Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.

Advertenties

0 Responses to “Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 110.922 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: