Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.

Het is een vraag die vaak gesteld wordt aan geadopteerden: heb je ‘iets’ mee van je adoptieouders? Het debat ‘nature- nurture’ of zijn we vooral het product van onze genetica of opvoeding. Daarover zijn bibliotheken vol geschreven. Ik ga me hier uiteraard niet aan wagen. Maar in adoptie komt het debat vaak te pas en te onpas opduiken.Na een panelavond bij TRIOBLA waarop steeds  de 3 betrokkenen in adoptie getuigen, kregen we van een alerte kandidaat adoptieouder nog een vraag op de mail.Of zij alle drie iets herkenden in de ander: de afstandsmoeder M-H in haar, bij de geboorte afgestane, dochter E.? De adoptievader J; in zijn 2 dochters? En de geadopteerde M. in haar adoptieouders.

Ze stuurden  alle drie een boeiend antwoord. Lees je even mee?

M-H:
Zij willen graag weten of ik dingen terugvind bij E. Begrijp ik de vraag goed of ik dingen van mezelf terugvind in haar ? Het antwoord hierop is heel erg ja … We praten alletwee heel snel  ; )Een ander voorbeeld is dat ze al van vòòr wij elkaar kennen heel veel zin heeft om te reizen, de wereld te verkennen, andere culturen, … Ik ben op haar leeftijd de wereld beginnen afreizen…Ik denk dat wat we het meest gemeenschappelijk hebben is hoe we de wereld bekijken, de omgang met mensen.

J.:
Interessante vraag (waarbij ik meteen naar verduidelijking zou vragen : waarom stelt iemand die vraag, vanuit welke interesse?). We kennen de biologische familie niet goed genoeg om naar hen te verwijzen i.v.m. karaktertrekken…    Ja, samenleven in een gezin, met z’n vieren (huisdieren nu niet inbegrepen) betekent veel interactie en dus veel beïnvloeding. Bekend is dat een persoonlijkheid een mix is van veel elementen – van genetisch elementen, aangeboren karaktertrekken, van gedragingen die men overneemt… En volgens mijn vrouw en ik zijn er veel houdingen en gedragingen die kinderen overnemen (of uit loyauteit helemaal anders doen). Dochter E. verwijst graag naar haar papa als men opmerkt dat ze veel babbelt… En H. heeft de humor van de familie DC. En E. is als opvoedster zeer zorgend voor de groep (mensen met een zware fysieke en mentale beperking)- haar adoptiemoeder is verpleegster… En H. houdt, zoals haar adoptiemoeder van een fijn en verzorgde gedekte tafel…  En kinderen oefenen zelf ook invloed uit – we zien dat we hier in huis ook bepaalde uitdrukkingen overnemen waarmee zij thuis komen (halen ze uit contacten met derden). Zoals : ‘dat laatste wat je zegt, is super’… Een kleine en beknopte aanzet tot een antwoord…  

M.:
Ik kreeg uw vraag van Pia. Graag maak ik er even de tijd voor om te antwoorden. Als ik enkel naar mijn uiterlijk kijk en naar dat van mijn ouders, is er niets gemeenschappelijk dus daar ben ik vlug over uitgepraat. Qua karaktertrekken ligt dit heel anders. Ik was 2,5jaar, dus dat is relatief jong. Toen ik hier aankwam sprak ik hoogstens wat engels en wat gebarentaal. Het enige wat ik heb ‘meegenomen’ van India is dat ik niet houd van affectie en het daar nog steeds heel moeilijk mee heb. Ik denk dat dit te wijten is aan mijn tijd in het weeshuis. De eerste jaren zijn cruciaal. Zoiets zal ik heel mijn leven meedragen.
Ik heb hier de waarden en normen meegekregen die mijn ouders belangrijk achten. Ik ben vrij streng opgevoed. Zeker over beleefdheid en manieren was het soms in het extreme. Dat vond ik toen erg, nu niet. Nu ben ik daar blij om want ik hecht daar zelf heel erg veel belang aan. Ook naar mijn leerlingen toe. Elementaire beleefdheid en manieren zijn basisbegrippen waar jongeren de dag van vandaag veel te weinig aandacht aan schenken. In dat opzicht lijk ik zeer sterk op mijn ouders. De zaken die zij mij hebben geleerd hanteer ik de dag van vandaag nog. Je ouders leren je zaken waarvan je weet dat het goed is voor een kind. Daar ga ik vanuit. Uiteraard zijn er discussies maar over mijn opvoeding kan ik weinig slecht zeggen. Nu toch, vroeger als puber vond ik die zaken allesbehalve leuk. Ik heb zeker zaken van mijn ouders meegenomen, karaktertrekken. Hoewel dat ik dat meer in kleine dingen zie. Mijn vader bv is een zeer rustig man, totaal niet ik :-) Mijn moeder kan bv zeer goed en lekker koken, zeker totaal niet ik :-) Maar toch merk je vaak dat ik hetzelfde denk, zelfde antwoorden geef, over dezelfde zaken nadenk of struikel enz…
Maar het is logisch dat ik zaken meeneem en overneem. Zij zijn mijn ouders en hebben mij opgevoed, niemand anders. Bij je eigen kind is dat net hetzelfde. Ik heb een bagage mee van in het weeshuis maar dat geeft geen doorslag op wie ik nu geworden ben. Enkel over het aspect affectie heb ik het moeilijk. Maar daar maakt mijn omgeving meer een probleem van dan ik :-)

 

Aan jullie om dit boeiende debat verder te zetten… of niet.

De adoptiecoach

Advertenties

2 Responses to “Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.”


  1. 1 M.van Galen 21 oktober 2011 om 18:34

    MvG Zou hier wel graag op willen reageren.
    Ben afstandsmoeder,en ken mijn afgestane zoon nu 18 jr.Hij was 25 toen we voor het eerst kontakt kregen. Hebben hierna een zeer intensief kontakt gehad.Heb tijdens deze periode,en nu nog steeds dat ik bij hem een mix constateer van wat hij meegekregen en overgenomen heeft van zijn ouders doordat zij hem hebben opgevoed en aan de andere kant ik bij hem ook eigenschapen zie van mijzelf en zeer zeker een gelijkenis zie tussen mijn jongste zoon en oudste zoon,zeker wat karaktereigenschappen betreft en ook gelijkenis met vooral broers van mij, ikzelf zie het wel als iets positiefs om van alle twee iets te hebben,zal misschien voor hem niet altijd even gemakkelijk zijn,maar maakt hem wel tot wat hij nu is,en ook voor hem is nu meer duideijk waar bepaalde eigenschappen vandaan komen.

  2. 2 Sarah Quintens 26 oktober 2011 om 14:43

    Hallo iedereen,

    wat een interessant element van adoptie hé. (pia heeft dat weer goed aangepakt) Eerst en vooral vind ik het heel interessant dat we hier de hele adoptiedriehoek terug vinden. Een mix van nature en nurture is het zeker. Het moment dat ik mijn biologische familie heb teruggevonden ging een wereld voor mij open en was het inderdaad duidelijk waar bepaalde eigenschappen vandaan komen. Je wordt je meer bewust van bepaalde karaktereigenschappen en ik was er toch van verschoten hoeveel dingen er wel niet genetisch bepaald zijn. een mix van de twee…niet altijd gemakkelijk, maar ja we zijn dan ook niets voor niets “speciale gevallen” :)

    Sarah Quintens


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 108.911 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: