Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?

Dat was de eindpassage van een email die ik deze week kreeg. Ze zit vol in de puberteit en is geadopteerd van het andere kant van deze aardbol.
Moeilijke leeftijd en dat bovenop de ‘bonus’ die adoptie ook al geeft , niet evident.
Maar nadat ze op heel eerlijke wijze haar vragen, gevoelens en zelfs haar moeilijke gedrag toevertrouwt in de mail, besluit ze dus met : “maar ja , de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld!’

En dat is toch weer typisch adoptiekinderen : ik voel me schuldig want ik heb toch wel geluk gehad dat ik hier ben en nu doe ik zo lastig.
De pubers die niet lastig zijn , zijn dun bezaaid. Zo ook bij adoptiekinderen; Alleen wordt het dan zo dubbel op: twee paar ouders, twee landen/culturen/gemeenschappen waar je verbonden mee bent, je andere uiterlijk, de reacties van de omgeving daarop… noem maar op.
En dat allemaal in een ontwikkelingsfase waar je vooral op zoek moet naar het antwoord wie ben ik? Wie wil ik worden? Een niet te onderschatten scharnierfase, ook voor de niet geadopteerde.Deze ontwikkelingsfase is noodzakelijk, daar zijn alle ontwikkelingspsychologen en pedagogen het over eens. Dus wie ben ik om dat tegen te spreken. Ze zijn het ook eens over het feit dat dit vaak via conflicten en grenzen opzoeken / overschrijden gebeurt. Wie herinnert er zich niet de eigen puberteit en de aanvaringen op school, thuis en het gevoel van voor de spiegels staan en zuchten.
Maar dit meisje concludeert dus dat de meeste dingen haar schuld zijn. Ik heb gereageerd dat ze welkom is , maar dat wat mij betreft haar eindconclusie wat kort door de bocht is.

Schuldgevoelens in adoptie, daar heb ik hier al over geschreven bij het verhaal van de kussens. En de schuldgevoelens duiken op bij alle drie de betrokkenen in adoptie. Ze gaan hand in hand met dat andere – soms verlammende- gevoel van dankbaarheid.
Ik organiseerde een hele tijd geleden een denktankdag voor de medewerkers. Het is vaak zo verhelderend en deugddoend als je in adoptie werkt om de betrokkenen zelf vragen te kunnen stellen. Zo ook op die dag , ergens in een groene omgeving en afgesloten van de buitenwereld.
Een aantal geadopteerden, adoptieouders, afstandsouders. Voor alle duidelijkheid, niet uit dezelfde familie, allemaal individuen dus.
En het duurde niet lang of de schuldgevoelens en dankbaarheid lagen volop in het midden.

‘Ik zou zo graag op zoek gaan naar mijn geboorteouders, maar ik voel me schuldig tegenover mijn adoptieouders. Ik zou ze kwetsen en ze hebben me zoveel gegeven.’ Ik zie een aantal andere geadopteerden knikken.

‘ Ik zou de biologische familie van mijn kind willen financieel steunen. Ik ben zo dankbaar dat we hun kind kregen, we zijn zo gelukkig. Maar nu ze in extreme armoede leven, voel ik me schuldig dat ik hun kind heb en zij zonder verder moeten.”
De andere adoptieouders knikken

De afstandsmoeders zijn de hele dag lang heel heel stil. Kijken heel vaak naar hun schoenen. Er heerst een gevoel van ‘opgestaan is plaatsvergaan’.. wat moeten wij hier nu op zeggen? Wat mogen we zeggen?
Ze worden aangespoord om ook deel te nemen aan de dialoog. Het vlot niet zo goed.
Schuldgevoel, dat wel: wie staat nu een kind af? Dat is wat de meerderheid van de mensen in de buitenwereld denkt. Dat schuldgevoel zit ook ingebakken bij de moeders. Ze zijn als de dood dat hun kind hen gaat verwijten dat ze afgestaan zijn. Dat hun kind niet gelukkig is en problemen heeft en dat het dus … jawel.. hun schuld is.
De overige aanwezigen proberen hen te overtuigen dat ze zich niet schuldig moeten voelen. Of het lukt dat weet ik niet, ik kan het hopen.

Maar dankbaarheid duikt ook op: als hun kind goed terecht is gekomen en ze respect krijgen van de adoptieouders. Dat is helend, absoluut.
Een adoptiemoeder vertelt dat de biologische ouders van haar zonen (uit Afrika) hun jongste kind (geboren na de adoptie) uit dankbaarheid haar naam hebben gegeven. Het klinkt raar hoor een Afrikaanse schone met een Vlaamse naam – een dubbele, want de meid kreeg zowel de voor als achternaam mee als voornaam!

En zo kunnen we allemaal even stilstaan bij de vragen:

hoe kunnen we bij de adoptiebetrokkenen de schuldgevoelens minder verlammend maken, hoe kunnen we de dankbaarheid helend maken?

Enig idee?

De adoptiecoach

2 Responses to “Maar ja de meeste dingen zijn wel mijn eigen schuld! Zou u me eigenlijk kunnen coachen?”


  1. 1 ciska 8 juli 2012 om 20:39

    Als adoptiemoeder kan ik daar moeilijk bij, dat adoptiekinderen willen gaan zoeken, maar het niet doen uit schrik hun adoptie ouders te kwetsen, of ‘ondankbaar’ over te komen. Ik wéét natuurlijk wel dat dit al te vaak het geval is, maar gevoelsmatig, vind ik dat zo moeilijk te verteren… Gebeurt het ook dat adoptiekinderen niet durven te gaan zoeken wanneer hun adoptieouders een groten openheid en betrokkenheid hebben getoond? Wanneer de adoptieouders de biologische ouders in hun hart hebben gesloten? Wanneer ze zelf over hun biologische ouders begonnen te praten wanneer ze merkten dat hun adoptiekinderen het moeilijk hadden? Ik vraag me dat dus af, of er het dan ook voorkomt dat deze kinderen wachten tot hun adoptieouders er niet meer zijn vooraleer te gaan zoeken…
    Indien dit niet het geval is, dan moet er op dit punt sterker worden gescreend en moet worden nagegaan in hoeverre kandidaat adoptie ouders in staat zijn om een kind van een ander, ook fundamenteel het recht te geven zich steeds aan deze ander verbonden te mogen voelen…
    Ik kan me echt niet inbeelden dat ik me gekwetst zou voelen door mijn kinderen omdat ze zoekend zijn naar hun oorsprong… het lijkt me een zeer onrechtvaardig gevoel naar de kinderen toe.

    ‘ De meeste dingen zijn wel mijn schuld ‘ : We weten uit ervaring dat opvoedingssituaties uit de hand durven te lopen, en dat het dan, in het heetst van de strijd, héél moeilijk is om duidelijk grenzen te stellen in gedrag, en tegelijk nog duidelijker aan te geven dat je nog eindeloos van je kind houdt en dat de band nooit stuk kan… whatever…
    Ik heb indertijd ons gezin naar ons kind toe wel eens vergeleken met de Autorijschool : Je leert er rijden, er wordt niet van je verwacht dat je alles ineens zal kunnen, je krijgt een copiloot die je helpt remmen indien nodig. Het is niet leuk, maar het gebeurt wel eens dat je botst en serieuze builen maakt tijdens de autorijles, maar daarvoor ben je verzekerd bij de autorijschool, je mag er dan ook altijd terugkeren om je lessen verder te zetten en niemand zet je buiten. Op het einde is het echter de bedoeling dat je je in je eigen auto veilig in het verkeer kan bewegen, zonder daar al te grote brokken te maken want de veiligheid van de autorijschool vind je niet zomaar terug in het echte leven.
    Het was hier soms makkelijker om met deze metafoor te werken en te zeggen ” Je weet mijn kind, wij zijn niets meer dan de autorijschool, een levensschool voor later”…
    Natuurlijk kan je zoiets ook maar zeggen, als je het ook écht meent, en als je je kind ondanks de problemen onnoemelijk graag blijft zien. Je mag maw niet de auto-instructeur zijn die staat te brullen wanneer je een bluts hebt opgelopen… Volgens mij hebben deze kinderen daar extra voelsprieten voor, om te voelen in hoeverre je het meent, dan wel een voorgestudeerd lesje afdreunt…
    Waar ik heel vaak voor mezelf heb bij stilgestaan, dat is dat ons eerste adoptiekind iets uniek met ons heeft gedaan : en dat is om ons ‘ouders’ te maken. Door dit kind ben ik moeder geworden, en hoe de toekomst ook zou mogen uitgedraaid hebben, een moeder blijf je je leven lang, hoe moeilijk de weg ook is. Ik was al een echtgenote, dochter, zus, … maar om moeder te worden is ons eerste kind in mijn leven gekomen. Dààr ben ik XX dus eindeloos dankbaar voor. Het zijn deze reflecties vaak die ervoor zorgen dat uitzichtloze situaties toch weer dat ene lichtpuntje krijgen dat je nodig hebt om nog maar eens te zeggen hoeveel je van hen houdt !

  2. 2 N.N 16 juli 2012 om 22:42

    Beste ciska, wat fijn om te lezen dat u wel doordacht te werk gaat. Mij is het niet gelukt te verbinden met de adoptieouders. Er liep een hoop mis in communicatie en contact. Haha en nee ik was geen adoptiekind met bindingsangst, daar hadden zij last van. Ik heb me vaak schuldig gevoeld, niet uit dankbaarheid maar uit een gevoel “niet te voldoen”. Ik waardeer de duidelijkheid ( ik ben je moeder en wil je iets leren) die je naar je kinderen geeft :)

    Groet,\

    N.N


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.771 hits

%d bloggers liken dit: