Archief voor februari, 2012

Als ik je vraag: wie is je moeder, wat is dan je antwoord?

Het was al ruim half tien . Ik had om 9u afgesproken met W. maar ze was er (nog ) niet. Ik bel haar op.” Oei oei, ik ben zo lang aan het werk gebleven vannacht dat ik nog in mijn bed ligt. Ja, 9u dat is vanmorgen zeker?”
Ik lach hartelijk” ja iets anders kan ik niet bedenken hoor. Maar weet je laten we de afspraak verplaatsen. “
“Neen, zeker niet “zegt ze, “ik wil met je praten. Kan het straks via Skype? “
“Ja, goed idee. “
We spreken een half uur later af. Webcam en microfoon in aanslag.

(noot: dit is NIET W., maar een anoniem persoon, gewoon een leuk fotootje dat ik gebruik op mijn skypeaccount piatriobla.
De persoon met dat belachelijk gezicht, dat ben ik dus – helaas- wel )

Het gesprek verloopt open en eerlijk. Ze is een fantastische madam, zo eentje waar je blij om bent dat je haar kent en vooral dat ze je toevertrouwt hoe ze zich voelt.

 

Ik vraag haar naar het gewicht in haar rugzak: is die nog loodzwaar? Ben je erin geslaagd het een en ander uit te halen nav ons vorige coachinggesprek?
“Ik wou dat ik mijn rugzak bij iemand kon afzetten” en er verschijnen grote tranen in haar prachtige grote donkere ogen.
Ik gooi mijn armen in de lucht en zeg “Dat is iets voor Lourdes , voor de mirakels hoor. Ik kan dat niet”
Ze lacht tussen haar tranen door.
“Ja, natuurlijk niet, dat weet ik eigenlijk zelf wel, maar ik wou dat IK eens van iemand advies kreeg hoe ik me beter zou kunnen voelen. Ik heb de indruk dat ik altijd de mensen help, adviseer, maar wie helpt mij, wie geeft mij eens raad?’

“Mag ik proberen W.?”
Ze legt haar kin op haar mooie slanke handen en zegt:
“Ja”
Oei, ik krijg meteen koudwatervrees, maar spring toch in het water.
Na een tijdje vraag ik haar:
“Vertel me eens waarom jij denkt dat je je nog steeds zo geblokkeerd voelt?’
W. denkt na.
“Mijn moeder” zegt ze,” ik wil dat mijn moeder….. ” en begint ze een lange verlanglijst op te sommen. Ze legt de lat hoog, zeer hoog (maar dat is nu iets wat ik heel vaak meemaak met geadopteerden, ze leggen de lat zo hoog, ze willen voor iedereen zo goed doen, helaas is dit geen haalbare kaart, ook niet voor niet-geadopteerden trouwens).

Het duurt een tijdje voor ik doorheb dat ze het over haar biologische moeder heeft, terwijl ik dacht dat ze het over haar adoptiemoeder had.
“Stop” zeg ik “dit is verwarrend.”
“Als ik je nu vraag, op de vrouw af, wie is je moeder? Wat is dan je antwoord?’

Weer verschijnen er grote tranen, ze zucht.

“ik weet het niet… ik zou het niet weten Pia”

Kijk als iemand mij die vraag stelt, dan moet ik geen seconde nadenken. Ik kan beginnen vertellen wie ze is , wat we samen hebben ‘doorgemaakt’ en heb zelfs een foto van mijn ouders in de gsm. Als ik die – ter ondersteuning van mijn verhaal – toon, zeggen de mensen mooie zaken over mijn hoogbejaarde ouders en ben ik ook wel trots.
W. heeft er twee, moeders dus, en een antwoord op de vraag’ wie is je moeder? ‘  is eigenlijk binnenkomen in de verwarring, het verdriet, het anders zijn van geadopteerden. Dat is hier ook weer duidelijk.

We zitten een poosje te denken.Dan vraagt ze:
“Moet je eens mijn altaar zien?”
“Ja graag”

Ze loopt met haar webcam naar een hoekje van haar kamer en stelt op scherp.
Ik krijg de krop in de keel, zij vertelt.
De mama’s, de papa, de broers ( zowel aan deze als aan de andere kant van de wereld) – er is een onderscheid gemaakt tussen de levenden en diegene die dood zijn. De mensen die voor haar belangrijk zijn, de twee landen, culturen in haar leven, in haar ziel zijn zo mooi uitgewerkt. Een prachtige madonna met kind -beeldje heeft ze bruin geschilderd en Madonna getooid in een exotisch kleed. Voor het Boeddhabeeld staat suiker geofferd…

Ik ben helemaal stil gevallen. Ik mag dat van haar zien.Ik krijg er nog net uit:
“’Mooi W. , heel mooi”

Ze loopt terug naar de computer, monteert de webcam en kijkt vertederd naast haar, richting HAAR altaar. Het lijkt wel een kersverse mama die naar haar baby buiten beeld kijkt, zoveel warmte en tederheid straalt ze uit.
“Ja, ik ben er wel blij mee” zegt ze “ ik kan daar troost vinden, zaken offeren, dit is van mij”

Voor het eerst in het gesprek kijkt ze me glimlachend aan.Ik weet zeker het komt goed met haar.

Er is nog veel werk aan de winkel, maar W. , I am a believer wat haar betreft!

En…

Bedankt he meid , tot volgende week!

De adoptiecoach

Inzage in je adoptiedossiers: doen!

Nog veel te weinig geadopteerden vragen inzage in hun adoptiedossier(s), dat is toch wat de adoptiecoach vindt!
Misschien hier nog een verhaal dat jullie kan overtuigen en een uitgestoken hand om jullie hierbij te helpen.
Een tijdje geleden leerde ik A. kennen. Hij was op zoek naar hulp bij zijn rootszoektocht, hij wilde eindelijk zijn biologische familie, moeder gaan bezoeken. De tijd was er rijp voor zeg maar. Hij zit voor mij, samen met zijn vriendin V. Zij is discreet maar erg betrokken.
Hij kijkt me meteen aan met zijn grote vriendelijke ogen. Als ik de adoptiedeskundigen en theorieën mag geloven: deze jongen is veilig gehecht. Maar dan moet ik er wel op wijzen dat er heel veel in zijn adoptiedossier staat wat menige deskundige de wenkbrauwen zou doen fronsen: risico’s alom! Gelukkig worden (adoptie)theorieën vaak tegengesproken.
Zonder zijn verhaal aan de  grote klok te hangen, neem het van mij aan: hij heeft een volle rugzak meegekregen vanuit Zuid-Amerika naar ons land. Hij werd hier geadopteerd door een kinderloos echtpaar en kwam in een warm nest terecht gelukkig maar.
Nu zit hij voor mij. Zijn vragen zijn duidelijk, hier is over nagedacht!
Naast de prachtige open blik , zie ik ook een ‘zorgertje’ voor mij zitten.
Waarom? Waarom nu? Wat zijn je verwachtingen?
Kortom, de weinig originele maar belangrijke vragen in de coaching. Hij weet wat hij wil, en bij de vragen waar hij nog wil over nadenken, denk ik dan: slimme jongeman.
Maar een zorgertje dus. Hij heeft eerst goed voor adoptiepapa gezorgd, en als deze zich weer goed in zijn vel voelde, dan  was het A zijn beurt om voor zichzelf te zorgen. ( waar heb ik dat nog gehoord? mmmmm..).

Hij wist via Benny (van geadopteerd.be )al waar er allemaal adoptiedossiers van hem lagen en waar hij recht op had. Hier in België vraagt hij mijn hulp om de dossiers in te zien, in zijn geboorteland gaat Benny op zoek. Hij heeft daar gewoond, kent de taal en is ervaren in zoektochten voor geadopteerden.
A. heeft onlangs zijn adoptiedossier van zijn adoptieouders gekregen. Hij had al lang vragen gesteld, maar kreeg daar maar een gedeeltelijk antwoord op. Wat hij al wist , dat … hoe zou ik zeggen.. dat was heftig.

We lezen samen in dat dossier, we interpreteren en brainstormen. Er staat heel veel in. Alle namen van de hele familie. Dat zal het Benny wel makkelijker maken hoop ik.
Maar ook het volledige verslag van het waarom en hoe hij als kleine kleuter van zijn moeder gescheiden is.
Het lijkt erger als je het luidop leest Pia”

“Stoppen we er mee”

“neen, ik moet hier toch door , als ik haar wil zoeken, moet ik hier door he’

“ik denk het wel, maar op jouw tempo’

En we gaan door. Ik word er zelf wat stil van. Hij blijft zeer betrokken recht in mijn ogen kijken, vragen stellen, samen zoeken we naar de interpretaties van de feiten.
Na een aantal uren, vraag ik of hij er wil over nadenken al dan niet nu verder te stappen in zijn zoeken, de weg naar ontmoeten verder wilt bewandelen.

“ik ga erover nadenken, maar denk nu: ja”

Goed zo!
Ik vertel hem dat er nog op 2 plaatsen in ons land dossiers over hem en zijn adoptie liggen: bij de adoptiedienst (op te vragen via K&G) en bij de jeugdrechtbank waar zijn adoptie in België gehomologeerd is( opvragen via de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg).

“Wil je die ook inzien?

“Graag, hoe doe ik dat?”

Ik geef hem via de mail door hoe hij de inzage in zijn dossier kan aanvragen en dat hij er RECHT op heeft!
Niet lang daarna belt hij op, hij mag naar de rechtbank van eerste aanleg van zijn woonplaats. De parketcriminologe Nathalie zal zijn dossier opzoeken en klaarleggen.
Ik ken haar nog van de vorige keer, toen was ik daar met Els-Pinki( zie vroeger in deze blog). Hij vraagt me om mee te gaan. Ik vind dat een eer, graag dus.
Het een koude weekdag , begin van dit jaar. Ik lig in de lappenmand met een virusje. Hij belt op om te vragen of ik meega. Het zou deze namiddag kunnen.
Ja, ik ga er zijn.
Weer die open blik, dat vrolijke enthousiasme. Het werkt aanstekelijk.

De parketcriminologe laat er geen twijfel over bestaan: dit is een uitzonderlijk dik dossier. En, zegt ze voorzichtig, er staan wel heel…ze vindt niet direct de woorden.
Ik stel haar gerust en zeg dat een groot deel van het dossier al bekend is en we er samen doorheen gaan. Hij heeft de ondersteuning als hij dat nodig zou hebben. Ja zegt A., ik weet al veel en het is moeilijk.

De volgende 2 uur zitten A en ik geconcentreerd te ‘werken’. We lijken wel acteurs uit een crimeserie. Maar natuurlijk gaat het over de realiteit.
Er staat, weer heel delicate, nieuwe informatie in. Nog meer.
Ik kan heel wat duiden . Waarom een familieraad? Waarom eerst een vrederechter, dan pas de jeugdrechter en wat is nu een Procureur des Konings en waarom is zijn advies hier heel belangrijk?
Tja, zegt de criminologe, hij was en is bekend als een heel contentieus man, hij heeft heel lang veel bijkomende informatie opgevraagd, ook in jouw geboorteland.

Ik kan opmaken uit al die documenten over en weer, dat hij er zeker van wilde zijn dat de moeder van A. wel akkoord was met de adoptie, zo ook de grootouders.
Ik vind dit goed, ook al was dit voor de adoptieouders wel lastig denk ik.Maar waren alle rechters hier en in de geboortelanden maar zo secuur.
Ja” zegt A. “ze hebben wel veel onderzoek gedaan. Maar ze hebben ze ook niet gevonden he Pia? “
Hij kijk me voor het eerst verdrietig aan. Ik zeg dat ik denk dat we nu meer mogelijkheden hebben dan toen, maar dat we inderdaad moeten realistisch zijn.
We waren helaas vergeten in de brief naar de Procureur Des Konings te vragen of we ook kopie van de documenten mochten nemen en dat moest!
Ik schrijf de nummers van de betreffende documenten op en beloof om samen de aanvraag te doen.
En nu heeft hij ook toestemming om in zijn adoptiedossier van de adoptiedienst te gaan kijken, bij K&G.

“Wil je weer meegaan Pia?”

“Wat denk je?”

“Graag, het is me een eer meneer!”

Word vervolgd.

De adoptiecoach

Ps. Wie hulp wilt bij het aanvragen van zijn of haar inzagerecht kan informatie vragen via:

Adoptiecoaching@skynet.be

info@geadopteerd.be


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits