Archief voor juni, 2012

Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!

Een mens is gelukkig nooit te oud om te leren, ook na meer dan 23 jaar in adoptie.Ik ben de laatste maanden tegen een blinde vlek aangelopen: ik dacht dat bijna alle geboortemoeders het contact met hun afgestane kinderen omarmden.

Niet zo. Ik had het wel al moeten en kunnen weten, maar toch. Nu ik geadopteerden voor mij zie, hun mails met vragen en reacties op mijn blog krijg, weet ik het wel: er zijn ook geboortemoeders die geen contact willen ( kunnen? ) hebben.

Verder lezen ‘Mijn geboortefamilie vinden was niet zoals ik had gedacht. Ik ben het moe om keer op keer gekwetst te worden!’

Advertenties

O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!

Het was in 2004, ergens in het zuiden van India tijdens een adoptie reis en op bezoek in een kindertehuis. Vanuit  dat tehuis vonden vroeger ook adopties plaats naar ons land. Nu niet meer, maar in de ‘booming adoptie’  jaren tachtig en negentig.Een vriendelijke zuster was onze gids. Na afloop van de rondleiding nodigde ze ons uit voor de thee in de woonkamer. Daar werden we bediend door  een Indiase vrouw , zij gaf ons de typisch Indiase thee (met veel melk erin).
We hadden het over de vragen die  geadopteerden vaak hebben wanneer ze opgroeien in ons deel van de wereld. “Wie ik ben ik? En aangezien ik weet niets weet over mijn verleden, niet  weet wie mijn moeder, mijn vader is, op  wie ik lijk, hoe kan ik een antwoord vinden op de vraag ‘wie ben ik?’ ”
Ik hoeft niet uit te leggen aan jullie geadopteerden, hoe essentieel de antwoorden op deze vragen kunnen zijn en hoe moeilijk het is als niemand je kan of wil helpen zoeken.  Verder lezen ‘O god, we hebben gelogen! Ik hoop dat hij ons zal vergeven! ” Secrets and lies in adoption!’

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?

Dit las ik op de fbgroep Stichting Interlandelijk Geadopteerden (SIG) , uit Nederland.
Gepost door een geadopteerde.. .vandaar mijn extra aandacht.
Toch verbazingwekkend, dat adoptie altijd als iets positiefs en natuurlijk werd gezien  door de eeuwen heen, totdat er zo’n belachelijk groot belang aan afkomst werd gehecht. De kinderen van voor die tijd zijn ook aanmerkelijk gelukkiger. Dit is echt iets van de laatste jaren. Hierdoor zijn veel selffulfilling prophecy’s gecreëerd en is slachtofferschap tot de norm verheven. De wetenschap heeft hier niet in positieve zin aan bijgedragen. Logisch want ieder onderzoek gaat uit van een, jawel: een ‘probleemstelling’.”

Tja, daar zit je dan als – tussen aanhalingstekens- hulpverlener. Het is op zijn minst een stelling die we ook mee moeten nemen in de dialoog rond adoptie en nazorg .
Is het zo dat geadopteerden aanzienlijk gelukkiger waren voor we de nadruk op afkomst begonnen te leggen. Zijn “we” de professionelen,  de geadopteerden? Of de afstandsouders die ook (en gelukkig) al een decennia  aan het meedenken, meepraten zijn?
Heeft wetenschap hier iets losgemaakt dat er niet was?
Ik zou hier heel graag eens een open debat over zien met alle drie de betrokkenen, de wetenschappers en de adoptiespecifieke nazorg.Maar laten we teruggaan naar het moment waarop ik deze stelling las en even stil werd.
Is dat zo?

Misschien is er wel iets van aan, misschien worden problemen getriggerd door programma’s als spoorloos, door de vele vragen die geadopteerden krijgen rond hun afkomst? Ik zal jullie geadopteerden niet moeten uitleggen hoe lastig het kan zijn dat jan met de pet , totaal onbekende mensen, je de zeer persoonlijke vraag stellen ‘En? Heb je je biologische ouders al teruggevonden? Ben je al terug geweest?’ En alle variaties op dat thema. Misschien gaan geadopteerden dan wel denken: zou dat de oorzaak zijn van het feit dat ik me soms niet goed in mijn vel voel? Misschien moet ik wel op zoek en als ik vind, dan zal ik me wel beter voelen, is alles opgelost?
Maar ik vermoed dat hier geen eenduidig antwoord op is. Integendeel.
Adoptie is wat mij betreft trouwens geen problematiek. Het is een thematiek, met zijn eigenheden, boeiende aspecten en een aantal bonussen. Dat er extra opdrachten zijn voor alle betrokkenen , zoveel is duidelijk. Maar niet alle bonussen leiden tot problemen.
Maar wordt er nu belachelijk groot belang gehecht aan afkomst bij adoptie?
Laat ik naar goeie gewoonte de verhalen op mijn pad laten spreken. Misschien dit keer de allereerste hulpvraag die ik kreeg in 1989 en de meest recente, anno 2012?

