Archief voor april, 2012

Ik vind, ik zoek, jij vindt, ik word gevonden! Een wereld van verschil in adoptie.

ik was vorige week een weekje met vakantie  op Kreta (niet dat ik jullie jaloers wil maken, maar het was er vol zomer ).

Op mijn mobiel lopen verschillende berichten en mails binnen, de éne al leuker dan de ander. Dat komt ervan als je ‘on line’ blijft op vakantie. Een goeie vriend meldt me dat een levensreddende operatie is gelukt. Ik vier feest.

Dezelfde dag krijg ik een mail waarvan ik alleen de eerste en laatste zin kan weergeven:
Beste Pia, Ik ben een moeder en slachtoffer van een tehuis in (…). Na 13.573 dagen heb ik mijn zoon teruggevonden.(…)
Ik ben blij dat er mensen in ons geloven en proberen de waarheid naar boven te halen, mijn steun hebben jullie al. Bedankt voor al wie jullie al geholpen hebben.
Een zeer gelukkige moeder!”
 Ik ken die vrouw niet, ik heb ze niet geholpen. Maar ik wil ze wel graag leren kennen en plan in de nabije toekomst een ontmoeting.

Je hebt moeders die zoeken naar hun afgestane (in dit geval gestolen blijkbaar) kinderen. Je hebt moeders die gevonden worden door de kinderen (vaak volwassenen al) die ze hebben afgestaan. Deze moeders hebben soms zelf al tevergeefs gezocht, maar vaak ook niet.Ook daar hebben ze goeie redenen voor.
Ik zie bij de geadopteerden die zelf (moeten) zoeken vaak kwaadheid.” Waarom heeft zij niet gezocht?” Ze zijn er niet zelden van overtuigd dat hun biologische moeder hen dus ook nooit meer wilde zien, hen voor altijd uit haar leven wilde. Een volwassen man zei me laatst aan de telefoon : aan de voordeur bij de vuilzakken gezet . Zo voelt het soms ook helaas.

Dat de realiteit veel en veel complexer is weet ik, weten velen en als ze eerlijk zijn weten de geadopteerden dat ook. Maar toch voelt het feit dat ze niet gezocht worden, nooit gevonden zijn vaak aan als ‘ze moest me toch niet hebben, want ze zoekt me niet. Dus, ik ga er ook niet aan beginnen”

Een paar dagen nadat ik weer aan het werk ga is het weer zover. Een telefoon van een geadopteerde die gezocht en gevonden heeft. Zijn biologische moeder wil hem na een eerste ontmoeting, even niet te dichtbij. Te confronterend en vooral op een heel moeilijk moment in haar leven, krijgt ze door ‘gevonden’ te worden een hele rugzak uit het verleden op haar dak.
Maar het voelt voor de geadopteerde alleen maar aan als een mokerslag: ze heeft me twee keer afgestaan.
Dat ik probeer begrip en nuances aan te brengen helpt blijkbaar niet, nu nog niet.Ook met hem heb ik eerstdaags een ontmoeting.

Zo complex is adoptie ook vaak: ik word gevonden, ik vind, ik zoek.. enz.

Schuldgevoelens, zich afgewezen voelen, er niet mogen zijn.. en al wat in deze heftige (adoptie) coctail zit , maakt dat helder denken, genuanceerd reageren, de twee kanten zien en dan pas reageren, er in eerste instantie niet altijd inzit.

Twee verhalen vol emotie waar nog veel (denk)werk aan vastzit.

De adoptiecoach back in town, zoveel is zeker.

 

Advertenties

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder!

“Waarom wilde je per sé nu  en dan zo overdonderend snel je moeder vinden man?”
“Omdat mijn moeder gestorven is!”

In elke ander blog zouden de lezers hun wenkbrauwen fronsen, nu misschien niet. Ja, het leek een beetje op Eerste Hulp Bij Adoptie Ongevallen. Hij was korte tijd na het overlijden van zijn adoptiemama, met naam en adres ( in onze informatiemaatschappij is dat vaak verbijsterend simpel) in de hand, aan de deur gaan bellen van zijn biologische moeder.
Het antwoord op het waarom, lees je hierboven.
Als adoptiecoach, opgeleid in de sociale werken en ander , zou ik moeten zeggen dat dit niet mag en kan. Maar als ik als mens, vrouw, moeder van en kind van, reageer zou ik zeggen: ja, ik zou waarschijnlijk in staat zijn  net hetzelfde te doen. Pas nadien weet je: dit is wel erg onbezonnen, dat weet hij ook. Vandaar de verschillende telefoontjes naar de coach, die natuurlijk alleen nog maar aan damagecontrol kan doen. Beter dat dan niets misschien.

In diezelfde week (vorige week dus) nog een telefoontje:
“Ken je me nog Pia, ik ben .. uit …?”
“Natuurlijk ken ik je nog, jij bent ons ‘oudste’ adoptiekind (lach)’
“Hoe is het?”
“Wel ik wilde je laten weten dat mijn moeder dood is, ik stuur je een overlijdensbericht. Ze is 93 geworden”

Even, lang geleden eigenlijk, terug in de tijd. Ze had ergens een artikel gelezen waar mijn naam in vermeld stond, en dat ik in adoptie werkte en ook wel zoektochten begeleidde. Ze was inderdaad het oudste adoptiekind dat ooit mijn hulp inriep.
Geboren in de naweeën van een oorlog, uit een relatie van twee mensen die een ‘kleur’ hadden die niet compatibel was. Men dacht toen heel erg in kleuren en niet compatibele of foute kleuren werden genadeloos afgestraft. Zij was daar dus de dupe van, ook haar natuurlijke ouders natuurlijk, maar het kind van de (af) rekening , dat was ze.
Temeer dat ze in een adoptiegezin terecht is gekomen dat ook niet begreep wat het betekende om niet op te groeien bij je biologische ouders , om maar 1 iets te vermelden zeg maar.
Na het overlijden van haar adoptiemoeder, was ze in geen tijd ‘onterft’ door haar adoptievader.
Met dat allemaal in de rugzak, zat ze lang geleden voor mij.

Mijn moeder is dood, leve mijn moeder! Ook toen.

En nu is ook die moeder dood.
“ Hoe voel je je ?”
“Raar hoor Pia, ik loop rond als een kieken zonder kop, begrijp je dat?”
“Ja, het was ook na de hereniging niet evident he?”
“Neen, neen meiske neen.. (stilte)”

Het begon als een mooie ontmoeting tussen moeder en dochter, na 50 jaar . Ze hadden me gevraagd  om erbij te zijn. Ik was overdonderd door de gelijkenissen, 2 druppels water met een 20 tal jaren tussen.
Aanvankelijk was ze inderdaad welkom in het nieuwe gezin van moeder. Ze probeerde in te halen wat ze nooit had gehad. Maar ja, we weten wel beter: dat kan niet. Ik heb het ook nooit geweten dat de geadopteerde alles terugvindt in die andere moeder, de hereniging, alles waar ze van droomden.. naar verlangden. Daarvoor is adoptie te ingrijpend, te complex.

Ze zegt me zonder veel omhaal:
“dat was de vrouw naar wie het meest heb verlangd in mijn leven, die ik het liefst heb gezien – voor ik ze ontmoette. Het is de vrouw die ik ook het meest heb gehaat”(stil)

“ja, ik denk dat ze je had afgestaan en er niet meer had op gerekend dat je nog zou opduiken in haar leven en daar zelf nooit op had aangestuurd? “

“Dat is het, ze had er zelf geen behoefte aan om mijn terug te ‘nemen’ in haar leven. Ik was en bleef een vreemde eend in de bijt !’

Ze vertelt dat er veel merkwaardige zaken zijn gebeurd. Toen de man van haar moeder overleed zijn 2 soorten rouwbrieven gedrukt: eentje met haar erop (beperkte oplage) als laatste van de rij kinderen en eentje zonder haar.Nu is er maar 1 versie, zij staat bovenaan…

“Doet dat dan geen deugd?”

“ Niet echt, ik denk dat ze zich verplicht voelen, ze hebben me ook niet betrokken bij de voorbereidingen.. ik blijf het koekoeksjong he”

Ik heb gelukkig wel nog mooie en warme herinneringen aan hun eerste ontmoeting, ik was erbij en voelde ook wel meer dan alleen maar ambetante gevoelens bij de moeder.
“Tijd om samen koffie te drinken, wat denk je?”

“Ik kom af “zegt ze zonder aarzeling.

Dat is dus een ontmoeting waar de adoptiecoach naar uitkijkt.


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits