Ik ga toch terug naar mijn land! En het verhaal van de kussens.

Ze was net geen 4 en moest van haar mama haar kamer opruimen. Geen zin, zoveel was duidelijk. Wel, het moet zegt mama, het is niet anders. Boos werd ze, razend en bovendien zet ze meteen haar adoptiestatus in: ‘ik ga toch terug naar mijn land!’. Daar sta je dan als adoptiemama. Even slikken en dan vroeg ze ‘mag ik dan mee?’. Het was nu de beurt aan haar dochter om na te denken, niet lang echter: ‘ ja’. Bleef natuurlijk nog het ‘opruimpunt’ over.

Adoptiekinderen zijn – net als andere kinderen – af en toe heel kwaad op hun ouders. Mijn dochter van 4 riep me ooit toe ‘gij zijt mijn stiefmoeder!’ . Ze zat helemaal uitgedost in Barbiekleed , klaar om te vertrekken naar een verjaardagsfeest. Ik had gezegd (chantage dat geef ik toe en pleit schuldig) dat ze pas naar het feestje mocht als ze haar bord uitat. Ze was woedend. Ik was verbolgen, ik stiefmoeder? (voor alle duidelijkheid 17 jaar geleden was stiefmoeder nog deze van Sneeuwwitje, Doornroosje en Hansje en Grietje). Maar ze gooide alles in de strijd en aangezien ze naadloos wist hoe ze mama kon raken, was het meteen 1-1. We hebben een compromis gezocht en gevonden. 2 minuten nadien lag ze in mijn armen te knuffelen en kon ik hartelijk lachen.
Kwaadheid en woede bij adoptiekinderen is echter altijd al een bijzonder thema geweest, dat hoor ik en dat heb ik zelf al aan de lijve moeten ondervinden.
Een paar voorbeelden?
Zijn adoptiepapa omschrijft het als flipflap gevoelens. Zelf vind ik het een mooi woord. Het ene moment is hij heel blij en vrolijk en plots – out of the bleu- slaat het over in woede. Het is niet altijd duidelijk waarom en wat er gebeurd is. Hij gooit zich op de grond en ontsteekt in een razernij. Haat lijkt het wel, zo kwaad, zo intens boos. Op papa en mama lijkt het wel, maar is dat zo vragen ze mij? En vooral wat moeten we hiermee?
Het is al heel wat jaren geleden toen mij gevraagd werd om een nieuw initiatief van en voor geadopteerden mee te ondersteunen in hun oprichting. Het was een schitterend project. Via een telefoonlijn (in navolging van kinder- en jeugdtelefoon) zouden geadopteerden hulpvragen kunnen stellen en ondersteuning vragen. Zoals de geadopteerden het nu via een website doen, zo wilde een geadopteerde jongedame het in die tijd via de telefoon bereiken. Er werden een paar geadopteerden rond de tafel gezet en ik zou proberen daar waar nodig te helpen. Niet lang na de opstart zat het er al bovenarms op. De ene geadopteerde had een tekst van een andere ‘gerestyled- aangevuld’. Zonder aanleiding , als een emotionele tsunami werd zij aangevallen alsof zij een soort misdaad had begaan. Ik probeer nog te temperen ‘het is maar een tekst, we moeten dit niet persoonlijk nemen’ maar ook ik kwam in het vizier. Wie ik dan wel was en paf ik kreeg ook de volle lading.
Ik was er ondersteboven van. Ja, ik had nog vrijwilligerswerking ondersteund als sociaal werker, maar dit soort aanvallen die de man en niet de bal speelden.. neen dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik was er – eerlijk?- ik was er echt helemaal onderste boven van.
Waarom was ik het ene moment ‘de goeie’ en het andere moment ‘absoluut fout’ en werden alle contacten verbroken. Ik had en heb daar respect voor, heb laten weten aan mijn opdrachtgever dat ik eruit stapte en dat was het.
De flipflap waarover papa het heeft bij zijn zoon , de zwartwit omslag in emoties, dat heb ik helaas ook een aantal keer moeten meemaken. Nog steeds heb ik er geen verweer tegen, raakt met mij als mens heel diep en blijf ik achter met een  slecht gevoel. Ik lijk me daar niet goed tegen te kunnen wapenen.

Maar woede, kwaadheid is ook altijd een onderdeel van het leven. Een leven waarin elk van ons verlies meemaakt en dus ook rouw. In de rouw zit een fase kwaadheid, woede en soms agressie. Ik heb dit niet uitgevonden , dit is beschreven en ervaren door ervarings- en andere deskundigen.
Wat de adoptiecoach soms doet als er een adoptiekind voor mij zit, of de ouders als het kind niet mee is, is dit verhaal van de kussens vertellen. Dat heb ik ‘gekregen’ van een goeie collega die dit via een Canadese collega in adoptie – Joanne Lemieux- heeft meegekregen .

Het verhaal van de kussens!

Het zwarte kussen (hou dit tegen je buik aan) is jouw verlies, wat jou pijn heeft gedaan. Soms weten we dat niet eens bewust. Maar ieder van ons heeft een zwart kussen, diep vanbinnen. Adoptiekinderen hebben hun mama – familie moeten achterlaten, hun land, hun familie, hun vertrouwde geuren en kleuren. Dus dat zit in dat zwarte kussen.
Het witte kussen zit daar bovenop, ook onbewust. Dat is het verdriet dat elk verlies meebrengt. Soms is dit zo groot dat het verdriet heel veel pijn doet en dat je onbewust alles wilt verstoppen , niet tonen en niet voelen.

Maar daarvoor heb je een derde kussen nodig: het rode! De kwaadheid , de woede om dat verlies, de pijn niet te hoeven voelen. Daarvoor dient onze woede, gelukkig dat we die hebben, want het helpt ons niet weg te zinken in een depressie, in een groot verdriet. Wenen is namelijk nog lastiger dan kwaad worden, dat is zo. Verdriet slaat vanbinnen in, woede slaat naar buiten en doet de ander meer pijn dan jezelf.

Vandaar dat er nog een kussen in het spel zit: het oranje en dat is schuldgevoel. Heel vaak voel je je eerst opgelucht na een ruzie, maar meteen daarna voel je je schuldig: wat heb ik nu gezegd, gedaan?

Maar wenen-verdriet zit wel dichter bij  je verlies en daar moet je aan kunnen om te verwerken, te helen. Je verlies durven tonen is je tonen zoals je bent, zoals je je voelt. Daarvoor is er moed, vertrouwen, begrip en tijd nodig. Dus is boosheid een goeie – soms noodzakelijke- afleider.
Soms beginnen de kinderen, de ouders spontaan te vertellen van de keren dat het rode kussen niet in de weg zat en het witte vooraan lag. Dan mogen mama en papa wel zien, voelen wat ik voel. Ja, dat is het, maar het is moedig en lastig om dat rode kussen weg te nemen en je heel kwetsbaar op te stellen.
Soms zegt mama en/of papa met tranen in de ogen ‘Pia wij hebben die kussens ook. Ook wij hebben het verlies van geen kinderen kunnen krijgen nog bij ons, het witte kussen van verdriet verstopt achter onze woede als er weer iemand een ongepaste opmerking over onze kinderloosheid maakt’
Kijk, als 3 kussens kunnen helpen om elkaar te begrijpen, waarom niet? (ik kocht ze in AXION , ze zijn mooi en heel goedkoop)

De adoptiecoach

Advertenties

0 Responses to “Ik ga toch terug naar mijn land! En het verhaal van de kussens.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 109.304 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: