Archief voor maart, 2012

Wat als je huis in brand staat en je kan maar 1 kind redden?

Het is allang (veel te lang) geleden, maar ik heb ooit geadopteerden samengebracht voor een helend weekend met als titel ‘Op zoek naar de puzzelstukken in mijn adoptie“. Een rustig vormingscentrum , voor elk van hen een kamer om bij te komen en samen op zoek gaan naar wat het voor elk van hen betekent om geadopteerd te zijn en puzzelstukken te missen.
Allemaal vrouwen – meisjes. De inschrijvingsvoorwaarde was dat de puberteit achter de rug moest zijn. Een echte leeftijd hadden we niet als limiet, maar hoopten toch dat ze allemaal + 18 zouden zijn.
Vooraf kreeg ik een telefoon van een adoptiemoeder die aandrong om haar dochter van 16 toch te laten deelnemen. Het leek haar precies wat ze nodig had en ze was al volwassen voor haar leeftijd. Neen, ze zat niet in een crisis, niet in de puberteit, ze zat wel met veel vragen.
Ok, ze kon komen.
Bedankt.

Het liep eigenlijk zeer goed. De dames hadden al heel snel een grote verbondenheid. Er werd diep ingegaan op de thema’s: ja inderdaad , dat waren de extra’s die we in adoptie meekrijgen en zo ga ik ermee om… neen, zo ga ik ermee om. Er werd gelachen en soms was het erg stil. Maar de sfeer zat erin en ik had de indruk dat er inderdaad ‘geheeld’ werd en dat de wegenkaart van een geadopteerde op tafel lag. Ja ze zouden het misschien anders bekijken, en beter de weg vinden.
Het voordeel van de weekendformule is dat er heel veel momenten zijn waarop ze ‘gewoon’ samen zijn. Op wandel in het park rond het centrum, samen aan tafel en lachen geblazen, een goed glas in de cafeteria…

Ik herinner me een aantal hilarische momenten tijdens de pauze. We komen na een sessie uit het lokaal. Een grote groep exotisch uitziende dames en tweebleekscheten( de begeleidsters)verschijnen in de gang. Ook In de gang: een groep bejaarden die daar ook op weekend waren. Hun mond valt open op het moment dat de groep passeert. Een aantal van de dames doet alsof ze op de catwalk lopen… draaien nog een rondje voor die mensen  en zeggen ‘mooi he?’. De meeste bejaarden kunnen erom lachen.

De eerste keer aan tafel (het was all inclusive = heerlijk niets doen) komt de ober langs om op te nemen. Hij scant de groep in en begint in het Engels (traag uitgesproken) : “What do you want to drink ladies,”. De hele tafel schiet uit in een bulderlach en 1 meisje antwoordt in het plat Gents. De ober loopt rood aan . Punt gemaakt en geen last van hun anders zijn , zo blijkt. Humor tilt hen voorbij de kleine  ongemakken.

Dan komt de laatste  samenkomst op zondag eraan. Ik moet erbij vertellen dat de dames tot laat in de nacht opbleven om na te praten (of whatever, wij begeleidsters lieten ze met plezier hun ding doen) en dat ze allemaal  (echt allemaal ) samen in twee kamers hebben geslapen. Ze hebben gesleept en gesleurd met matrassen en zo de nacht doorgebracht, in de warmte van elkaars gezelschap.
Dat ze moe waren, dat is dus een understatement.
En dan , precies op dat moment, was er een panelgesprek met een afstandsmoeder.
M .heeft mee TRIOBLA opgericht, ze wist vooraf vrij goed wat haar kon te wachten staan, en ze had voluit JA gezegd op onze vraag om het gesprek aan te gaan met de groep.  Geen van de meisjes/dames had ooit contact gehad met hun afstandsfamilie , hun biologische mama.

M. vertelt haar verhaal, een verhaal zoals zoveel en toch zo uniek en schrijnend. Jong zijn, ongehuwd zwanger geraken en sociale en andere druk die ervoor zorgt dat haar kind , een meisje, afgestaan moet worden. Ze vertelt over de gevolgen voor haar, de ontmoeting met haar dochter meer dan 20 jaar later en het feit dat ze na haar dochter nog een kind kreeg, maar veel jaren later.

Je hoort een speld vallen, er wordt gesnotterd en dan komt er een vraag.
Wat als je huis in brandt staat en je MOET kiezen: ik haal er mijn kind uit dat ik afgestaan heb of dat kind dat ik gehouden heb?’
De vraagt wordt heel kwaad gesteld. Uit de manier waarop ze het vraagt blijkt dat zij het al weet wie het zal overleven.

Ik weet dat ik moet ingrijpen, dat dit niet eerlijk is tegenover M., maar weet ook dat we in de ‘primal wound’ zitten. Er zijn zoveel boeken over geschreven, er is zoveel onderzoek naar gedaan , zoveel rond en over vertelt, maar deze jongedame gaat meteen naar de kern ervan – een open wonde lijkt het wel.

Ik kan even niet ad rem reageren, ben achterover geblazen; M. begint meteen te wenen. Ze slaakt een soort oerkreet ‘Dit is niet EERLIJK’ dit kan en mag je mij niet vragen. Ik ga nooit, nooit kunnen kiezen’ en ze breekt . Ook daar zit een primal wound natuurlijk. Daar zaten we dus.

Nu na al die jaren weet ik niet meer hoe we dat hebben ‘afgerond’ (zucht). Het moment staat me wel nog heel dichtbij, ik herinner me het als was het gisteren.
Wat ik wel (nog ) weet is:

  • dat de jongedame in de gang zich uitvoerig is gaan verontschuldigen bij M. en dat ze afgesproken hebben om later contact op te nemen met elkaar om dit verder ‘te bespreken’ en dat dit ook nog gebeurd is.
  • dat het precies die 16 jarige was , van wie de mama had aangedrongen en die er toch zo graag bij wou zijn. Ze zat dus wel nog in volle puberteit, natuurlijk wel.

Inderdaad, we hadden moeten ons been stijf houden. In de puberteit zitten we allemaal in de zwart – wit periode en is het niet het ogenblik om aan een weekend als dit deel te nemen.
Eind goed al goed? Ik weet het niet .
Met M. is het goed gekomen, ze is een sterke vrouw. Met de jongedame? Dat weet ik niet maar hoop ik wel.

De adoptiecoach

Wat als ik niet het kind ben uit mijn adoptiedossier?

Een paar jaar geleden was ik voor een adoptiecongres in Boston. Ik  zag  daar – als enig hoogtepunt- een film met de titel ‘In the matter of Cha Jung Hee‘  van de uit Korea geadopteerde Deann Borshay Liem. Haar eigen verhaal en een vervolg op haar eerste ( bekroonde) film ‘First Person Plural“. Het zijn twee indringende autobiografische documentaires.
Ze komt in 1966 als 8 jarige aan in de US  met het dossier van een ander meisje: Cha Jung Hee. Er is haar in Korea op het hart gedrukt dat niet te verklappen en ‘te doen alsof’ ze dat ander meisje is.
In de twee documentaires ( die echt de moeite zijn om aan te kopen en te bekijken) kijken we mee over de schouder van Deann en zien we hoe ze eerst op zoek gaat naar haarzelf, gelukkig gebufferd door een warm adoptiegezin. Daarna gaat ze op zoek  naar het meisje uit  ‘haar’ dossier, letterlijk en figuurlijk. Ze vindt ze uiteindelijk terug in Korea .

Wat doet het met je als je niet (helemaal) het kind bent uit je adoptiedossier?  

Wat doet het met je als je ‘gevraagd’ bent te liegen over wie je bent? Te vertellen dat je ouders dood zijn, terwijl je goed weet dat het niet zo is? Als ze  met je leeftijd geknoeid hebben? Als ze zeggen dat je samen met je tweelingzus geadopteerd bent, terwijl je heel goed weet dat het kindje dat mee met jouw naar hier gekomen is niet je zus is? Wat als je in de adoptieprocedure je broer en zus bent ‘kwijtgespeeld’ en niemand je gelooft als je één van hen aanwijst op een adoptiefeest?
Ik kan zo nog een tijdje doorgaan, helaas. Ook in deze adoptietijden komt, gelukkig maar af en toe, nog zo’n verhaal op mijn adoptiecoachpad.
Zowel het verhaal van volwassen geadopteerden die nog steeds worstelen met de gevolgen van wat gebeurd is jaren geleden, als het verhaal van adoptieouders die, vaak via hun kinderen, erachter komen dat wat in het dossier staat niet (helemaal) klopt.
Laat ik misschien beginnen met de eerste groep: je bent geadopteerd en je hebt een adoptiedossier dat fout is! Helemaal fout of ‘een beetje’ fout.
Ik zie dat het een slok op de borrel scheelt als je adoptieouders je vanaf de eerste dag geloofd hebben en veiligheid hebben ingebouwd om het te vertellen. Als je dan nog het geluk had dat je adoptieouders zelf achter de waarheid aan zijn gegaan, dan is de heling beter verlopen, zoveel is duidelijk. In het andere geval…Laat me misschien het verhaal van P vertellen.
Haar ouders kwamen op een moment in hun leven zwaar in de, financiële en andere, problemen terecht. Ze brachten hun 3 jongste kinderen – tijdelijk- naar een tehuis.  Als oudste van de drie nam P de hoede over haar broer en zus op zich. Er kwam nog een paar keer bezoek, maar dan werden ze alle drie apart in het adoptiecircuit geplaatst. Bij drie verschillende families die niet op de hoogte werden gebracht van het feit dat er in ons land nog familie was aangekomen. Bovendien werd met het dossier van P nog één en ander ‘uitgehaald’, ze werd een paar jaar jonger gemaakt. Misschien allemaal omdat men daar dacht dat de kinderen zo gemakkelijker geadopteerd zouden worden, want geef toe 3 kinderen tegelijk plaatsen, waarvan de oudste al een lagere school leeftijd had, dat was niet gemakkelijk. Maar het geeft natuurlijk niemand het recht deze kinderen uit elkaar te halen, dossiers te vervalsen en dat blijkbaar zonder de toestemming van de biologische ouders.
Ik leerde P kennen toen ze zelf al alle informatie had ‘rechtgezet’. Maar de schade was wel nog aanzienlijk. Het heeft jaren geduurd voor iemand haar geloofde, jaren geduurd voor haar ware  identiteit en leeftijd mochten boven water komen. Ze heeft zelf de hele familie proberen te herenigen, dat is haar maar gedeeltelijk gelukt helaas. Maar wat er nog steeds zwaar ingreep in haar leven, was dat niemand, niemand ooit gezegd heeft ‘ja, we waren fout en aub wilt u onze excuses hiervoor accepeteren’. Niets van, ze werd opnieuw in de hoek gedurmd, een lastige geadopteerde zeg maar.
Ik krijg het er nog koud van en word er nog steeds boos om. P is al lang weer uit mijn leven verdwenen, maar ik denk nog erg vaak aan haar.
Zo ook telkens ik een adoptiegezin voor mij zie die worstelt met de waarheid uit het adoptiedossier van hun kinderen:
– wat doe je al je zoon steeds opnieuw iets herhaalt als je hem ophaalt in zijn geboorteland? En als blijkt (met behulp van een tolk) dat hij een adres opdreunt?  Blijkt later dat van zijn moeder, die volgens het dossier dood is.
– Wat doe je als adoptiegezin als je kind zegt dat ze niet de zus is van haar sibling, maar in het dossier wel aangegeven is dat ze zussen zijn?
-Wat als ….?

Wat doet een adoptiecoach dan?

Ik ben even terug gekatapulteerd in de tijd, de tijd toen P geadopteerd werd, en denk ‘nothing ever changes”? en dat ondanks alle goeie bedoelingen en controles; ik word dus opnieuw boos.
Maar er zijn ook heel veel lichtpunten.
Het gebeurt minder dan vroeger, zoveel is zeker.
En ook: meer en meer ouders, in tegenstelling tot vroeger, geloven hun kinderen als ze een ander verhaal proberen te vertellen. Velen gaan zelf op tocht om het echte verhaal te zoeken en geven het dan terug aan hun kinderen.
En dan, dan kan pas de adoptieboottocht aanvatten in rustige vaarwaters. En dat is nodig voor alle betrokkenen, dat is waar het over gaat. Of niet?

De adoptiecoach

Mama, ik zou nog zo graag eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!

Een panelavond voor kandidaat-adoptieouders: een geadopteerde geflankeerd door een afstandsmoeder en een adoptievader. Elk van hen hun bijzonder verhaal! Zij neemt het woord als laatste van drie. Ze doet dit vaker, maar dit keer is bijzonder, moeilijker. Ze heeft het opgeschreven, leest voor. Als ze van start gaat is het muisstil, als ze stopt zo mogelijk nog stiller. Ik vraag of ik de tekst mag hebben voor jullie geadopteerden. Ja, zonder aarzelen. We houden het anoniem.

Na 34 jaren in het leven maak ik het testament op van mijn jeugd….in navolging van het liedje van Boudewijn De Groot.
Ik heb dit al zo vaak gedaan en het blijft altijd moeilijk om op te starten.Ik weet ook niet goed met wat ik moet beginnen. Je hebt de zaken die jullie als kandidaat-adoptieouders graag willen horen, je hebt de zaken die jullie weten en liever niet meer willen horen. Je  hebt de dingen die ik al duizend maal heb verteld en liever niet meer vertel. Je hebt ook de woorden die op mijn hart liggen, de woorden die uit mijn ziel komen en zorgen dat ik ben wie ik ben.
Maar dit is het nu net… wie BEN ik?

Ik ben …, geboren in India, grootgebracht in …
Ik ben opgegroeid in een gezin met mama, papa en een grote broer en zus. Kan niet idealer zijn zul je denken. Na mij hebben mijn ouders ook nog 3 pleegkinderen in huis genomen. Een groot gezin. Punt.

Ik kan je vanalles vertellen over hoe mijn jeugd gelopen is, alle heerlijke dingen en alle foute, pijnlijke zaken. Maar ik wil mijn verhaal echter beperken tot hoe mijn adoptie een invloed heeft gehad in wie ik nu ben als persoon.
Het is mijn perceptie en dan ook enkel de mijne.. dus liever wil ik niet meer horen achteraf dat ik een ondankbaar wicht ben.

Ik was een blije vrolijke meid, altijd al geweest en ik voel dat het een stuk van mijn karakter is. Want hoe diep ik ook gezeten heb, ik heb altijd wel positief kunnen zijn en mij kunnen focussen op de toekomst. Al wist ik heel vaak niet wat de toekomst zou brengen.
Ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst  de vraag stelde aan mijn ouders waarom ze me geadopteerd hadden, maar ik weet dat er al lang iets aan het broeden was.Ik weet dat ik vaak dingen opzocht of terloops iets vroeg aan mijn ouders of andere mensen. Ik weet dat ik altijd zei dat olifanten mijn lievelingsdieren waren, terwijl ik diep in mijn hart alleen maar ooit eens een pandabeer wilde ontmoeten. De mensen om mij heen interpreteerden het op hun manier. Ze vonden mij een ferme meid, die zich snel aangepast had, zich meester gemaakt had van de taal en de gewoontes en die een gezonde interesse had voor haar afkomst.
Maar er was eigenlijk nooit iemand die de kernvragen stelde: wat wil je weten?Ben je benieuwd naar je papa en mama? Wil je weten waarom ze je hebben afgestaan? Ect…. En dat heb ik als een groot gemis ervaren. Onduidelijkheid ook: enerzijds droegen ze mij op handen, anderzijds had ik het gevoel dat ik niet de juiste antwoorden op mijn vragen kreeg.
Maar hoe zeg je het in godsnaam aan 2 mensen die hemel en aarde hebben bewogen om mij hier te krijgen, hoe kan je dat op een manier verwoorden dat ze niet het gevoel hebben om afgewezen te worden? Hoe doe je dat als kind van 6-7-8-9 jaar? HOE?HOE?HOE???

Toen ik een tiener was is er veel gebeurd: liegen, stelen, weglopen… en ze namen een drastische beslissing.. de mensen waartegen ik niet durfde te zeggen hoe bang ik was dat ze me in de steek zouden laten. En dat deden ze: ze lieten me in de steek. Meer wil ik hierover niet kwijt.

En dan, opeens, zonder dat iemand het had gezien, was ik een jongvolwassen vrouw.. klaar om de wereld te veroveren, maar ik wist niet met wat.
Dus ging ik studeren in Gent, reisde ik wat rond, vond vertier met vriendinnen, leerde de liefde kennen het ging ook voor de eerste keer terug naar daar waar ik geboren ben. En het was een bitterzoete ervaring. Je hebt heel sterk het gevoel dat je thuis bent, dat je terug grond onder je voeten hebt…je beleeft het met elke vezel in je lichaam. Maar eens terug in België heb je het gevoel: waar is mijn hart? Waar is mijn ziel? Waar hoor ik thuis? Wat IS thuis?
Ik weet niet of ik er goed aan gedaan heb, maar spijt wil ik niet hebben over wat geweest is. Twee jaar later ben ik nog eens terug geweest: om mijn land te leren kennen, om mezelf de toestemming te geven om trots te zijn op mijn afkomst! En ja, dat was ik.. ben ik… soms. Alles is zo.. gekleurd.. tja, dat moet het juiste woord zijn.

Nu ben ik volwassen, getrouwd, mama van 2 heerlijke kinderen. Ik heb een tof leven, leuke man, een job die ervoor zorgt dat ik andere zaken kan doen, een nieuw huis in het vooruitzicht, luxe, geluk,liefde, geen tegenslagen, enz.
Maar dan zeg ik tegen mijn man dat ik op therapie moet. Ik voel dat het nu moet en ja, het komt ongelukkig uit ! Maar het moet nu, ik ben er klaar voor!
Ondertussen ben ik een tijdje bezig en het frustrerende is dat alles waar ik mee in mijn hoofd zit herleid wordt naar het feit dat ik geadopteerd ben.. what the f**ck!
Ik ben zo bang mensen teleur te stellen, ik wil boven alles geliefd zijn, ik ben bang om in de steek gelaten te worden,  ik kan niet genieten van een gewone  knuffel, ik voel me zo intens verdrietig en durf het bijna niet te zeggen aan hen die me dierbaar zijn, ik voel me alleen in gezelschap, ik kom zo stoer over maar ben soms echt een bang vogeltje.
IK WEET EVEN NIET WIE IK BEN, maar kan wel zeggen dat ik het graag zou willen weten!

Om jullie het even uit te leggen:
Mijn man is in het buitenland voor zijn werk. ’s Morgens komt mijn dochter, veel te vroeg, op mijn bed springen. Spraakwaterval en vrolijke meid als ze is zegt ze “mama, ik heb vannacht gedroomd over jouw buik.” Ik zeg “Alle jong, er zijn toch leukere dingen om van te dromen”. “Neen,neen” zegt ze” ik droomde dat ik graag nog eens in je buik zou zitten”. Ik zeg “je wilt gewoon nog eens in mama’s buik zitten'” ” Ja, ja, dat bedoel ik,” zegt ze”en hoe staat een baby daar recht in?” Ik zeg haar dat het zeer uitzonderlijk is, eigenlijk niet mogelijk is dat een baby recht kan staan in een buik. Ja, dat begreep ze wel. En dan zegt ze “maar mama, ik zou toch graag nog eens in je buik zitten, want ik vond het daar zo lekker warm en gezellig!”

Ik neem haar vast, een traan glijdt zacht over mijn gezicht en het enige wat ik kan denken is: ik wou dat ik dat ook nog eens kon doen…

Ik mis de wortel die zo essentieel is om een stabiele, intens gelukkige persoon te worden. Ik mis het gevoel van gewenst te zijn, ook al zijn er heel veel mensen die mij oprecht graag zien.  Ik wil het horen van zij die mij op de wereld gezet heeft: waarom kon ze niet anders? Ook al kan ik dat allemaal rationeel begrijpen, ik mis de basale lichamelijkheid die zo belangrijk is om te groeien in relaties. Ik mis heel veel. Zaken die mijn ouders op hun manier wilden geven, invullen… maar voor mij niet toereikend waren omdat het zich op een ander niveau afspeelde dan hetgeen ik wilde, voelde en dacht.
Het is zo verdomd moeilijk om het als adoptiekind te verwoorden,te laten blijken… maar ik deed het wel op mijn manier.. als kind , als tiener, als jongvolwassen, als volwassene.. als mama.

When I ask who is your mother, what is your answer?

Ik kreeg van een aantal Engelstalige geadopteerden al ene paar keer de vraag om mijn blog te vertalen. Gelukkig is er dan B. , zelf geadopteerd en altijd bereid dit voro me te doen. Voor het eerst dus ook dit stukje in het Engels.

It’s 9,30am by now. I had an appointment at 9 o’clock with W. but she didn’t show up (yet). So I call her. “Oops, I was working so late last night that I’m still lying in bed. Yeh, 9 o’clock, that was this morning, right?”

I laugh at her “Yes, I couldn’t arrange it otherwise. But, you know, we could just move this appointment.”
“No, certainly not” she says, “I want to talk to you. Can we skype later on today?”
“Yes, good idea.”

We set the appointment within half an hour. Webcam and microphone are set.
The conversation runs open and fair. She is a great woman, that kind you are glad to know and especially that she entrusts you how she feels.

I ask her what’s in her backpack at this moment: is it still that heavy? Did she manage to process some things said during our last coaching-conversation?
“I wish someone could lift off my backpack” and big tears appear in her big beautiful dark eyes.
I throw my hands up in the air and I reply “ that’s something for Lourdes, the miracles. I cannot manage that”
She laughs throughout her tears.
“ Yes, of course not, I now, but I wish someone could advise ME how to make ME feel better. I have the impression that I always help others, advise others, but who gives the advise to me?

“W, may I try?”
She lays her chin on her beautiful hands and says:
“Yes”
Oops, I immediately get cold feet, but still I jump into the water.
After some time I ask her:
“Tell me why you assume you still feel blocked?”
W. thinks things through.
“My mother” she answers, ”I want my mother…”and she starts to enumerate her wish list.

She sets her bar high, very high (but that’s something I go through with a lot of adoptees, they all set their bars this high, they want to do so good for everybody, that this is unfortunately enough not feasible,-not even for non-adoptees by the way).
It takes some time before I realize she’s talking about her biological mother, all the time I assumed she was talking about her adoptive parent.

“Stop!” I say “This is confusing.”
“If I ask you right now, face to face, who’s your mother? What would you answer?
Again there appear big tears, she sighs.
“I don’t know… I really don’t know, Pia”

Look, if someone should ask me this question, I wouldn’t have to think one second about the answer. I can start to tell who she was, what we both have gone through and I even carry a picture of my parents in my mobile. If I show this picture – during my story- to my audience, people admire my elderly parents and that makes me feel proud.
W. has two mothers, and the answer to my question ‘who’s your mother’ is the same as to enter the confusion, the sadness, the being different of the adoptees . Here also it is clear to me.
We’re just sitting there for a moment, thinking. Then she asks:
“Would you like to see my altar?”
“Yes, please, I would be honored”

She walks with her webcam in her hands to a little corner in the room and focuses.
I get touched by this, she explains.
The mama’s, the papa’s, the brothers (as well the ones on this side of the world as the ones on the other side)-there’s been made a difference between the dead and the living. The people who are important to her, the two countries, the cultures in her live, in her soul are worked out so beautifully. A beautiful Madonna with child- a little statue which she painted brown, the Madonna exotically dressed. Before the statue of Buddha there has been offered some sugar…

I’m speechless. I get to witness this from her. I manage to say:“Beautiful W., very beautiful”

She walks back to her computer, sets back her webcam and watches HER altar with loving eyes. She looks like a fresh mom who cherishes her baby who is out of the sight of the camera, that’s how much love and tenderness she shows to the world.
“yes, I’m happy with it” she says “I can find comfort, make offers, this is mine”

For the first time during our conversation she smiles at me. Now I’m convinced everything will turn all right with her.

There still is much work to do, but in case of W., I ‘m a believer !
And…
Thanks girl, see you next week!!

The adoption coach

Weten wie je bent is ook je ROOTS kennen! Inzage in het adoptiedossier van Angelo deel 3.

Een tijdje geleden kon je op deze blog voor het eerst kennismaken met Angelo. Toen nog anoniem. Maar Angelo heeft beslist dat jullie geadopteerden mogen meekijken over zijn schouder terwijl hij een poging doet om AL zijn adoptiedossiers in te kijken. Ik ben daar heel blij mee. ik zie wekelijks geadopteerden die worstelen met wie ben ik? De een al heftiger dan de ander, maar toch. Een deel van hun rust kan worden gevonden door HUN dossiers te mogen inkijken, kopiëren en hebben.
Jullie zouden versteld staan waar er allemaal dossiers van jullie kunnen liggen. Of men die terugvindt of terug wilt vinden, dat is een andere vraag. Maar de coach probeert jullie aan te wijzen waar deze kunnen liggen. Heb je hulp nodig om ze in te kijken, dan kan je op mij rekenen (adoptiecoaching@skynet.be).

Nu wordt het tijd om Angelo aan het woord te laten!

Het was een vrijdag omstreek 12u. Ik had met Pia afgesproken dat we samen de trein richting Brussel zouden nemen.
Ik had immers inzage in mijn adoptiedossier bij K&G aangevraagd en gekregen. Ze hadden we me gevraagd langs te komen. Ik moest een halve dag verlof vragen  en dat is niet altijd zo gemakkelijk. Maar ik heb een goede baas en hij weet dat  ik met mijn adoptie bezig ben en dat is voor hem gelukkig genoeg om mij verlof te geven.

Eerder was ik al samen met Pia in het gerechtsgebouw van Kortrijk om dat stuk van mijn dossier in te kijken , dat kunnen jullie lezen verder in deze blog. Ik had ook al een tijdje geleden mijn adoptiedossier via mijn adoptieouders gekregen.
Dit was dus eigenlijk al de derde keer dat ik ‘een’ dossier van mij mocht zien.

Maar wat moest ik nu verwachten van dit bezoek aan Kind & Gezin? Was een mooi of een lelijk gebouw? Wat zou ik nu te weten komen? Niet veel dacht ik.Ik ben al heel blij dat ik een vol adoptiedossier heb, we zien wel!
Dus we namen zonder vertraging de trein en dat was een meevaller ,want je weet nooit.
Op de trein vertelde Pia me over Mevr. Chamon, de adoptieambtenaar. Dat was de mevrouw waar we een afspraak mee hadden. Ze lichtte me het werk van mevr. Chamon toe, wie ze is en wat ze allemal doet.Dat vond ik goed want dat maakte me rustiger, want je gaat niet elke dag naar het hoofdgebouw van Kind & Gezin.
Het gebouw ligt op 5 minuten wandelen van het station in Brussel. Als we binnenkwamen in het gebouw viel me op hoe mooi  en verzorgd alles was. De zin op de muur KIND IS KONING was echt opvallend, dus dacht ik al: het wordt hier perfect, alles wat ik wil weten ga ik hier weten.
We werden opgehaald en werden in een klein kamertje gezet en kregen koffie. Mevr. Chamon kwam binnen en ik zag meteen dat ze een heel dun mapje meehad.
Het adoptiedossier had ze gekopieerd  via de mevrouw van de adoptiedienst Inter Adoptie die   mij naar België heeft gehaald (maar nu niet meer bestaat).
Er stond wel iets nieuws op, ik wist nog niet dat er een non was die een grote rol gespeeld heeft in mijn adoptie, daar  in mijn geboorteland .Dit was interessant, ook omdat er een emailadres op dat papier stond. Maar spijtig genoeg klopt dat adres niet en dat ik de verkeerde informatie kreeg vind ik persoonlijk wel jammer. Dit zou me wel verder kunnen brengen in mijn zoektocht naar mijn familie. Ik heb nu zelf gezocht via internet en een organisatie uit Nederland gaat de zuster voor mij zoeken.

Ook in het dossiertje zat er informatie – op een klein getypt briefje zonder een naam van wie  dat gemaakt had – die tegenspreekt wat ik in mijn dossier in de rechtbank heb gelezen.
Dat is nu iets wat ik heel moeilijk vind: wie of wat moet ik nu geloven?
Pia had me gezegd dat ik alle vragen die ik had moest stellen, misschien dat Mevr Chamon mij kan helpen. Ik heb dat dan ook gedaan. Ik wil vooral dat ze me helpt om mijn dossier in Chili door mij te laten inzien: misschien staat daar wel de echte waarheid in of een spoor naar mijn familie.Ik hoop nu dat ik snel een antwoord krijgt, want het is wel spannend voor mij.Ik wil ook graag mijn biologische zus vinden en hoop dat ze me kan helpen.

We zijn nog iets gaan drinken in het station van Brussel Zuid en hebben samen nog wat nagepraat.
Ik ben blij dat ik al al die stappen heb kunnen zetten en ook dat ik dat niet alleen moet doen.
Als jullie dat willen, wil ik jullie hier wel op de hoogte houden! Laat het maar weten.
Angelo


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits