Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!

Een mens is gelukkig nooit te oud om te leren, ook na meer dan 23 jaar in adoptie.Ik ben de laatste maanden tegen een blinde vlek aangelopen: ik dacht dat bijna alle geboortemoeders het contact met hun afgestane kinderen omarmden.

Niet zo. Ik had het wel al moeten en kunnen weten, maar toch. Nu ik geadopteerden voor mij zie, hun mails met vragen en reacties op mijn blog krijg, weet ik het wel: er zijn ook geboortemoeders die geen contact willen ( kunnen? ) hebben.


Sinds kort is er ook een bescheiden Engelstalig blog van de adoptiecoach ( op vraag van een aantal anderstalige geadopteerden trouwens) en daar kwam deze reactie op :

Finding my natural mother and biological siblings hasn’t been as easy as everyone thinks and now after 20 years of knowing them all they are now shutting me out and not including me into their lives!
I have tried so many times to fit in and its been a one way street but now I’ve had enough and tired of getting hurt all the time, I’ve stopped calling and going around my natural mothers place. It didn’t surprise me that I don’t get any calls from her or visits so I think I have my answer now!

Kort en vrij vertaald klinkt het als: mijn natuurlijke moeder en broers en zussen passen voor een  goed contact met mij. Het is eenrichtingsverkeer  en ik pas nu ook.
Ze is kwaad en dat zal iedereen wel begrijpen.
Het moet dus gezegd, ik wist het wel , maar dit verhaal leek me eerder uitzondering. Er is helaas nog steeds geen wetenschappelijk onderzoek in ons land dat nagaat over welk percentage het gaat. In Sri Lanka is er wel al onderzoek (door een Nederlandse wetenschapster Pien Bos) en daaruit blijkt dat het daar  inderdaad erg uitzonderlijk is dat er een afstandsmoeder neen zegt op een vraag naar contact, wel integendeel. Ik vraag me af of dat ook niet kan te maken hebben met de redenen voor afstand bij buitenlandse adoptie die toch vaak anders zijn dan hier, bij de binnenlandse adopties. Het zou kunnen, maar dat is maar de vraag.

Ik weet wel dat het niet zoeken van sommige geadopteerden te maken heeft met deze ultieme angst: stel, stel dat ik ze vind en ze wil me niet zien. Geadopteerden weten erg goed dat dit misschien wel erger is dan het afgestaan zijn zelf. Ze vertellen me dat ze – als ze niet vinden /zoeken – hun ideaalbeeld kunnen houden. Ze kunnen blijven dromen van een moeder die hen met liefde in de  armen sluit en zegt : ik zie je graag!

Maar wat als?
En daar zijn de geadopteerden ( weeral eens ) mijn leermeesters. Hoe sterk de behoefte en nood aan het weten ook is, soms is de angst om te vinden en dan niet goed te lopen, erger dan de behoefte  te zoeken.

Hoe leg je uit aan een meisje van 7 dat haar biologische mama niet kan kijken naar haar foto. Wat antwoord je aan het kind dat je met grote ogen aankijkt en vraagt ‘heeft ze mijn foto gezien?’  Ik kan en wil niet liegen, maar ik weet ook niet hoe ik haar niet fundamenteel kwets in haar zelfbeeld, door de waarheid te zeggen.
Ja, de moeder had het me gevraagd: neen, aub Pia, ik kan nu niet naar de foto kijken. Het zou de ondragelijke pijn weer naar boven halen en ik moet straks weer naar mijn werk, mijn gezin en niemand weet hier iets van. Hoe overleef ik dat? Het zou dan allemaal weer zo dichtbij komen en nu heb ik nog alle moeite van de wereld om die deur dicht te houden. De omstandigheden rond de afstand waren zo traumatiserend dat ook dat alle overlevingsstrategie vergde van de biologische moeder.
Begreep ik dat , absoluut. Maar hoe leg je dat uit aan haar kind , ook als ze eenmaal oud genoeg is om het met haar verstand te begrijpen. Hoe kan je nu niet gekwetst zijn als diegene die je op de wereld heeft gezet, je afgestaan heeft, je  niet wilt/kan zien en ontmoeten? Hoe kan diegene die je op de wereld heeft gezet,  niet begrijpen dat het voor jou zo belangrijk kan zijn om dat wel te doen. De tweede keer afgewezen , dat is hoe het voelt en dan is dat nog een understatement.
Maar het komt voor, natuurlijk komt dat voor.

Hoe gaat het dan van hier verder. Moeten wij , in de professionele nazorg en/of de geadopteerden zelf, blijven aandringen? Kunnen wij de moeders overtuigen dat rechtstreekse antwoorden op de vragen van hun kind,  soms wezenlijk belangrijk kunnen zijn voor hun afgestane kinderen om verder te kunnen?

Hoe kan de coach dan het evenwicht bewaren tussen recht op privacy ( als de moeder het contact afwijst) en het recht om te weten wie je biologische ouders zijn dat nota bene is ingeschreven in EN het Kinderrechten EN Haags Verdrag? Wie heeft hier de meeste rechten, als je dan toch moet kiezen helaas? Maar wat doe je ermee als je vindt dat het belang van de kinderen, die geen enkele keuze konden maken, primeert?

Een geadopteerde vraagt me om – ondanks het feit dat de moeder herhaaldelijk contact afwijst – toch langs te gaan. Ik pas, jammer, maar ik pas. Ik ga niet verder dan te proberen om via een discrete brief de moeder te vragen om mij te ontmoeten. Zo hoop  ik haar te overtuigen dat ze zo belangrijk is in het leven van de dochter,  dat ze misschien uit haar isolement en afwijzen komt.
Meer kan ik niet doen, helaas. Als de deur dicht blijft, dan zal ik die ook niet inbeuken.

De adoptiecoach

2 Responses to “Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!”


  1. 1 Biological parents and LA CASA DE LA MADRE Y EL NINO 23 augustus 2012 om 16:51

    Heel interessant en doet mij aan iets denken waar ik zeker rekening mee moet houden. Ik ben net begonnen met het zoeken naar mijn ouders uit Colombia. Ik kom uit een tehuis waar men absoluut niet wil helpen in de zoektocht. Dat is al een maar wat dan als mijn ouders niet gevonden willen worden als het zover is? tja…het is iets waar ik altijd rekening mee moet houden en waar ik mee moet leren leven als het zo is. Bedankt voor dit artikel! Ik zal het delen op mijn facebook! :)

  2. 2 Evelien van Niekerken 29 oktober 2012 om 06:28

    Hallo Pia, je schrijft dat in het Haags verdrag is opgenomen dat een kind recht heeft om zijn ouders te kennen (waar ik het helemaal mee eens ben). Maar waar kan ik dat vinden?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.771 hits

%d bloggers liken dit: