Archief voor december, 2011

mijn beste wensen!

 

Dit jaar komen mijn wensen via  prachtige adoptiekinderen – enjoy!

http://www.youtube.com/watch?v=YHQJK5yn3ME&feature=share

 

Advertenties

EEN MOOI ADOPTIE-KERSTVERHAAL

Het is tijd dat de adoptiecoach even een stapje achteruit  zet en zich volledig onderdompelt in vrije tijd, familietijd en een uitstapje naar haar geliefkoosde stad Parijs! Maar net voor ik de 2011 adoptiecoach-boeken toedoe, kwam dit mooie kerstverhaal binnen via een adoptiemama, die mij nauw aan het hart ligt. Ik heb haar gevraagd of ik dit voor jullie op mijn blog mocht publiceren. Voor alle duidelijkheid : het adoptiegezin bestaat uit mama en papa en 4 kinderen , waaronder 3 uit hetzelfde Afrikaans land zijn geadopteerd op oudere leeftijd.

 

 

Een kerstavond in het land van onze kinderen !
Nu de voorbereidingen hier op volle toeren draaien (ik ben helaas een mens van ‘de laatste knip’) heb ik nog even tijd om je op de hoogte te brengen van onze ervaringen, net voor het afreizen naar het land van 3 van onze vier kinderen….
Het is hier al een bewogen tijd geweest en we schommelen hier tussen verlangen, vrees, wanhoop, positieve spanning .
De stress is niet te vergelijken met deze die we hadden toen we onze kids voor het eerst in onze armen mochten gaan sluiten; dit is veel helser, intenser… een afreis om adoptiemama en papa te gaan worden lijkt ons nu peanuts in vergelijking met onze onderneming.
Ik begin dit keer van onder naar boven, met de kleinste man dus :

D. kijkt vol spanning uit naar het warme land van de kapotte auto’s die veel toeteren. Van de vele bruine mensen, en de kindjes die geen Nederlands zullen spreken. Hij wil ook wel op het vliegtuig, om schuin omhoog te gaan, en niet zoals een raket recht omhoog… Hij vertelt aan zijn vriendje op school dat hij naar Afrika gaat en als hij terugkeert zal hij bruin zijn… We hebben het er dan toch niet helemaal uitgekregen, die idee fix van hem. We denken dat hij schrikken zal, van de geuren en geluiden, de drukte van de grootstad en de vele mensen die voor het eerst een blank kind zullen zien. We zullen hem dicht bij ons houden om hem het land van broer en zussen te leren kennen.

F. weet het eigenlijk niet zo goed, ze wou zo graag ook haar mama zien, om haar eindelijk te kunnen zeggen hoeveel ze van haar houdt en hoeveel ze haar mist… We kunnen haar helaas niet helpen. Mama is reeds heel lang uit haar leven verdwenen. Maar we speuren verder, naar een papa eventueel. Volgens A., die een onfeilbaar geheugen heeft, is de papa F. nog komen bezoeken in het weeshuis. Maar papa moest terug weg, mocht F. niet zien. A. weet niet waarom, maar hij weet wel dat het F.’s papa was want ze hebben dezelfde oren…
Het wordt voor haar een confronterende reis, zeker weten… We zullen haar dicht bij ons houden om haar de geborgenheid te geven om haar verdriet te kunnen delen.

A. is een bijzonder verhaal, van een bijzondere jongen, met een heel bijzonder hoofdje. Hij zal emotioneel zijn, zegt hij, als hij zijn mama zal zien. Het idee dat zij hem niet meer heeft gezien van toen hij klein was tot de knaap die hij nu is geworden maakt dat hij denkt dat zij daar verdriet om zal hebben. Dat ze zovéél heeft gemist uit zijn leven. Emotioneel worden is voor A iets ongekends. In de 6 jaar dat we hem nu kennen, hebben we hem niet 1 keer overstuur, boos of verdrietig gezien. Deze ontmoeting zal nieuwe, ongekende gevoelens in hem wakker maken, gevoelens die hij nu wel kan voorspellen, maar nog nooit heeft ervaren.
Mama werd reeds ingelicht over onze komst, en vooral over de komst van haar zoon A.. Hem heb ik uitgelegd dat mama mogelijks niet zal reageren zoals hij in zijn dromen voorstelt, dat ze misschien wel niét zal reageren, of boos zijn, of bang, … Hij snapt het zegt hij en is blij dat hij het weet op voorhand, dan zal hij ook geen te hoge verwachtingen hebben zegt hij. Het is zo’n schat van een kerel die zoon van ons, hopelijk helpt zijn mathematische ingesteldheid hem ook hier om de realiteit wat gedoseerd te kunnen toelaten in zijn leven. We zullen hem dicht bij ons houden, om hem een cocon te bieden waar hij zijn eerste tranen kan doen vloeien, en waar hij ons zijn vragen over het leven kan stellen.

D. heeft het de laatste weken bijzonder moeilijk. Ze glijdt terug langzaam weg van onze aardbol lijkt het wel. Ze geeft het ook zo aan… Moeilijke jaren en een moeilijk verleden met een moeilijk heden en moeilijke toekomst, maar ze komt er wel!. De spanning en de stress voor het afreizen, in combinatie met de examens maakt dat ze er weer een moeilijke periode heeft opzitten. Maar ze wil terug, om papa te omhelzen, om hem te ruiken en te voelen om om om… We hopen dat deze reis voor haar helend zal zijn, dat ze rust kan vinden en er nog een paar jaar tegenaan kan gaan vooraleer ze zelfstandig genoeg is om haar vleugels uit te slaan zonder al te veel risico’s te lopen. Ze wil later voor een Ngo gaan werken, in Afrika, maar niet in haar geboorteland, want daar gaat ze naar toe op vakantie en op familiebezoek… Ik hoop dat ze haar droom kan waarmaken en ik zal reuzetrots zijn op haar. We zullen haar dicht bij ons houden, om haar te laten weten dat we er zijn, altijd, veraf of dichtbij, in goede en zeker ook in slechte tijden… en dat we dankbaar zijn dat zij haar leven met ons wil delen.

In hun geboorteland is het intussen niet zo veilig, verkiezingskoorts en gisteren vielen nog 2 doden tijdens een demonstratie. Dit bezorgt ons extra stress, uiteraard. Gelukkig hebben we doorheen de jaren al wat contacten weten op te bouwen die ons een eind op weg kunnen helpen ter plaatse.

Als ik kan, dan mail ik je nog wel eens van daaruit in een cyber, als het veilig genoeg is om zonder escorte op straat te komen en als de generatoren werken om de computers in gang te houden. Zoniet, dan geef ik je zeker bij thuiskomst een verslagje door van onze reis…

Ik wens je in elk geval prettige feesten !!

tot hoors,  c.

 

Er waren eens twee moeders en één zoon. Is adoptie een verhaal van de een zijn dood ( ongelukkig zijn) is de ander zijn brood (geluk)?

Ondertussen weten de trouwe lezers van mijn blog dat ik altijd met veel belangstelling uitkijk naar het panel van TRIOBLA dat 4 keer per jaar doorgaat in het kader van het verplichte voorbereidingsprogramma voor kandidaat adoptieouders.
Dit keer zaten daar twee moeders en één zoon. De zoon is natuurlijk niet de biologische of adoptiezoon van die moeders, maar toch voor mij zaten alle betrokkenen van de adoptiedriehoek , een stukje van hun verhaal te vertellen.

De zoon P.  begon de avond met een rustig en kabbelend verhaal. Hij was eigenlijk heel tevreden in het leven, ook met zijn adoptie. Hij had wel liever gehad dat hij thuis wat meer over zijn adoptie had kunnen spreken, wat meer vragen had kunnen stellen. Maar hij nam het zijn ouders niet kwalijk, meer nog, hij was ze dankbaar voor de vele kansen die hij in zijn leven krijgt. Hij voegt er wel aan toe:’ik vind  het toch wel erg jammer dat mijn ouders nooit echt open hebben gestaan om de roots te zoeken en moeilijkheden had als ik daar zaken over vroeg.’
P. is niet alleen een goed spreker, hij heeft ook zijn Mac mee met wat foto’s die op een groot scherm achter de sprekers worden geprojecteerd. De twee moeders volgen op zijn laptopscherm mee.

De adoptiemoeder A. was de volgende. Ze heeft samen met haar man 9 en 6 jaar geleden 2 dochters uit een mooi exotisch land geadopteerd. Deze zomer is ze met het hele gezin op rootsreis geweest. Ze hebben daar de biologische mama van hun oudste dochter terug ontmoet. Ze heeft ook een usb-stick mee met wat foto’s en de zoon stelt voor ze via zijn computer ook te projecteren voor de zaal. Terwijl ze vertelt toont ze een foto . De afstandsmoeder M. volgt mee. De eerste foto is genomen ten tijde van de adoptie van hun oudste dochter. In dat land moeten- mogen de  afstandsmoeders in contact komen met de adoptieouders, zeker voor de rechtbank. Deze foto is genomen in het home waar de moeder en haar kind verbleven tijdens de adoptieprocedure. We zien een klein baby’tje op een deken op de grond liggen, daarnaast de mama. Ze kijkt in de lens.

Ik zie de afstandsmoeder M. verstijven en wegkijken.

Het verhaal gaat verder. Een mooi verhaal, een verhaal van openheid vanaf dag 1. Ook het verhaal van een adoptiekind dat vanaf de start in haar nieuwe thuis signalen stuurt dat ze angst heeft, vragen heeft en hoe klein ze ook was, de breuk van de scheiding van haar biologische mama niet heeft verwerkt. Ze geeft dan ook op alle mogelijke manier aan: ‘ik wil ze zien’  en liefst NU.
Dus heeft mama A. samen met papa H. Beslist dat ze niet langer konden, wilden wachten en trokken deze zomer (onder goeie begeleiding) op rootsreis.
Dan komt er een foto waar je de afstandsmoeder ziet als ze haar dochter terugziet, vastpakt alsof haar leven ervan afhangt. Eigenlijk kan je geen van beide gezichten zien: de dochter staat met haar rug naar de lens, de mama heeft zich als een slang gevlochten rond haar dochter, het gezicht in de hals van kleine meisje.

De afstandsmoeder M. In het panel gaat in shock.
Ik zie het, ik ken ze al heel wat jaren, ze gaat onderuit. Ik weet niet of de zaal het ziet, ik wel. Ik denk:’O nee! Maar ze verroert verder geen vin! Alleen lijkt ze in 1 minuut wel 5 jaar ouder.

Het verhaal van de andere mama A. gaat verder. De zaal hangt aan haar lippen en ze spreekt met zoveel respect en warmte over die andere mama, dat ook M. weer rustiger wordt. Zo lijkt het toch.
Iemand vraagt ‘hoe voelde jij je toen je de biologische mama ontmoette?’
Zonder nadenken zegt ze volmondig ‘goed, heel goed. Ik ben zo blij dat ze eindelijk haar dochter terugzag.  Ze was zo blij. Ik ook.’

Ik denk : toch een verhaal van de een zijn brood (adoptie – geluk) is de ander zijn dood( afstand- ongelukkig zijn)? Ik weet het niet en voor de zoveelste keer in mijn “adoptieloopbaan” voel ik me slecht, worstel ik met deze vraag.

In de pauze zet ik me naast M.: ‘Hoe gaat het meid?’ – ‘Niet goed Pia, ik was zo achterover geblazen door die foto’s, ik zat meteen weer in mijn verhaal, mijn gevoel’ en ze begint zachtjes te wenen. Ik pak haar hand vast en zeg ‘ik heb het gezien, je was er niet op voorbereid he?’ ze schudt van neen. ‘Gaat het nog lukken om jouw verhaal te brengen M.? ‘Ja hoor’ zegt ze dapper.
Ook voor de zoveelste keer ben ik onder de indruk van die vrouw, van al die afstandsmoeders die in al die jaren voor TRIOBLA zijn komen getuigen op een panel. Het onderdeel van de voorbereiding waarvan de kandidaten achteraf steevast doorgeven dat ze dit het meest indringende, interessante stuk vonden. Zonder afstandsmoeders geen panel met adoptiedriehoek.
Dus, ja ik heb bewondering voor M., dat ze  na de pauze op haar stoel , naast die andere mama en die zoon gaat zitten en haar verhaal start.
Schoorvoetend, erg stil (gelukkig is er een discrete micro) vertelt ze hoe ze erg jong onverwacht maar niet ongewenst zwanger was. In het Indonesische gezin, waar ze woonde, was het geen optie om het kind te houden. Ze heeft alles geprobeerd, maar noch familie, noch maatschappij lieten haar dat toe. Het enige wat ze kon meegeven met P. was zijn naam. Ze is erg blij dat zijn adoptieouders deze behielden.
Dan gaat ze in op haar gevoel bij de foto’s van de andere moeder. Ze vertelt heel eerlijk aan de zaal dat het haar nog steeds (meer dan 35 jaar later) erg moeilijk valt en dat ze bij het zien van de mama die zich vastklampt aan haar dochter bij het weerzien, weer helemaal bij zichzelf terecht komt.
‘Maar’ zegt ze, ‘door al die tijd in deze panels te zitten heb ik ook mijn verhaal , afstand een beetje verwerkt. Ik zie jullie zitten, zo vol verwachting en hoop naar dat adoptiekind en leer daardoor elk verhaal in adoptie kennen. Ik ben nog steeds niet voor adoptie, hoe kan ik ook? Maar vroeger dacht ik, weg met al die kandidaat adoptieouders, als zij er niet waren had IK mijn kind niet hoeven af te staan. Nu weet ik , mede door hier vaak te zitten, dat het verhaal adoptie iets genuanceerder is.’

Dan kijk ze richting andere mama, niet in haar ogen, maar in de richting. Heel stil zegt ze: ‘ik wou dat mijn zoon in zo’n gezin terecht gekomen was’

En dan zit ik daar ook maar emotioneel te wezen, zeker als je weet dat ik naast de volwassen afgestane zoon van M., nl P., zit. Hij komt altijd mee met zijn moeder, die hij na 25 jaar teruggezocht en gevonden heeft.
Ik vraag stilletjes: ‘Komt het goed met M.?’
‘Ja hoor, zeker weten’.

Het verhaal van de ene zijn .. is de andere zijn… ?
Ik weet het niet en zoek ook even niet meer naar het antwoord.

Want daar is ook die zoon (of dochter) – het adoptiekind dat tussen die twee moeders zit.
Ik vraag me af ‘hoe denken die daarover?’

De adoptiecoach

HET VERHAAL VAN DE KUSSENS DEEL 2: het groene kussen!

In de week dat ik mijn blog over de kussens maakte kreeg ik 2 geadopteerden aan de lijn . Beter nog, van de ene een mailtje en met de andere even gechat op mijn fbgroep de adoptiecoach.

Hier even een kort stukje uit de chat:
‘de laatste weken voel ik me nogal raar…’
‘verdrietig?’
‘Ik w
eet met mezelf geen blijf, een beetje verloren ‘

‘en had je niet ‘iets’ herkend in mijn blog van de kussens?’

‘Ja,maar ik denk dat ik alles gewoon teveel afsluit’

‘probeer niet te panikeren’

‘mja, ik heb niet het gevoel te panikeren ofzo… maar ik heb wel het gevoel niet meer te (willen) voelen,allee, dat klinkt zo raar’

En dan was er dat ander stukje tekst die me wel heel erg aangreep:

‘(…)de werkpunten die we afgesproken hadden….Ik voel dat ik moeilijk kan beginnen er zijn al zoveel dingen in mijn leven dat ik het diepste eigenlijk niet alleen kan aankijken. Toch nu niet,
Echt waar Pia, ik ben zo gewoon om heel de tijd door te doen en weet niet goed hoe te stoppen. 
Ben soms bang dat ik het ga opsluiten zo diep vanbinnen.
Snapje?(…)’

Hier het deel 2 van mijn kussenverhaal:

Het groene kussen. In mijn verhaal van de kussen in mijn vorige blogstukje vervang je het  rode kussen door een groen en vul deze tekst aan:

(…)maar daarvoor heb je een derde kussen nodig: het groene! Omdat het verlies zo diep zit , het verdriet zoveel pijn kan doen, ga je maar door met de rest van je leven. Je doet, werkt, en probeert niet te denken, voelen, het is te beangstigend. Daarvoor dient deze overlevingsstrategie van ‘doen doen doen (alsof?) en niet omzien’. Gelukkig dat we ook het groene kussen  hebben, want het helpt ons niet weg te zinken in een depressie, in een groot verdriet. Wenen is namelijk nog lastiger dan doen alsof, dat is zo. Verdriet slaat vanbinnen en kan beangstigend zijn!

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits