Archief voor september, 2012

De vele gezichten van loyaliteiten

Ik was gisteren op een afscheid van een vader. Een vader van 5. Een vader die in meer dan de helft van het leven van zijn kinderen niet voorkwam.
Ik zag maar zelden zoveel verdriet bij het afscheid van een hoogbejaarde man.
Ik dacht, hoeveel gezichten heeft loyaliteit ?

 

 

Ik zie in adoptie de duidelijke contouren van dubbele loyaliteiten en het geworstel daaromtrent van geadopteerden.
“Ik zou zo graag weten hoe het met mijn mama is, maar ik durf er met mijn adoptiemama niet over praten.”
“Er is een grote ramp gebeurd in mijn geboorteland en ik wil mijn familie daar helpen. Ik wil ze dus NU vinden.”
“Ik ben papa geworden van een biologische dochter en wil dit zo graag aan mijn geboortemama zeggen.”
Wie dit leest en zelf geadopteerd is, kan de lijst hoogstwaarschijnlijk vervolledigen. Verder lezen ‘De vele gezichten van loyaliteiten’

Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!

In 1989 ben ik voor het eerst aan het werk gegaan in de adoptiesector. Ik kwam al heel snel terecht bij adoptiegezinnen en geadopteerden die mij hun verhaal deden en mij “de stiel” leerden (mocht dit oneerbiedig klinken, het is niet zo bedoeld). Nog steeds ben ik dankbaar dat mensen mij hun verhaal, hun gedachten, hun ideeën rond adoptie willen geven. Maar vrouwen en mannen die hun kind moesten afstaan ontmoeten, dat was minder evident. Dus ben ik er zelf naar op zoek gegaan, nog steeds trouwens.
Het is allerminst gemakkelijk om afstandsmoeders (en al helemaal afstandsvaders) te vinden die mij genoeg vertrouwen, die uit het taboe kunnen treden, en hun verhaal doen. Maar ik heb ze wel gevonden, de laatste jaren vinden ze mij gelukkig ook.

Ondertussen moet ik al die jaren (aan)horen: “Maar die afstandsmoeders uit herkomstlanden (zeg maar arme landen), dat is toch helemaal anders dan hier in België.”
Nog steeds word ik daar boos om, ik kan het niet laten.
Mijn vraag is dan:“Heb jij ooit met moeders van hier en daar gesproken?” – Neen dus, maar het is van horen zeggen. Zo was het onlangs weer ‘prijs’ en :niet van een buitenstaander, maar iemand die in de adoptiesector werkt.
En dan schrijf ik daar maar eens een blogje over, het help om mijn energie kwijt te spelen. Want ik (en ik niet alleen gelukkig), ik heb wel met vrouwen die hun kind moesten afstaan hier en daar gesproken. Ik heb de moeite gedaan ze te vinden en naar hen te luisteren, zonder (voor)oordeel.

Verder lezen ‘Die afstandsmoeders in herkomstlanden, dat is toch helemaal anders dan hier in België!’

‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2

Zaterdagmorgen 11u, Leuven, Museum M.
De zaal zit barstensvol. Het openingsdebat van de schitterende tentoonstelling (met E-book als extraatje) kreeg gelukkig de belangstelling die het verdiende.
Ik zag ook drie – mij bekende – afstandsmoeders. Dat op zich is niet zo evident. Maar ze waren er. Eén van hen zat in het panel.
Ik zat in de zaal en kon als toeschouwer meegenieten. De moderator vroeg of ik als adoptiecoach a.u.b. wou meepraten vanuit de zaal. Neen, liever niet, geef a.u.b. het woord aan de geadopteerden. Zij zijn het die vandaag het speerpunt zijn en ook over nazorg kunnen zij, vooral zij, meespreken. Laten de professionals nu maar eens zwijgen en luisteren.

Ok, dan niet! Zeker?
Ja, zeker.
Ik heb geluisterd, en veel opgestoken.

Verder lezen ‘‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’ -Deel 2’

Mijn ouders zijn mijn ouders niet!

Vanaf zaterdag 8 september 2012 loopt een tentoonstelling in het Museum M te Leuven met als titel ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet’
Een gelegenheid om ook hier een aantal geadopteerden over dit thema te laten ‘reflecteren’….

“45 jaar ben ik bij mijn ouders, even lang doe ik mijn best. Om braaf te zijn, om te voldoen en dan nu om te zorgen. En dan vandaag komt het hoge woord eruit: “niets ben je! Niets zonder mij!” Moeder, 80 is ze nu, gooit het eruit in al haar kwaadheid om de aftakeling in de laatste fase van haar leven. Kwaad op alles en iedereen, maar vooral op mij. Nooit is ze mijn moeder geweest, zegt ze verder nog. Ik zou niets geweest zijn zonder haar.

45 jaar heb ik dit in braafheid geduld, tot vandaag. Het is geenszins de eerste keer dat ze me verwijt. Van zo lang ik me kan herinneren heeft zij deze uitbarstingen gehad. Ik was een zigeunerkind, zwart en vuil. Stout was ik ook, dat riep ze me vaak na, altijd als vader er niet was. En onbeleefd, er kon nooit genoeg dankjewel zijn. Gestreden hebben we! Om de aandacht van vader, om het mooiste en grootste cadeau, om bevestiging. Altijd weer deed ik haar onrecht aan. Zoals die keer dat ze helemaal naar het universitair ziekenhuis op bezoek moest komen omdat ik zo nodig ziek moest worden in mijn zwangerschap. Hoe vaak zij nog dacht aan die kindjes die maar zo kort leefden, dat het haar geen deugd deed om dit te moeten meemaken. De vele kerstmissen met lendenschot in de zetel, waarop ik de keuken overnam tot het diner dan maar bij mij doorging. Met na de maaltijd ‘er zal wel een traiteur aan te pas zijn gekomen.’
Komt vandaag dan het hoge woord eruit. Daar had ik niet van terug. Alle emoties borrelden naar boven, ik snakte naar erkenning. Zou een brave mens als ik niet heel snel zeggen dat ze mijn enige moeder is geweest? Ooit, op mijn knietjes dan nog, smeken om mij niet terug te sturen naar de nonnetjes. Braaf zou ik zijn! Neen, genoeg! Ze is mijn moeder niet, ze heeft zelfs een zwakke poging gedaan om die ooit te zijn. Ze is de vrouw geweest waar ik bij ben opgegroeid. Gedaan met strijden, ik ben wie ik ben. Ik kijk in de spiegel en zie reflectie. Veel rondom mij toont dat ik veel waard ben. Haar erkenning heb ik niet langer nodig.  Ik geef ze wel aan mezelf.”
( wil dit liever anoniem houden)

Verder lezen ‘Mijn ouders zijn mijn ouders niet!’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits