen en dan nu om te zorgen. En dan vandaag komt het hoge woord eruit: “niets ben je! Niets zonder mij!” Moeder, 80 is ze nu, gooit het eruit in al haar kwaadheid om de aftakeling in de laatste fase van haar leven. Kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mij. Nooit is ze mijn moeder geweest, zegt ze verder nog. Ik zou niets geweest zijn zonder haar.

45 jaar heb ik dit in braafheid geduld, tot vandaag. Het is geenszins de eerste keer dat ze me verwijt. Van zo lang ik me kan herinneren heeft zij deze uitbarstingen gehad. Ik was een zigeunerkind, zwart en vuil. Stout was ik ook, dat riep ze me vaak na, altijd als vader er niet was. En onbeleefd, er kon nooit genoeg dankjewel zijn. Gestreden hebben we! Om de aandacht van vader, om het mooiste en grootste cadeau, om bevestiging. Altijd weer deed ik haar onrecht aan. Zoals die keer dat ze helemaal naar het universitair ziekenhuis op bezoek moest komen omdat ik zo nodig ziek moest worden in mijn zwangerschap. Hoe vaak zij nog dacht aan die kindjes die maar zo kort leefden, dat het haar geen deugd deed om dit te moeten meemaken. De vele kerstmissen met lendenschot in de zetel, waarop ik de keuken overnam tot het diner dan maar bij mij doorging. Met na de maaltijd ‘er zal wel een traiteur aan te pas zijn gekomen.’
Komt vandaag dan het hoge woord eruit. Daar had ik niet van terug. Alle emoties borrelden naar boven, ik snakte naar erkenning. Zou een brave mens als ik niet heel snel zeggen dat ze mijn enige moeder is geweest? Ooit, op mijn knietjes dan nog, smeken om mij niet terug te sturen naar de nonnetjes. Braaf zou ik zijn! Neen, genoeg! Ze is mijn moeder niet, ze heeft zelfs een zwakke poging gedaan om die ooit te zijn. Ze is de vrouw geweest waar ik bij ben opgegroeid. Gedaan met strijden, ik ben wie ik ben. Ik kijk in de spiegel en zie reflectie. Veel rondom mij toont dat ik veel waard ben. Haar erkenning heb ik niet langer nodig.  Ik geef ze wel aan mezelf.”
( wil dit liever anoniem houden)

“In mijn adoptie-gezin was ik enig kind. Alhoewel mijn adoptieouders op hun manier goed voor me gezorgd hadden en me materieel gezien een luxe-leven hadden gegeven, voelde ik me emotioneel zeker niet thuis bij hen! In het begin kende ik niks anders en denk je dat dit ‘normaal’ is. En het was me goed ingepeperd dat ik een mooi, onbezorgd leven had! Maar eigenlijk was het maar schijn! Mijn ouders waren het soort koppel voor de buitenwereld: “kijk eens, ze hebben een vreemd kind wel gedaan. Wat zijn dat toch weldoende mensen. Dat kind is met haar kont in de boter gevallen!” Ik was een “beeld” van een kind maar ik voelde mij niet de Pinki die ik wilde zijn!
Nu jaren later en nooit opgevend, ben ik voor het eerst na 28 jaar naar India gereisd. Die rootsreis was heftig, zwaar, emotioneel! Zo zwaar en emotioneel dat ik ziek werd en opgenomen in het ziekenhuis.
In het dossier kwam ik veel te weten en toch weer niet en toch voelde ik (terug) mij verbonden… Met mijn biologisch vader! Voelde zijn pijn, onmacht… omdat hij mij moest afstaan! Op het document stond niet veel: de naam van mijn vader, wanneer ik in het weeshuis ben binnengebracht en wie mij had binnengebracht (mijn vader) en dat mijn moeder overleden was!!! Dat was voor mij belangrijk en verschrikkelijk pijnlijk! Mijn vader bracht me op zijn arm op 2,5 jarige leeftijd naar het weeshuis. Dus dat betekende dat ik mijn eerste levensjaren bij mijn moeder doorgebracht heb. En ik die basis van warmte en genegenheid van mijn ouders heb meegekregen! Die liefdevolle basis die ook sr. Dionysia uit het tehuis me verder gaf. Dit geluk had ik en ondanks alles wat er met mij gebeurde in België!”
Els -Pinki
Lees haar hele verhaal op haar blog  http://sidebysidefoundationindia.webnode.nl

“Ik zit in de zoveelste sessie therapie, ja na zoveel jaren en ettelijke pogingen om het allemaal zelf een plaats te geven, ben ik op mijn 35ste dan toch door de knieën gegaan en heel stilletjes eraan begonnen. Zij die me dierbaar zijn, heb ik ingelicht… maar het was vooral het spook in mijn hoofd dat ik moest overtuigen.
ik in de therapie vertel over een bbq in mijn tuin samen met mijn ouders, zus en pleegbroer. Het was tof, zalig en idyllisch! Na een paar glazen wijn komen meestal de gevoelige, soms pijnlijke zaken naar boven… ge kent dat wel… Papa zegt na een voorafgaand gesprek:” Zeg nu eens waar jij vindt dat wij als ouder tekort geschoten zijn?” Ik ben een beetje van mijn melk en zeg dat het niet aan mij is om dat te zeggen ( er na zoveel  jaren ervan overtuigd zijnde dat ze toen van niet beter wisten). Ik zeg mijn therapeute dat ik een beetje boos was omdat ik in al die vele jaren echt wel geprobeerd heb om zaken duidelijk te maken en mijn ouders nooit de moeite genomen hebben om het eens vanuit een ander hoek te bekijken. Ik zeg haar dat het nu om mij gaat en ik geen zin meer heb om hen bevestiging te geven in iets waar ik vind dat ze de mist in zijn gegaan! De therapeute vindt dat ik het eens op een andere manier moet bekijken. Ze vindt dat ik de vraag anders kan interpreteren en ze zegt: “ondanks alles wat je meegemaakt hebt, kun jij je perfect hechten… hoe komt dat, denk je?”
Ik denk en denk en kom tot de verbijsterende ontdekking dat er in al die jaren maar 1 iemand was die mij nooit of te nimmer losgelaten heeft! En dat was mijn papa… mijn adoptiepapa! Ik huil en voel me klein en verdrietig en eenzaam… ik, een vrouw van 35 jaar wens opeens weer dat ze met haar papa, vooraan op de fiets, lachend langs de Damse Vaart aan het rijden was. En even voelde ik mij weer dat onbezorgde kind, het kind dat ik zo vaak zie in mijn kinderen…”
(anoniem)

“Mijn adoptiemoeder beschouwde ons als haar eigen kinderen en op zich is dat een
mooie zaak. Maar ze ging voorbij aan de specifieke vragen en noden die wij als geadopteerden hadden. Mijn broer had zijn ouders zien wegdrijven in een modderstroom, maar mocht daar niets over vertellen. Voor haar leefden we per slot van rekening in België, Korea deed niet meer ter zake. Ikzelf heb vaak moeten horen dat ik zonder haar in een vuilbak had geleefd. Compleet verzonnen, dat kon ze niet weten. Maar als kind komen zo’n woorden héél hard aan, ik geloofde haar.”
San-Ho

“Mijn ganse leven is een vlucht geweest. Maar waar ik ook ging, de problemen hebben me overal ingehaald.
Ik heb er niet voor gekozen om geboren te worden, laat staan geadopteerd. Mijn vader mocht blij zijn dat hij het kind van een ander mocht opvoeden. En dat argument ben ik in mijn puberteit gaan misbruiken. Hij moest me niet dicteren wat ik moest doen, hij was toch mijn echte vader niet. Volgens mij heeft hij aan zijn sterfbed begrepen waarom ik me vroeger tegen hem heb afgezet. Gelukkig maar.”
Benny

 

Deze twee laatste fragmenten komen uit het prachtige e-book  ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ dat hier te lezen/downloaden is. Het is uitgegeven naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in Museum M te Leuven vanaf zaterdag 8/9/12.
Hierbij een ware oproep om langs te gaan en bovendien het panel met de drie betrokkenen in adoptie mee te pikken vanaf 11u.

Pia

0 Responses to “Mijn ouders zijn mijn ouders niet!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: