IK WAS JARENLANG DE HANDPOP VAN MEZELF .Het verhaal van Sonny – vroeger Jelle genaamd!

Ik had het hier al wat aangekondigd: een congres rond ‘identiteit in adoptie’ was mijn doel eind vorige week. Ik keek met gemengde gevoelens uit naar de workshops in de namiddag en hoopte dat ze mij dit keer wel konden warm maken. Verrassingen maken gelukkig deel uit van het leven, meningen zijn er (vooral) om te worden herzien. En dit keer was het een workshop die voor mij het congres heeft gered. Ik ga jullie niet vervelen met mijn mening over de 2 referaten in de voormiddag, maar ik had over de middag toch de neiging (zeg maar behoefte) om Utrecht in te trekken en vooralsnog te genieten van mijn verre (230km heen en evenveel terug incl fileleed) reis naar het Noorden. Maar ik heb het gelukkig niet gedaan, ben gebleven. De eerste workshop heeft mijn dag gered. Meer nog, Sonny heeft mijn dag gered. Ik heb hem nadien gevraagd of ik zijn verhaal aan jullie mocht vertellen, tonen en ja, het mag. Hij begint zijn verhaal met ‘Ik ben Sonny, mijn Nederlandse naam is Jelle. Maar ik heb onlangs beslist dat ik liever Sonny heet, dat zelfbeschikkingsrecht wilde ik wel hebben’ Er werd  geglimlacht in de zaal: ik had het gevoel dat iedereen dacht ‘Jelle, rare naam voor een exotische jongen als jij ‘(maar dat weet ik niet zeker natuurlijk). Hij is geadopteerd op erg jonge leeftijd vanuit Indonesië naar Friesland. Zo ging zijn verhaal verder. Hij was duidelijk erg goed voorbereid en enthousiast om zijn verhaal te delen met vele adoptiewerkers en een paar geadopteerden die zich in de zaal vertoonden (deze laatste vallen toch op, vandaar dat ik meteen gezien had dat er nog ervaringsdeskundigen in de  zaal zaten , oef).

De eerste jaren verliepen rimpelloos: hij was een vrolijk kind. Of hij dat was of dacht dat het zo moest, dat was bij nader inzien iets wat hij pas in zijn volwassen leven had ingezien. De prachtige zin die me altijd zal bijblijven ‘ik ben jaren de handpop van mezelf geweest’  komt zomaar de zaal ingerold. Hij  dacht niet na over zijn adoptie en ja (want we konden vragen tussendoor stellen) hij was in een open gezin terecht gekomen. Hij mocht het thema adoptie aankaarten, maar had daar eigenlijk geen behoefte aan. Hij deed het erg goed op school en had veel vrienden. Hij was ook wel wat de lolbroek in groep en op school. Het enige waar ‘over te klagen’ viel, vonden de leraars was ‘dat hij wat moeite had met gezag’. Dat vond Sonny zelf niet erg (wie wel?). Maar hij dacht dat het kwam omdat zijn papa als vrachtwagenchauffeur  6 op 7 dagen van huis was en tja, die ene dag dat hij wel zijn ouderlijk gezag liet gelden, dat was niet altijd aan Sonny besteed. Toen ging hij naar de HAVO en daar werd het geleidelijk aan veel  minder, zowel het gevoel als de punten. Om een lang verhaal kort te maken, het ging op en af met zijn studies, met zijn gevoelens en hij kwam ernstig in conflict met zijn adoptieouders. Hij  zocht hulp en kreeg die. Een heel langzaam proces, maar zoveel was duidelijk, nu op zijn 25ste was de relatie met zijn ouders veel beter en zelfs goed te noemen. Maar hij bleef worstelen, ook met zijn adoptie, zijn identiteit. Nadat hij begin dit jaar voor de 2de keer in een zware depressie terecht kwam, besloot hij , in samenspraak met zijn therapeut en ouders, dat hij zou vervroegd vertrekken naar Indonesië om daar zijn land en familie terug te vinden. Hij deed dat samen met zijn adoptiemama, die hem erg goed aanvoelde vond hij zelf. Op dat moment beginnen de lichtjes in zijn ogen pas echt te glinsteren. Hij is thuisgekomen, zoveel is zeker. Hij heeft zijn mama en (half)broers en zussen ontmoet, is ontzettend warm ontvangen door het hele dorp en dat heeft hem duidelijk erg veel goed gedaan. ‘Ik ben nu aan het sparen om zo snel mogelijk terug naar huis te gaan’. Deze uitspraak doet de zaal opschrikken. Sonny voelt het en zegt verontschuldigend ‘ja, ik had me ook liever hier thuis gevoeld, maar helaas, mijn thuis ligt daar en ik wil er zo snel mogelijk weer heen’ Er wordt wat gemompeld, maar vragen, neen die zijn er nu niet. Hij zegt nog, ‘ja ik weet ook niet of ik dat na 6 maand ginder ook nog vind, maar ik moet het proberen’ Nog vragen? Neen, wel dan toon ik nog iets ;Hij loop naar de laptop en start een filmpje vanop zijn Facebook pagina, namelijk dit filmpje

Home is where the heart is from Delinquent-rex on Vimeo.

Jij ook? Wel ik ook. Ik was onder de indruk. De vrouw naast mij, ook een adoptiewerkster, kijkt me met tranen in de ogen aan en zegt ‘mooi he’- Ik word kwaad ‘schoon zeg ik, ik vind dit vooral confronterend als adoptiewerker’ Ik schraap alle moed bijeen en vraag het hem’ wat moeten wij adoptiewerkers concluderen als we jouw verhaal gehoord en gezien hebben? Mijn identiteit als adoptiewerker staat hierdoor ook onder druk’ – Hij kijkt rond, aarzelt niet en zegt heel zacht ‘wat mij betreft, ik was liever in mijn land gebleven, zelfs al was het in een tehuis’ Ik ben sprakeloos! Zo niet een mannelijke adoptiewerker die even ter berde brengt ‘ja maar hij (alsof Sonny er niet bij zit) zegt toch ook dat hij misschien na 6 maand terug is omdat het daar ook niet lukt’ –Ik word kwaad maar zeg niets (meer) – alsof dat nu goed nieuws zou zijn en alsof dat een legitimatie voor ons ‘adoptie’werk is. De andere geadopteerden uit de groep vertellen kort dat het voor hen helemaal anders is. Toch blijft het verhaal kleven , niet eens als een anti adoptieverhaal, helemaal niet. Ik leer hier heel veel van. Bedankt Sonny. En toen ik met San-Ho ( mijn geadopteerde voorzitter) door het station richting Binnenstad Utrecht liepen ‘s avonds, kwamen wij plots , ja, Sonny tegen. Hij had net op algeheel Hollandse wijze… een worstenbroodje uit de muur gehaald. Ja, met Sonny komt het goed, dat gevoel heb ik toch.

De adoptiecoach

Advertenties

2 Responses to “IK WAS JARENLANG DE HANDPOP VAN MEZELF .Het verhaal van Sonny – vroeger Jelle genaamd!”


  1. 1 ciska 12 november 2011 om 21:03

    Nu we hier op amper anderhalve maand verwijderd zijn van de geplande rootsreis met onze 4 kinderen, interesseert deze blogpost me nóg meer dan anders al het geval zou zijn. Duizend keer hebben we het ons al afgevraagd, samen met de kinderen soms, hoe het zou zijn om terug te keren, en te blijven.
    Voor onze oudste dochter is het lange tijd een magere geruststelling geweest, te weten dat ze terug kàn, eens ze volwassen is. Maar er was evenzeer de zekerheid dat ze zich ‘niemandskind’ zou voelen, nergens thuis, niet hier en ook niet meer ginds waar ze als vreemd zou worden bekeken.
    Nu ik het filmpje zag van Sonny, leek het me op een vreemde manier wat gerust te stellen. Ik zocht naar een westers ogende jongeman, die op een of andere manier niet echt in het plaatje paste, maar het duurde wel even vooraleer ik hem had gezien. De gelukzaligheid van het thuiskomen druipt in elk geval van de beelden. Ik heb door de jaren al veel verhalen gehoord, filmpjes gezien en boeken gelezen, maar dit beeld was zó sprekend dat ik het zeker tot mijn ‘favorieten’ reken. Ik hoop heel erg voor hem, dat hij zich thuis mag gaan voelen na al die jaren, bij zijn familie.
    Ik hoop dat onze kinderen binnen anderhalve maand evenzeer zullen kunnen ‘thuiskomen’ in hun land van herkomst en bij de mensen die hen en ons dierbaar zijn. De beelden uit het filmpje van Sonny zullen me zeker bijblijven tijdens onze reis.
    Ik heb het eveneens moeilijk met de uitspraak van de adoptiehulpverlener die bijna stiekem de hoop uitspreekt dat zijn terugkeer naar zijn ‘thuis’ een vergissing mag blijken op termijn. Zodat finaal adoptie toch nog nét dat ietsje beter uit de ‘populariteits-Poll’ zou komen… jammer want daar gaat het nu toch écht niet om dacht ik?

  2. 2 Sonny 13 november 2011 om 19:48

    Het moet voor jullie gezin een spannende tijd zijn aangezien de geplande rootsreis snel zal volgen, maar aan de inhoud van je reactie te zien heb(ben) je/jullie je er in de aanloop ernaar toe al in verdiept. Dat er op voorhand bij een ieder van jullie twijfel opspeelt over het verloop van de rootsreis en het ‘leven daarna’ is niet meer dan logisch en elke geadopteerde zal dat op een verschillende manier ervaren, dit hangt natuurlijk ook af van de leeftijd en hoe ver de persoon in kwestie is met het bewustwordingsproces en het geheel van complexe gevoelens die daarbij komen kijken. Ik wens jullie veel voorspoed toe met jullie reis en veel sterkte voor jullie allen: zo lang er openheid is, is elke ondergrond begaanbaar ;)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 108.035 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: