Archief voor mei, 2012

Ze vragen dan hoe het voelt om geadopteerd te zijn, ik zeg dan ‘je wordt dat ook gewoon’!

Dit was wel DE uitspraak van mijn 4de dag van de geadopteerde, zondag 27 mei in Antwerpen. De uitspraak komt van A., geadopteerd uit een prachtig maar straatarm Afrikaans land toen hij 6 was, hij is er nu 13. Hij is ronduit een schitterende kerel. Dat de adoptiecoach een ‘boontje ‘voor hem heeft ,heeft ook te maken met het feit dat hij een uitzonderlijk voetbaltalent is en ik zot van voetbal ben. Dus vraag ik  hem gedurende ons gesprek:
“Mag ik een erg domme voetbalvraag stellen? ”
“Ja.”
“Als  de Belgen tegen  je geboorteland te spelen, voor wie kies je dan?”
Hij twijfelt niet, voor zijn geboorteland. Zo ook de rest van zijn grote gezin, ook al zitten daar een paar geboren en getogen Belgen bij.

Maar hij had zich dus goed voorbereid op de 4de dag van de geadopteerden. Hij had gehoord dat de VRT daar zou zijn en had eigenlijk zijn interview al voorbereid. Wat jammer dat ik dat niet wist, ik zou de journalisten zeker ook naar hem hebben gebracht.
“Als ze dan vragen hoe het voelt om geadopteerd te zijn, dan zou ik zeggen dat het wel raar is zo, om zo naar een ander land en familie te gaan. Maar je wordt dat ook gewoon.”
En hij pruts verder aan zijn MP3 om de juiste muziek te vinden.
En neen, hij vindt het ook niet erg om er anders , bruin, uit te zien, want  is daar erg trots op. Zijn jongere zus, ook uit zijn geboorteland geadopteerd, zegt droogweg zonder opkijken van haar computerspel:
“Wij kunnen beter tegen te zon.”
Op een dag waar de temperaturen flirten met de 30° en ik zweet als een rund , zeg maar, is dat  down to earth zonder franjes, zo is het maar net.


Ik sms op zo’n dag altijd ‘Happy dag van de geadopteerden’ naar alle geadopteerden in mijn telefoon. Want dat is het natuurlijk, hun dag. Voor mij als adoptiecoach is dit een hoogdag. Klein en groot, alleen of met hun ouders, partner.. ze zijn met velen die samen feest vieren. Ik ben blij een groot aantal te kennen en een ander deel te leren kennen. De grote verhalen zijn er niet, wel vele kleine en ze zijn hartverwarmend.

Soms ben ik ook bezorgd en probeer ik dat te tonen.
R. is een kwetsbare ziel, ze is er met een groot deel van haar familie. Ik sta al een tijdje aan de zijlijn te coachen. R. zit niet goed in haar vel, en dat is een understatement . Nu is er even een time out nodig , niet meer in haar nestje zeg maar. Ze is nog veel te jong om het nest te verlaten, maar er blijven doet haar veel te veel pijn.

Ik ben zo ontzettend blij dat ze er toch is. Klein van stuk, maar met een uitstraling die dat ruim compenseert, staat ze niet ver van mij aan de boekenstand te kijken.Ik leg mijn had op haar rug en vraag:
“Hoe is het?’ Veel te snel zegt ze “goed”.
Ik zeg dat dat toch niet kan, want als ze verblijft waar ze nu verblijft dat dat toch betekent dat ze het moeilijk heeft.
“ja” zegt ze met een eerste blik in mijn richting.
“Het is moeilijk om thuis te blijven hé?” weer erg snel zegt ze “Ja”… ik probeer niet te laten blijken hoe verdrietig ik van dit gesprek word.

Maar ik probeer te vertrekken van haar krachten en sterkte, die heeft ze zeker ook. “Maken we een deal R? ”
“Ja “(weer heel snel en ze kijkt me nu pas in de ogen).
“Je weet dat we je mama aan het zoeken zijn, zoals je vorig jaar samen met je adoptieouders gevraagd had?” ze knikt
” Wel we werken hard door om haar te vinden, ook al weet je dat we niet zeker zijn om haar te  vinden?” ze knikt weer  ” Ga jij dan op zoek naar de rust en een thuis waar je je veilig voelt, waar het ook is? ”
“Ja. ”
“Want als, als we je mama vinden R, dan kunnen we haar een mooi verhaal brengen, want ze zal dat graag horen.Wat denk je?  Hebben we een deal? ”
“Ja” zegt ze en ze lacht voor het eerst.

Ik weet niet of het werkt, maar ik doe in elk geval erg mijn best om mijn deel van de deal rond te krijgen.
Ik duim dat dit verdrietige, verwarde meisje kan vinden wat ze zoekt: rust in haar hart en een plekje waar ze zich thuis voelt.

Ik duim voor je R.

De adoptiecoach

(om de privacy van de geadopteerden te bewaken is A niet A en R niet R (misschien))

Advertenties

Het is gelukt! We hebben de biologische familie van Angelo gevonden.

Als je deze blog volgt, dan heb je ongetwijfeld het eerste deel van het verhaal van Angelo gelezen. Na 2 inzages in zijn dossiers (Rechtbank en Kind en Gezin) is het zover: er is een eerste contact met de familie in Chili! Nog niet rechtstreeks, maar ook dat komt dichterbij.

Voor Angelo was het al snel duidelijk na ons bezoek aan Kind en Gezin: het spoor naar de Vlaamse zuster die sinds jaar en dag werkzaam is in zijn geboorteland, ook ten tijde van zijn adoptie, was een cruciaal aanknopingspunt. Het leek het erop dat zij een rol gespeeld had in adoptiebemiddeling in die tijd.
Op de mail die hij verstuurde kreeg hij al heel snel een antwoord:
“ok, ik ga voor jou op (be)zoek’

Even snel tussendoor voor de geadopteerden die nu denken dat het altijd zo snel en gemakkelijk gaat, en (weer) hoop krijgen: Chili is een van die landen die steeds vrij open is geweest wat betreft de informatie in een adoptiedossier. Angelo had vanaf het begin zowel de naam van zijn biologische moeder als vader en zus meegekregen.
Maar toch, dat de zuster meteen bereid was om voor Angelo te zoeken, zonder meer, was een onvoorziene meevaller.
Korte tijd na het eerste contact, kreeg hij opnieuw een mail: BINGO!
Natuurlijk drukte de zuster het anders uit, maar het was zover. Alle familieleden waren gevonden en er was al een bezoek geweest bij de mama. De rest zou volgen.
Maar dat iedereen erg blij was dat hij hen gezocht en gevonden had, dat was wat de zuster mailde. En dat ze erg graag een foto van hem wilden.
We maken een afspraak om even alles op een rij te zetten. Hij mailt me terug, ‘Graag en de kleine gevoelens beginnen toch los te komen.’

Kleine gevoelens? Zo is hij wel, uit één stuk, voeten op de grond en nooit over één nacht ijs. Zo is werken als adoptiecoach gemakkelijk.
Ik stel hem eerst de vragen: wat wil je zeker niet? Wat wil je zeker wel?
“Ge zijt daar weer met je rare vragen he Pia” en hij lacht.
Hij weet wel meteen naadloos te antwoorden, ten eerste, ten tweede.
En dan nog even over zijn kleine gevoelens die loskomen:
vertel Angelo”.

Wel ze lijken minder klein , ik zou ze willen omschrijven als intens en verwarrend. Maar hoe kan dat ook anders. De informatie die nu vanuit Chili komt, is nog anders dan wat hij las in zijn 3 adoptiedossiers (eentje bij zijn adoptieouders, eentje bij de rechtbank en eentje bij K&G). Het wordt moeilijk om er uiteindelijk een ‘waarheid’ uit te halen.
We besluiten dat we eerst een stamboom maken, plaatsen wie wat wanneer en hoe zit de, blijkbaar grote, familie van hem in Chili nu in elkaar.
Hij beslist resoluut om te beginnen met een rechtstreeks contact met zijn biologische mama en ouders zus. Deze waren het meest prominent aanwezig in zijn verhaal zoals hij die meekreeg vanuit de dossiers. Die twee had hij vanaf het begin al in het vizier.
Niet teveel in één keer en dan zien wat het geeft.
Reizen naar zijn mooie land, ja, maar niet dit jaar. Eerst wat meer te weten komen, de zuster in de zomer ontmoeten want ze komt naar België, verwerken en pas dan vliegen richting Zuid-Amerika.
“En , ik ga samen met mijn vriendin op Spaanse les vanaf september”.
Geen half werk, dat is ook Angelo.

Als hij vertrekt zie ik dat hij nogal wat schaafwonden heeft en vraag, wat is er gebeurd? Ja, gisteren op de bouwwerf waar hij werkt van de eerste verdieping , door de gewelven, naar het gelijkvloers gedonderd.
Het doet allemaal nog wel pijn, maar ik ben deze morgen gewoon weer aan het werk gegaan..”ik ben een taaie hoor Pia, zit er maar niet mee in” (hij ziet mijn gepijnigde – moederlijk blik).

Ja, een jongeman uit een stuk, waar ik veel van kan leren.
Angelo wil een stuk van zijn verhaal graag met jullie delen, leest de teksten vooraf en keurt ze goed. Hij houdt je via deze blog en mij graag op de hoogte, in de hoop dat andere geadopteerden hier iets aan hebben.
In naam van de lezers van deze blog en mijzelf,

Bedankt Angelo!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,357 hits