Archief voor augustus, 2011

‎Ook op vakantie houdt de adoptiecoach de vinger aan de pols: een adoptievader, een afstandmoeder en Els- Pinky hebben allemaal nieuws. Helaas niet allemaal goed nieuws.

Een tijdje geleden werd mij gevraagd op een studiedag wat uitleg te geven over de ‘nieuwe’ methodes waarmee de adoptiecoach communiceert. De chat, de email, skype, FB en sms (ik vergeet er waarschijnlijk nog). Inderdaad , ik geef toe : ik ben er gek op. Het geeft me het gevoel dat de grenzen verlegd worden, tijd gewonnen en drempels verlaagd.

Kortom: ik heb een mobieltje met internetbereik mee, zelfs in mijn tent aan de voet van de Mont Ventoux.

Het eerste berichtje loopt binnen op de FB groep geadopteerd.be. C. , een afstandsmoeder die ik al heel lang ken en mij nauw aan het hart ligt post volgend gedicht:

40 jaar geleden,
werd je ‘s nachts
om 02.20 geboren

40 jaar geleden,
mocht niemand
er van horen

40 jaar geleden,
heb ik je tegen
wil afgestaan

40 jaar geleden,
is er iets in
mij kapot gegaan
40 jaar heb ik geleden.

Ik weet dat ze na haar gedwongen afstand heel moedig en sterk, maar ook erg kwetsbaar, de moeilijke weg van ‘zoeken naar een plekje voor dit immense verdriet’ is gegaan. Een stuk heel alleen, gelukkig ook een stuk samen met haar man en familie.
Nadat ze haar zoon uiteindelijk had gezocht uit pure wanhoop en ook gevonden.. was een tweede harde klap. Hij wilde haar niet zien, ontmoeten. We hebben het er vaak over gehad: waarom wil hij niet? Wil hij zijn adoptieouders sparen (kwestie van het klassieke loyaliteitsconflict dus), heeft hij gewoon geen enkele behoefte te weten wie ze is, … of?
Het is dus gissen. Ik zag haar er bijna onder breken… opnieuw afstand doen leek het me vaak , maar hoe het echt voelt.. dat zal ik noot weten.
Een berichtje via Skype dan. Een adoptievader meldt : ‘ We vertrekken op 10 augustus naar het geboorteland van onze dochters. De moeders van ons beide dochters zijn gevonden en er zal een ontmoeting plaatsvinden. Als ik zie dat je eens on line bent probeer ik de skype eens. we houden je in elk geval op de hoogte’
Wat een contrast en dat allemaal voor mijn tent. Wat voor de één een droom blijft , wordt voor de andere via een paar schitterende adoptieouders waargemaakt. Een van de dochters vraagt al  sinds ze heel klein is waar haar mama is en of ze haar kan zien. Deze ouders hebben het niet als een bedreiging, maar als een kans gezien. Ik kijk al uit naar het verhaal.

Een tijd daarna zit ik op een terras. Samen met vrienden zijn we na een etentje aan een paar ‘demi’s’ begonnen bij het aanhoren van een life optreden van Franse klassiekers: Piaf, Trenet, Brel en Aznavour..; we smaken ze allemaal! We zingen ze zelfs mee (maar vertel dat misschien best niet verder ).
Ik krijg een sms van Els-Pinky:

P. is met de zuster gaan praten. Ze wil me zien!

Wat vooraf ging? P. is een Indisch geadopteerde die voor zijn werk vaak naar India gaat en aan Els had beloofd bij haar tehuis binnen te lopen met een brief van haar aan de zuster die meer kan weten. Ik heb hem samen met Els opgesteld en vertaald in het Engels. Het was dus spannend afwachten voor Els-Pinky naar het resultaat. Ikzelf bleef heel sceptisch. Zouden de zusters nu wel iets meegeven, daar waar Els jaren geleden met een soortgelijke brief , een nietszeggend antwoord kreeg? We kennen dat ‘soort’ antwoorden ondertussen: je moet gelukkig zijn! We hebben het gedaan om je gelukkig te maken! En een aantal uitspraken die in de meeste antwoorden aan Indisch geadopteerden opduiken.

Slecht nieuws ):

Ik.. mijn ouders zijn me nooit komen opzoeken !!!

Ben West-Bengaal, het is de zuster die me een betere toekomst wou geven…

Even verwerken… voelt net hetzelfde als toen mijn adoptiemoeder stierf….

Op FB dan:

News from my roots… Thanks P. to help me to find something more about my past… where is my home… Who is my home… pfffffffffff

“Verweesd” ga ik slapen…

Ik had eigenlijk niets anders verwacht, Els-Pinky wel duidelijk, ik kan dat begrijpen. Het zoeken is echter nog maar begonnen. Dit is een tussenstap die niets oplevert, of toch? We zullen zien.
En dan gaat het leven gelukkig ook voor hen door, de  verhalen ook.

Van C. krijgt ik de week erop een post op FB met een foto van manlief , pannenkoeken aan bakken, voor hun tent op een zonnige mooie plek op deze wereld. Good for you!

De rootsreizende familie bezorgt me 2 lange en emotionele verslagen van ter plaatse over de ontmoetingen met familie. Het loopt niet allemaal zoals gehoopt en  gepland, maar er is in elk geval die éne zin die hoop geeft en aangeeft hoe belangrijk het kan zijn dat de moeders aan de andere kant van de wereld ook iets van hun kinderen horen, ze te zien krijgen. “De contactpersoon legt het eerste discrete contact. Hij zegt dat hij nog maar zelden een moeder heeft ontmoet die zo’n onmiddellijke blijde reactie liet zien.”
De rest van het verhaal is voor de meisjes, zij zullen bepalen wie het verhaal te lezen, horen krijgt.

En Els-Pinky. Ik krijg een mailtje dat ze verhuisd is naar een andere plek , ander huis, dat ook een goed nest is voor haar en haar zoon. Ze nodigt me uit om op bezoek te gaan en we spreken af dat we ‘een tandje bijsteken’ om haar rootsreis van 2012 intens voor te bereiden…

Geen eind goed al goed verhaal, waar zijn die er wel?
De adoptiecoach is klaar om erin te vliegen , zoveel is zeker!

Advertenties

RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,357 hits