Ik was nog maar net in de sector gestapt, in de vorige eeuw nog dus.
Ik kreeg een telefoon van een jonge moeder, geadopteerd, nav een artikel in Flair , waar men mij had geïnterviewd rond adoptie.
Ze kwam schoorvoetend over de brug: of we ook wel eens geadopteerden hielpen om hun biologische ouders te zoeken?
Ja.
Willen jullie me helpen?
Ik reageerde daar – wat mij betreft – heel gewoon op door te zeggen dat het normaal was dat mensen (geadopteerd of niet) soms willen weten wie hun biologische ouders zijn, op wie ze gelijken en waarom ze in zijn afgestaan , als je geadopteerd bent.
Het werd heel stil aan de andere kant van de lijn. Ik dacht nog, oei ze is weg. Maar neen, met een krop in de keel zei ze dat het nu de eerste keer was dat iemand haar begreep, haar vertelde dat wat ze voelde ook normaal was en mocht.
Ik was verwonderd.
Klopt dat, de eerste keer?
Ja zegt ze: bedankt.
Zelf vind ik nog steeds dat ik niets bijzonder gezegd heb, maar blijkbaar had de erkenning van het feit dat ze het moeilijk had niet te weten wie haar biologische ouders zijn, heel wat in gang gezet.
Eerder had  haar adoptiedienst de vraag afgewezen omdat ze te labiel was na een traumatische ervaring in haar leven.
Ze is te weten gekomen wie ze zijn.
Het verhaal was ook weer niet van die aard dat alle verwachtingen werden ingelost, maar ze kreeg in elk geval de erkenning dat ze het recht had te zoeken, te weten. Veel puzzelstukken vielen op hun plaats en de heling kon beginnen.

Vorige week had ik een geadopteerde vrouw aan de lijn, nadat ze me een mailtje gestuurd had met een noodkreet: ik kan niet verder, ik heb dringend hulp nodig.Ze was al jaren op zoek naar antwoorden op haar vragen en had het gevoel dat de enige die haar dat kon geven, haar biologische moeder is. Maar die wil blijkbaar geen contact, geen antwoorden geven. Ze vertelt wat ze allemaal heeft geprobeerd, met en zonder professionele hulp. Verbijsterend hoe de ‘nood om contact te hebben’ haar al die jaren in haar greep heeft. Dat de moeder haar – door haar stilzwijgen en niet reageren – haar voor de tweede keer afstaat, dat is wat zij nu voelt . Het grijpt zo diep in dat ze niet meer verder kan, even niet meer.

Er zit bijna 22 jaar tussen en zeer veel verhalen, vragen, noodkreten.
Ik ben dus niet geneigd om te denken dat er een belachelijk groot belang aan gehecht wordt, neen.Maar ik ga ook een eind mee met deze geadopteerde op de fbgroep: laten we vooral kritisch blijven en er niet vanuit gaan dat alle geadopteerden problemen hebben en dat afkomst een core thema is bij iedereen. Er zijn inderdaad ook geadopteerden die weinig of geen belang hechten aan hun afkomst (vinden), dat zal wel.
Alleen komen die zelden op het pad van de adoptiecoach, om maar iets te zeggen.

In adoptie wordt een belachelijk groot belang gehecht aan afkomst? Waar of niet waar?
Ik ben nu echt benieuwd wat jullie, geadopteerden, zouden antwoorden : waar of niet waar?

De adoptiecoach

Een echte aanrader en  leestip hieromtrent is het recente uitgegeven boek:
“Geadopteerd en dan? – Persoonlijke verhalen van geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders” door Cornelie van Well
uitgegeven bij De Graaff


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits