Archief voor oktober, 2011

Van wie heb ik wat? Of het debat nature-nurture op scherp in adoptie.

Het is een vraag die vaak gesteld wordt aan geadopteerden: heb je ‘iets’ mee van je adoptieouders? Het debat ‘nature- nurture’ of zijn we vooral het product van onze genetica of opvoeding. Daarover zijn bibliotheken vol geschreven. Ik ga me hier uiteraard niet aan wagen. Maar in adoptie komt het debat vaak te pas en te onpas opduiken.Na een panelavond bij TRIOBLA waarop steeds  de 3 betrokkenen in adoptie getuigen, kregen we van een alerte kandidaat adoptieouder nog een vraag op de mail.Of zij alle drie iets herkenden in de ander: de afstandsmoeder M-H in haar, bij de geboorte afgestane, dochter E.? De adoptievader J; in zijn 2 dochters? En de geadopteerde M. in haar adoptieouders.

Ze stuurden  alle drie een boeiend antwoord. Lees je even mee?

M-H:
Zij willen graag weten of ik dingen terugvind bij E. Begrijp ik de vraag goed of ik dingen van mezelf terugvind in haar ? Het antwoord hierop is heel erg ja … We praten alletwee heel snel  ; )Een ander voorbeeld is dat ze al van vòòr wij elkaar kennen heel veel zin heeft om te reizen, de wereld te verkennen, andere culturen, … Ik ben op haar leeftijd de wereld beginnen afreizen…Ik denk dat wat we het meest gemeenschappelijk hebben is hoe we de wereld bekijken, de omgang met mensen.

J.:
Interessante vraag (waarbij ik meteen naar verduidelijking zou vragen : waarom stelt iemand die vraag, vanuit welke interesse?). We kennen de biologische familie niet goed genoeg om naar hen te verwijzen i.v.m. karaktertrekken…    Ja, samenleven in een gezin, met z’n vieren (huisdieren nu niet inbegrepen) betekent veel interactie en dus veel beïnvloeding. Bekend is dat een persoonlijkheid een mix is van veel elementen – van genetisch elementen, aangeboren karaktertrekken, van gedragingen die men overneemt… En volgens mijn vrouw en ik zijn er veel houdingen en gedragingen die kinderen overnemen (of uit loyauteit helemaal anders doen). Dochter E. verwijst graag naar haar papa als men opmerkt dat ze veel babbelt… En H. heeft de humor van de familie DC. En E. is als opvoedster zeer zorgend voor de groep (mensen met een zware fysieke en mentale beperking)- haar adoptiemoeder is verpleegster… En H. houdt, zoals haar adoptiemoeder van een fijn en verzorgde gedekte tafel…  En kinderen oefenen zelf ook invloed uit – we zien dat we hier in huis ook bepaalde uitdrukkingen overnemen waarmee zij thuis komen (halen ze uit contacten met derden). Zoals : ‘dat laatste wat je zegt, is super’… Een kleine en beknopte aanzet tot een antwoord…  

M.:
Ik kreeg uw vraag van Pia. Graag maak ik er even de tijd voor om te antwoorden. Als ik enkel naar mijn uiterlijk kijk en naar dat van mijn ouders, is er niets gemeenschappelijk dus daar ben ik vlug over uitgepraat. Qua karaktertrekken ligt dit heel anders. Ik was 2,5jaar, dus dat is relatief jong. Toen ik hier aankwam sprak ik hoogstens wat engels en wat gebarentaal. Het enige wat ik heb ‘meegenomen’ van India is dat ik niet houd van affectie en het daar nog steeds heel moeilijk mee heb. Ik denk dat dit te wijten is aan mijn tijd in het weeshuis. De eerste jaren zijn cruciaal. Zoiets zal ik heel mijn leven meedragen.
Ik heb hier de waarden en normen meegekregen die mijn ouders belangrijk achten. Ik ben vrij streng opgevoed. Zeker over beleefdheid en manieren was het soms in het extreme. Dat vond ik toen erg, nu niet. Nu ben ik daar blij om want ik hecht daar zelf heel erg veel belang aan. Ook naar mijn leerlingen toe. Elementaire beleefdheid en manieren zijn basisbegrippen waar jongeren de dag van vandaag veel te weinig aandacht aan schenken. In dat opzicht lijk ik zeer sterk op mijn ouders. De zaken die zij mij hebben geleerd hanteer ik de dag van vandaag nog. Je ouders leren je zaken waarvan je weet dat het goed is voor een kind. Daar ga ik vanuit. Uiteraard zijn er discussies maar over mijn opvoeding kan ik weinig slecht zeggen. Nu toch, vroeger als puber vond ik die zaken allesbehalve leuk. Ik heb zeker zaken van mijn ouders meegenomen, karaktertrekken. Hoewel dat ik dat meer in kleine dingen zie. Mijn vader bv is een zeer rustig man, totaal niet ik :-) Mijn moeder kan bv zeer goed en lekker koken, zeker totaal niet ik :-) Maar toch merk je vaak dat ik hetzelfde denk, zelfde antwoorden geef, over dezelfde zaken nadenk of struikel enz…
Maar het is logisch dat ik zaken meeneem en overneem. Zij zijn mijn ouders en hebben mij opgevoed, niemand anders. Bij je eigen kind is dat net hetzelfde. Ik heb een bagage mee van in het weeshuis maar dat geeft geen doorslag op wie ik nu geworden ben. Enkel over het aspect affectie heb ik het moeilijk. Maar daar maakt mijn omgeving meer een probleem van dan ik :-)

 

Aan jullie om dit boeiende debat verder te zetten… of niet.

De adoptiecoach

UITSPRAKEN VAN GEADOPTEERDEN MET EEN GOUDEN RANDJE

Als je werkt in de interlandelijke adoptiewereld sta je op het kruispunt tussen mensen die heel graag kinderen willen, maar er geen kunnen krijgen (bij de meeste kandidaat adoptieouders toch) en de ouders die hun kind heel graag zien maar het niet kunnen/mogen houden (meerderheid van redenen voor afstand). Dat alles overgoten met de saus van geld: de ene heeft er te weinig en de andere genoeg om de dure adoptieprocedures te betalen. Een heftige sector om in te werken.
Op datzelfde kruispunt staan, naast ons, de adoptiekinderen en die motiveren me vaak om toch door de hete aardappel te bijten en te blijven zitten, soms tegen beter weten in.
Deze geadopteerden hebben me in de meer dan 20 jaar dat ik in de adoptiesector werk al zoveel toevertrouwd, dat ik hen daar alleen maar dankbaar kan om zijn.
Vele uitspraken blijven me bij, zitten voorgoed in mijn rugzak.Een aantal daarvan hebben een gouden randje. Ik deel er een paar met jullie.
Hij is een prille tiener als hij op straat hoort van vriendjes ‘dat zijn ouders zijn ouders niet zijn, dat hij een aangenomen kind is’. Een paar jaar later zit hij voor mij. Het gaat er niet goed mee zeggen zijn ouders! Ja, het zal wel denk ik meteen. Ik probeer te polsen wat het met hem doet, gedaan heeft. Dezelfde dag dat hij HET vernomen heeft, diezelfde avond in de badkamer vraagt hij HET aan zijn mama, zij bevestigt. Maar ze zien hem heel graag. Dat was het, geen woord meer hierover. Hij werd de woestijn in gestuurd.
Hij vertelt me dat hij er een paar jaar niet meer durfde aan te denken, aan te raken. Maar dan is hij naar de zolder gegaan op zoek naar sporen van wie die andere moeder dan wel is. Hij vindt het boekje van Kind en Gezin over zijn eerste paar maanden (gewicht, lengte en inentingen). Vooraan is zijn naam geschreven bovenop een laagje typex. Hij krast het eraf en daaronder staat zijn andere naam, zijn eerste naam, zomaar. Daar zit hij dan, heel alleen voor dat boekje. Hij neemt tipex en overschrijft opnieuw zijn naam met zijn adoptienaam.
Ik zit met stijgende verbazing en emotie te luisteren. Ik vraag; ’ maar wat voelde je toen, wat dacht je toen?’

‘Ik dacht, ofwel is dit boekje niet echt ofwel ben ik niet echt’

 

 

Ze zit in de derde kleuterklas als haar ouders mij vragen om haar biologische moeder te contacteren. Ze is al jaren heel verward, verdrietig. Waarom ben ik toch niet bij mijn mama kunnen blijven? Wie is ze? Gelijk ik erop? Enz. Nog zo klein en al zoveel wezenlijk belangrijke vragen, zonder antwoord.
Haar biologische mama vinden was niet moeilijk, maar hoe pak je dat met die kleine meid aan. Ik zet me bij haar thuis aan de keukentafel met een kleurrijk boekje. Ik zeg haar dat ik aan de ene kant haar vragen aan haar mama ga opschrijven en aan de andere kant wat zij wil vertellen aan haar mama.
Ze begint meteen te vragen en te vertellen. Alsof ze dit al lang had voorbereid. Ik lees het achteraf nog eens voor, want ik wil het juist hebben. Ja, zegt ze dat is het. Ze geeft me nog een omslag met daarin tekeningen en 2 foto’s. Goed over nagedacht, met prachtige tekeningen op de omslag ook.Ik zeg tot slot: ’ spannend he, je gaat misschien je mama leren kennen?’Zij kijkt me met haar prachtige donkere ogen aan en zegt :

‘Maar Pia, ik ken mijn mama toch, ik heb haar alleen nog nooit gezien’

 

 

Tot slot geen uitspraak maar een heuse brief. Ik mag de auteur ervan aanspreken met mijn voorzitter en daar ben ik blij om. Hij heeft meer dan 1 reden om tegen adoptie te zijn, maar is het niet. Hij verbaast me vaak met zijn to the point visie op adoptie. Maar waar hij me helemaal mee omver heeft geblazen is met de brief die hij schreef n.a.v zijn zoveelste reis naar zijn geboorteland en het zoveelste dode spoor naar mijn moeder.
Hij heeft hem al voorgelezen op de radio, dus mag het hier ook hoop ik:

 

 

Lieve verre onbekende mama,
ik ben ondertussen een volwassen man van 40 die zijn weg zoekt aan de andere kant van deze wereld, maar ooit was ik het kind dat jij gedragen hebt en ter wereld bracht. Dat kan ik met zekerheid zeggen. Dat is ook het enige dat ik met zekerheid kan zeggen. AL de rest kan ik me enkel dromen of verbeelden. Dat je zacht en mooi bent en net zo’n ‘zoeker’ als mij. Ik verbeeld me ook dat je me de eerste jaren van m’n leven heel dikwijls in je armen hebt gehouden, dat je me de borst gaf of dat je huilde omdat je te arm was om me te voeden. Misschien mocht je me niet houden. Misschien kon je niet. Wie zal het me zeggen? Alles wat zou kunnen spreken, mijn geheugen of het summiere dossiertje uit het wezenhuis waar ik te vondeling ben gelegd, zwijgen hardnekkig als een grafsteen. Het is voor mij als kijken naar de zon met mijn ogen dicht. Je voelt de warme rode gloed, je voelt de aanwezigheid van de zon, maar ze blijft onzichtbaar.

De vraag of ik je iets kwalijk neem, vind ik zelfs de vraag niet waard. Ik kan niet geloven dat moeders hun kind vrijwillig afstaan. Er is altijd iets of iemand dat hen daartoe dwingt. Afstaan vind ik dan ook zo’n ongepast woord. Een moeder staat niet af, ze ‘verliest’ haar kind en een kind ‘verliest’ zijn moeder. Wij hebben elkaar ergens verloren, en waarom?
Ik heb één diepe wens die me nooit los zal laten. Wanneer zal ik nog eens in je armen kunnen liggen om me dan tegen je borst aan te drukken? Moederlijke warmte voelen zoals toen, héél lang geleden. Dat, mama, zal ik blijven missen, zo lang ik zoek … naar jou.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,589 hits