Archief voor januari, 2012

“They just want to know who they are” Ze willen alleen maar weten wie ze zijn!

Toen deze zin, uitgesproken door een sociaal werkster – magistraal geacteerd door  Emily Watson , in de filmzaal galmde vorige zondag, begon de krop in mijn keel wel erg groot te worden.

Ik zat in een filmzaal met voornamelijk geadopteerden, sommigen brachten hun partner mee, sommigen hun familieleden…, en opnieuw kon je een speld horen vallen in cinema Sphinx . Voor het eerst ook hier en daar een discreet gesnotter.
Ik ga hier niet teveel vertellen over de film ‘Oranges and sunshine’ die de mensen van geadopteerd.be hebben georganiseerd . Ik raad elk van jullie aan deze indringende prent, over ‘gesjoemel’ met kinderen onder het mom ‘in het belang van de kinderen’ ,te gaan bekijken. Is er een link met adoptie, jazeker.
Hoe, dat zal elk van jullie wel zelf kunnen uitmaken. Dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten maakt het helemaal ‘the real thing’.

De adoptiecoach werd er niet echt vrolijker van, zoveel is zeker.

Na de film was een hapje en een drankje voorzien, een reden om te blijven plakken.
“Wat vond je ervan?” vroeg B., ik zag de kwaadheid in haar ogen. “Ik ben onder de indruk, maar ik ben vooral heel kwaad”. “Ik ook”” zegt ze ” Ik zou eigenlijk het liefst de affiche, die we kregen toen we binnenkwamen, opsturen naar die moedige madam die voor die kinderen ‘de waarheid’ heeft blootgelegd.”Ja, waarom niet B., je mag er zoveel opsturen als je wilt.

A vraagt me hoe het met me is. Ze is net terug van een skivakantie en reist eerstdaags door naar haar huidige woonstek, Portugal. Maar toch is dit voor haar een belangrijke tussenstap lijkt het. Ik vertrouw haar toe dat ik heel boos ben geworden tijdens de film. Ik merk dat het in mijn ‘lijf’ is blijven plakken. Voor de zoveelste keer moet ik helaas zeggen.
Hoe durven ze, hoe durven mensen gegevens van kinderen over hun achtergrond, hun identiteit, hun biologische ouders, vervalsen, achterhouden.

Ik voel dezelfde woede als toen B. ( die er door omstandigheden niet bij was helaas) me midden vorig jaar skypte. Ze vertelde dat haar biologische mama in een ver en arm land, jaren geleden een brief had gekregen dat haar dochter helaas overleden was in de instelling. Ze hadden haar er  – tijdelijk – ondergebracht wegens een familiecrisis. Gestorven ja. En dan 30 jaar later staat de dochter daar – hoog op een berg – voor haar neus. Niets dood, springlevend en gelukkig dat ze eindelijk haar mama in haar armen heeft.
B. had me al zoveel keer verteld dat ze een stuk van haarzelf niet terugvond, kwijt was, want ik wil weten wie mijn mama is.Voor haar liep het gelukkig ,  beter laat dan nooit , toch goed af.

Dat is wat de personages in de film allemaal , één voor één, vertellen:Wie ben ik? Hoe kan ik dat weten als ik mijn moeder niet terugkrijg?
“I feel the need to find the family I’ve lost’! -De zaal is zo stil, stiller kan niet.

De adoptiecoach hoort ze weer allemaal, de geadopteerden die voor mij zaten, zij zeggen me eigenlijk helemaal hetzelfde.
Maar waarom is er dan nog zoveel tegenkanting? Waarom helpt niet iedereen 150% mee om recht te zetten wat scheef is? Waarom slaan we geen mea culpa? ik word heel plots heel strijdbaar.
Laten we  met de mensen van geadopteerd.be, de adoptiecoach en al wie de titel van deze blog begrijpt, bruggen bouwen.
Building bridges is een project dat wij nu al een tijdje aan het opzetten zijn voor geadopteerden. Het krijgt stilaan vorm en als het zover is, dan lezen jullie ook hier meer van.
Aan alle geadopteerden: ik wens jullie de moed om vol te houden en de kracht om te blijven hopen dat het ooit zover komt dat jullie aan de ene kant van de brug en je geboortefamilie aan de andere kant van de brug staan en dan gelijk kunnen oversteken om elkaar te ontmoeten halverwege.

Ik zal me daar nog eens goed voor zetten, we hebben nog weinig te verliezen zeker?
We zetten in op de winst!

De adoptiecoach (strijdbaarder dan ooit )

Els-Pinki: bijna weer thuis!

Weeral een tijdje geleden… En jawel, we zijn 2012! Het jaar dat er voor mij veel zal veranderen. Mijn droom komt alsmaar dichterbij…De India-reis komt sneller dan ik had gedacht! In een stroomversnelling heb ik beslist om in februari te gaan.Dit eigenlijk naar aanleiding van een zeer dierbare vriend. Een vriend die in mijn leven is gekomen, een lotgenoot, ja zelfs een zielsverwant. Uit respect voor mijn dierbare vriend, vernoem ik hem niet.

Vooraleer ik verder ga met mijn verhaal… Ik heb deze brief laten versturen in India naar zuster Dionysia. De zuster die voor mij gezorgd heeft…

 Zuster Dionysia,

Een tijdje geleden heb ik een brief meegegeven met een vriend die naar India kwam. Hij heeft die brief naar je opgestuurd. En je zelfs getelefoneerd! Het was hartverwarmend toen hij over u sprak! Ik hoop dat u ondertussen de brief heeft ontvangen.
Zuster, u moet weten dat ik heel veel aan u denk! Ondanks dat wij 27 jaar geleden van elkaar afscheid moesten nemen, moet ik toegeven dat ik je heel erg mis! Of zal ik zeggen dat ik de warmte en de genegenheid die u me gaf, mis. Vragen rijzen me meer en meer… En dit komt omdat er hier in België een leegte is die ik voel. Een leegte van gemis… gemis van geborgenheid, liefde en een innerlijke rust! Een rust die ik hier nooit zal hebben, denk ik.
Ik ben nu 32 jaar en moeder van een pracht van een zoon! Rajesh betekent dan ook “koning der goden” en hij is the spirit of my life!
Sinds de dood van mijn moeder, is er zoveel gebeurd in mijn leven, waardoor ik als mens veranderd ben.
Als 5-jarige was ik geliefd… Als 10-jarige was ik nog meer geliefd… Als jong meisje van 16 dacht ik geliefd te zijn… Als 17-jarige verging de wereld van onder mijn voeten… Alleen en verlaten, opnieuw, stond ik daar, aan het ziekenbed van mijn moeder, te schreeuwen dat ze nog niet heen mocht gaan! Het waren tranen van angst, tranen van intens verdriet, … Het waren tranen die aanvoelden, die zeiden, Pinki, nu sta je er alleen voor… Vanaf dat moment overleefde ik in België. Steeds maar overleven, in de zin van zorgen dat ik zonder dat ik enig verhaal kwijt kon, probeerde door te gaan in dit welvarend landje. En door de jaren heen liet ik me misbruiken en gebruiken…
Ja, zuster, u kan zeggen dat ik dankbaar moet zijn dat ik in België ben terechtgekomen. En ergens ben ik dat ook, maar soms ook niet! Het enige wat ik hoopte en verlangde was een beetje warmte en genegenheid van mijn ouders. Desondanks blijf ik voor hen respect en genegenheid opbrengen. Ook al zijn ze er niet meer! Ook al heeft mijn vader me niet meer gewild!
Neen, zuster, mijn leven is niet van een leien dakje gegaan zoals u het misschien had voorgesteld! … 
Lieve zuster, ik heb u het genoegen om te vertellen dat ik in februari 2012 naar India kom. Ik wil u ontmoeten. Ik wil dat u mij vertelt van hoe ik vroeger was als klein meisje in het weeshuis. Ik wil het van u horen hoe ik in het weeshuis ben terechtgekomen. U bent mijn enige houvast, de enige die kan vertellen, de enige die mij kan bevestigen dat ik ben wie ik ben of wie ik geworden ben. Vertel me over die tijd! Hopelijk herinnert u zich nog veel over mij, Pinki , Bindu en Manju, … Sharmy is nu moeder van een dochter. Ophenia, haar dochter is bijna 10 maanden. Manju is gelukkig getrouwd en is kinderverzorgster. Bindu heb ik nog niet teruggevonden.
Ik hoop, zuster, dat u enkele dagen vrij kan nemen zodat we wat tijd kunnen doorbrengen en praten met elkaar. Dit is voor mij echt belangrijk! Te kunnen praten met u! U te kunnen zien en hopelijk enkele vragen kan beantwoorden.

En dan ergens in november… Kreeg ik telefoon vanuit India… “Els, ik heb nieuws van de zuster…” Ik heb haar gebeld klonk een warme stem vanuit het verre India! “Jij bent geen wees! Els, of Pinki, jij bent tot je 2,5 jaar bij je ouders geweest. En de naam “Pinki” heb je van je ouders gekregen. “ … Dit waren 2 antwoorden waarop ik jarenlang op wachtte! …
Tja, ge kent da dan wel hé… Tranen, tranen, tranen en nog eens tranen!!! Het waren tranen van emoties, verdriet en toch geluk. Te weten dat ik mijn eerste twee jaar bij mijn ouders was!! Hartverwarmend voor mij om dit te weten… Zo belangrijk… Het was net of ik de warmte van mijn moeder voelde… De warmte die ik dacht kwijt te zijn… En dan nog te weten dat het mijn ouders zijn die mij de naam “Pinki” hebben gegeven… Nu vind ik het een mooie naam. Vroeger dacht ik dat het enkel maar een naam was die de zusters mij hadden gegeven. Nu is dat zo mooi, het klinkt mooier en mooier als je het uitspreekt. Nu aanvaard ik mijn naam en draag het mee voor altijd in mijn hart.

Ondertussen waren we al december… Het einde van 2011 kwam dichterbij… Toen kwam de dag dat ik naar India zou bellen… Of beter gezegd, we moesten de zuster laten weten wanneer we naar India zouden komen. In deze moderne maatschappij heeft India dus ook een telefoon! Het moest eens gebeuren! Ik kreeg een krop in mijn keel, het snoerde alle woorden die ik wou zeggen tegen de zuster! En plots hoorde ik haar stem, na 27 jaar lang! Mens, wat had ze een jonge stem… En zo vlot Engels… met haar Indisch accent natuurlijk. Ik begreep haar heel duidelijk. Mijn stem stokte en alle emoties kwamen los… Met vele vragen wou ik haar nu in één ruk bestormen. Ze was blij om mij te horen. Ze weet nog zoveel van mij! Haar warmte die ik altijd in gedachten had, voelde ik zodra ik  haar stem hoorde. Beiden kijken we uit naar het moment dat we elkaar nu echt zullen ontmoeten. Ze zal tijd maken en me rondleiden in het weeshuis waar ze nu werkt. Maar ze zal vooral tijd maken…en zo goed als mogelijk al mijn vragen beantwoorden. Ze wil me persoonlijk spreken…

Nu mijn reis dichter en dichterbij komt… ben ik wel angstig… Angstig om de waarheid te horen? Bang om nu eindelijk te zien of te weten wie ik ben? Maar ik weet dat ik zeer en hartelijk zal gesteund worden door mijn dierbare vriend, mijn coach Pia en alle geadopteerden die net zoals ik op zoek zijn naar hun IK-zijn.

Wish me luck in februari. En toeval of niet, ik vertrek op de dag dat mijn adoptiemoeder verjaart,namelijk op 19 februari. Een emotionele dag… maar ik neem haar mee…

Tijdens mijn reis zal ik af en toe nog een blogje schrijven en jullie laten meegenieten van mijn rootsreis.

Liefs en hartelijke dank aan alle aanwezigen op de benefiet die mij deze reis hebben gegund en dit voor mij hebben gerealiseerd.

Pinki (Els)

FACEBOOK IS GEVAAR VOOR ADOPTIEKINDEREN: of misschien juist niet?

Adoptie is even weer ‘all over’ in de Vlaamse pers. Waarom weet ik niet, maar het thema ‘op zoek naar elkaar in adoptie via facebook’ is blijkbaar een hot item dezer dagen.
Vandaag ook in mijn krant op p 3, dus een behoorlijk belangrijk nieuwsitem.
En ja, ook de adoptiecoach ziet gevaren in het zoeken en vinden via FACEBOOK. Een mens moet geen sociaal werk of psychologie gestudeerd hebben of meer nog (zoals in mijn krant op pg 3 dus )een heuse professor in de sociale wetenschappen zijn, om te weten dat er gevaren zijn in het eigenhandig zoeken en terugvinden van je roots als geadopteerde of je kind als afstandsmoeder.
Maar nog tijdens mijn ontbijt  vroeg ik me – voor de zoveelste keer – af, waarom die journalisten altijd en alleen maar de professionele adoptiewerkers aan het woord laten. Niets tegen deze beroepscategorie, ik behoor er ook al meerdere decennia toe, maar wat denken de geadopteerden daar nu zelf over, wat zijn hun ervaringen?
Het antwoord liet gelukkig niet lang op zich wachten. Op de facebookgroep (jaja facebook) van geadopteerd.be reageert A. , zelf al jaren op zoek – zonder succes- naar haar roots in India:
iemand ooit al eens gedacht dat het achterhouden van informatie, ongeacht (maar wel aangepast aan) de leeftijd van geadopteerden, wel eens het grootste adoptieprobleem zou kunnen zijn?”
En mijn dag is dan wel goedgemaakt !

Er zijn wereldwijd duizenden ( ik vrees honderdduizenden) geadopteerden – tevergeefs- op zoek naar het antwoord op de vraag ‘wie ben ik? Wie zijn mijn biologische ouders? En waarom hebben ze me afgestaan?’Allemaal fundamentele, existentiële vragen. Of is er iemand die daar nog aan twijfelt?

Dat geadopteerden het RECHT hebben om te weten , dat staat in niets meer of minder dan het kinderrechtenverdrag :


Krachtens artikel 7 van het VN Kinderrechtenverdrag heeft “het kind … voor zover mogelijk, het recht zijn of haar ouders te kennen”.

Het artikel 7 van het Internationaal Verdrag van de Rechten van het Kind heeft directe werking en primeert op de nationale wetgeving hieromtrent.

Dat met dit recht door de bemiddelende instanties, (professionele) adoptiewerkers in ontvangende en herkomstlanden soms erg creatief mee werd en wordt omgesprongen.. dat is een understatement.
En dan begrijpt iedereen de reactie van Adinda toch ook?
Ja, er zijn natuurlijk erg goeie redenen om elke zoektocht in adoptie te laten begeleiden door een hulpverlener. Dat is wat ik ook altijd probeer uit te leggen aan de geadopteerden die via geadopteerd.be of de adoptiecoaching een rootsvraag stellen.
Maar  dat geadopteerden zelf op zoek gaan, mijn advies aan hun laars lappen, daar kan ik ook inkomen . Zij hebben me geleerd waarom ze alleen (moeten) zoeken. Nooit in het hele adoptiegebeuren hebben zij een stem gehad: niet in de beslissing tot afstand, adoptie of waar ze zouden ‘terechtkomen’. Ze moeten dat allemaal maar ondergaan ‘in hun belang’. Sommigen begrijpen de redenen waarom, anderen helemaal niet. Maar elk van hen heeft een grote behoefte zijn eigen leven in handen te nemen, ook  als het over roots gaat. Geen protocol van ‘zo moet het en zo mag het niet’, geen leeftijdsgrenzen waaronder het niet kan, en al zeker niet het adagium – algemeen ingezet zowel hier als in de herkomstlanden – het recht op privacy van de biologische ouders. Welk recht primeert hier, vragen ze me , terwijl ze me strijdlustig aankijken?
Ja, zeggen de professionelen, de privacy van de afstandsmoeder , dat komt dan wel in gevaar als ze via facebook gaan zoeken. Want wie weet, als niemand uit haar omgeving weet dat ze afstand deed, dan wordt deze manier van zoeken voor haar wel erg delicaat.
Maar het recht om zijn of haar ouders te kennen is vastgelegd in een KINDERRECHTENVERDRAG. Recht op privacy in een wetgeving die daar ondergeschikt aan  is , wat mij betreft toch. Ik weet dat niet iedereen het daar mee eens is, moet ook niet van mij!
Maar dat men er nu pas op uitkomt dat er gevaren zijn in het alleen op zoek gaan naar je roots, is toch eigenaardig.

Daar hebben we het facebookalarm dezer dagen niet voor nodig. Gewoon Googlen , dat is al genoeg om bij mensen ‘uit te komen’.

R. was (is) op zoek naar haar afgestane dochter. Ze zit voor mij en ik begrijp dat het wel eens dringend zou kunnen zijn. Ze heeft een heel bijzonder verhaal en de redenen om haar dochter te ontmoeten zijn dat ook. Ze heeft , via een fout van de rechtbank, de naam en het adres van de adoptieouders gezien. Dus ze weet sinds ze haar dochter moest afstaan vlak na de geboorte, waar ze woont. Ik ga altijd zelf via Google en facebook ‘op zoek’ naar diegene die gezocht wordt. Omdat ik vermoed dat iedereen die voor mij zit, dat ook al heeft gedaan. Dus ik vind met een simpele Google interventie de dochter terug. Op de website van de school waar ze werkt, daar vind ik ze: foto en adres!Ik vraag het haar niet, ik weet het en zij weet dat ik het weet: de moeder heeft dat ook al lang geleden opgezocht. Toch doet ze beroep op mij om contact te zoeken met haar dochter: moedig en groots en vooral slim. Ze weet immers dat ze haar dochter niet zomaar kan overvallen, dat de kansen op een goed contact daardoor zwaar gehypothekeerd zijn.
Jammer, maar de dochter koos ervoor om geen contact te hebben. Sindsdien is de dochter ’ onzichtbaar’ in cyberspace. Ook dat moet moeilijk zijn, weten dat je je kop nergens boven water mag steken op het internet. Dat realiseerde ik mij al jaren geleden al bij deze , helaas, mislukte zoektocht.
Laten we dus vooral ook geloven in het gezond verstand van wie op zoek gaat!

En een verhaal van buiten cyberspace wil ik jullie toch ook niet onthouden.

Hij zit al een tijdje in de gevangenis. Aangezien ik als teamcoach wordt ingezet door zijn sociaal werkster( als een team van een instelling of in dit geval een gevangenis  mijn hulp inschakelt om ook adoptiealert te zijn in de begeleiding ), krijg ik een inkijk in zijn verleden. We zitten  een aantal keer samen ‘opgesloten’ in de kleine bezoekersruimte van de gevangenis. Hij vertelt me heel afstandelijk, maar open, een deel van zijn verhaal.Hij is op kleuterleeftijd geadopteerd vanuit een instelling ergens in Vlaanderen door een kinderloos echtpaar. Dat het fout is gelopen is niet alleen te wijten aan zijn adoptie. Het parcours dat A. al had doorlopen voor hij in het gezin terecht kwam, oogt  indrukwekkend. Maar de adoptieouders waren niet de meest communicatieve en openheid was al helemaal taboe in het gezin. De kaart  adoptie werd nooit gespeeld, zeg maar. Dat dit het jongetje A. in verwarring heeft gebracht is een understatement.Toen A. net papa was geworden kwam zijn kwaadheid naar zijn afstandsouders heel dichtbij, hij was woedend. Door zijn haat gedreven, zocht hij een manier om ze ‘terug te pakken’ (zo omschrijft hij het aan mij, zonder dat ik op zijn gezicht emotie zie – slik). Via zijn toenmalig beroep kon hij het adres van zijn biologische vader en moeder achterhalen. Op dat moment waren ze gescheiden en hadden ze alle twee een nieuw gezin. Via datzelfde beroep kon hij ook binnenkomen bij de mensen , om te verkopen.
Hij maakte bij beiden een afspraak, kwam bij beiden binnen en confronteerde hen met ‘zijn bestaan’, zoals hij dat ook weer staalhard uitdrukte.

Het moet ongeveer zo gegaan zijn. Hij belt aan de deur nadat hij telefonisch een afspraak maakte.De deur gaat open en daar staat zijn biologische moeder. Hij heeft geen bewuste herinneringen aan haar, dus hij ziet ze voor het eerst.
‘Kom binnen’ zegt zijn moeder

‘Dankjewel’ zegt A. met zijn vriendelijkste verkopersgezicht op

En dan begint hij zijn product te verkopen. Moeder vindt het een goed aanbod. Ze koopt.Hij begint het bestelformulier in te vullen en stelt ondertussen ogenschijnlijk oppervlakkige vragen:
‘Ken je die persoon? Hij woonde hier vroeger in de buurt?’

‘Ja, ik ken hem dat is mijn broer!’

‘ En ken je dan ook …(zijn eigen geboortenaam)?’

Haar adem stokt en ze kijkt hem aan ‘waarom?’

‘ Omdat ik A.  ben! Ik ben vorige week vader geworden, ik wil dat je dat weet’

Hij staat op en verlaat het huis!
Scenario herhaalt zich een paar kilometer verder bij zijn vader. Alleen is die niet thuis en is het daar de nieuwe vrouw die opendoet en nooit iets heeft geweten van zijn bestaan.Van een bom gooien gesproken.

Na zijn verhaal ben ik gewoon blijven zwijgen. Ik zat perplex. Hij vraagt: ‘Wat denk je daarvan?’Ik zwijg, weet niet goed hoe ik hierop  moet reageren.
Hij zegt ’ik weet ook wel dat het een wraakactie is, ik heb het ook daarom gedaan’
Ik zeg dat ik hem wel kan begrijpen: zoveel onmacht om wat er allemaal met hem gebeurd is, niemand die ooit uitleg, redenen gaf. Nu dus, de weerwraak.
We hebben het gesprek afgerond met mijn vraag en zijn antwoord.‘En, denk je nu dat je adoptie en de manier waarop dit is gelopen de reden is waarom je zolang in de gevangenis zit?’. Daarover moest A. niet nadenken ‘Neen Pia, dat is alleen maar mijn verantwoordelijkheid’.
En dan , dan konden we/ze eindelijk van start gaat met het werken naar meer evenwicht in de hoop dat dit hem na zijn vrijlating ergens deze zomer, buiten de gevangenismuren houdt!

 Tot slot nog even terug naar het begin en een reactie op A. haar vraag “iemand ooit al eens gedacht dat het achterhouden van informatie, ongeacht (maar wel aangepast aan) de leeftijd van geadopteerden, wel eens het grootste adoptieprobleem zou kunnen zijn?”Inderdaad , als adoptieouders en wij vanuit de professionele en adoptiewereld jullie rootsvragen altijd au serieux zouden nemen en het – in het kinderrechtenverdrag vastgelegde – recht om het weten wie je ouders zijn en ze te leren kennen, hadden opgenomen, dan moesten jullie misschien niet zelf op zoek, via facebook, internet of gewoon het vliegtuig op en moederziel alleen op zoek in je geboorteland!

Hopelijk is deze (facebook) stok achter de deur een middel om iedereen in de sector , herkomst of ontvangend land, te motiveren jullie rootsvragen au serieux te nemen en laatste steen om te draaien tot we vinden waar de geadopteerden recht op hebben: finding your roots is finding out who you are!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits