“Zijn we fout geweest om een kind te willen adopteren?” Zet de adoptiecoach mensen op het verkeerde been?

Ze zat, samen met haar man, voor mij in de (adoptiecoach) zetel van mijn stekje in TRIOBLA. Ze hadden me via de mail een aantal vragen vooraf doorgegeven, want ze maken zich wat ongerust over een aantal zaken die met adoptie te maken hadden. Helemaal op het einde van hun (haar) mail stond de volgende zin: “… hebben we er überhaupt wel goed aan gedaan hem te adopteren? Want hoe goed onze bedoelingen ook waren/zijn: hij heeft geen zeggenschap gehad in deze beslissing.” Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?” Ga daar maar eens aanstaan adoptiecoach. Wat vooraf ging: deze adoptieouders zijn ook (verplicht maar zeer geïnteresseerd) op de voorbereiding van TRIOBLA langsgekomen. Ze hebben de rode draad (openheid, adoptiedriehoek , enz.) doorgekregen en meegenomen naar huis. Na een behoorlijk lange procedure krijgen ze hun adoptiezoon. Hij is een vrolijke kleuter, past zich goed aan thuis en de opvang en sinds kort op school. Mama en papa nemen de extra’s van een adoptie goed mee in de rugzak en zijn dolgelukkig met hun schitterende zoon. Maar mama leest mijn blog en de reacties van jullie geadopteerden, ook op de site van geadopteerd.be. Zij raakt onrustig, begint te twijfelen en dus stuurt ze me de bovenstaande vragen door. Papa leest mijn blog niet en heeft daar dus ook geen last van. Hij staat met beide voeten op de grond en zegt, ik trek me dat minder aan dan mijn vrouw. We zien wel. De blog is geschreven voor geadopteerden, vertrekkende van de nazorgcontext waar de adoptiecoach in werkt. Dat is natuurlijk een heel specifieke insteek. Maar vanaf het begin van het project geadopteerd.be was het de bedoeling dat iedereen kon meelezen op hun site, dus zeker ook adoptieouders. Waarom niet? Maar ik merk dat ik daarmee ook onrust en soms ook schuldgevoelens binnenbreng in jonge adoptiegezinnen: doen we het goed? Gaat het ooit goed gaan met onze kinderen? Wat kunnen we allemaal verkeerd doen? Enz. Geen goede bodem om adoptiekinderen, die meer nog dan andere kinderen, veiligheid moeten voelen. De kapiteins op hun schip moeten betrouwbaar zijn en aanvoelen. Wat doet het dus met jonge gezinnen als ze mijn blog en de – vaak – verdrietige verhalen lezen. Een doordenkertje, weeral. Ik realiseer me nu pas dat ik in deze blog te weinig schrijf over wat goed gaat. Waarom? Natuurlijk is een adoptiecoach een hulpverlener. Mensen die geen hulp nodig hebben, waar het goed mee gaat, die komen hier niet. Ik ken ze natuurlijk wel. Maar de insteek van mijn blog is inderdaad vaak verdrietig, wat heftig zelfs misschien? Ik denk dat het komt omdat ik zoveel positieve reacties krijg van geadopteerden die zich herkennen in de verhalen van anderen en daardoor weer de moed opnemen om verder te stappen, wegwijzers te zoeken. Soms komen ze door de blogverhalen bij mij terecht en dan kunnen ze soms zelf – samen met de coach – op zoek naar waar een deur openstaat, niet opgeven. Ik merk dat de herkenning van lotgenoten – ook via de blog – helend werkt. Dus blijf ik appel doen op wie dit leest om niet op te geven, contact te zoeken met andere geadopteerden die kunnen vertellen dat zij dat ook hebben gevoeld en dat het minder pijn doet na een tijdje. Probeer door te geven dat geadopteerden heel vaak sterker zijn dan niet geadopteerden (anders waren zij , overlevertjes die ze zijn, nooit hier geraakt). En zoveel meer. Maar wat doet een coach nu met de zin : Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?”
Wel misschien moet ik toch even het vervolg van de verhalen op mijn blog vertellen? De positieve en sterke kanten van geadopteerden aanhalen. Ik probeer, ook al is er te weinig ruimte op deze blog. Misschien moet ik toch af en toe de verhalen verder vertellen, of die verhalen van mensen die ik gelukkig ook ken of vertellen van de geadopteerden die ik goed ken en het evengoed maken als niet geadopteerden. Er is M. de jongeman uit mijn allereerste blog ‘ik wil terug bij mijn mama wonen’. Hij heeft me dit weekend nog uitgenodigd om langs te komen in zijn nieuwe flatje. We houden af en toe contact. Ondanks het feit dat hij het sinds zijn 16de helemaal alleen heeft moeten doen. Hij moest het nest verlaten en in de woelige periode van puberteit en adolescentie had hij alleen opvoeders en hulpverleners aan zijn zijde . Hij maakt hij het erg goed op dit moment. Ja, zo zegt hij zelf, soms doet hij zich sterker voor dan hij is, maar hij doet het eigenlijk erg goed. Hij heeft meer dan 1 job (wil er iets van maken in het leven en daarvoor zijn ook €’s nodig he) en liet onlangs zijn vaste job staan om een eigen bedrijf op te starten. Hij heeft nog plannen: hij wil weddingplanner worden! Good for you M. , dat lijkt me iets voor een hardwerkende romanticus als jij! Een dikke pluim dus. Er is S. die na 3 mislukte starts (1 in zijn geboorteland en 2 hier in een adoptiegezin) nu een mooie sterke man , vader van 3, is. Hij heeft zijn verdriet pakket nog mee, hij kent zijn bijsluiter en kan er mee omgaan, maar maakt van een verliesverhaal een echt winstverhaal! Ik leer er nog elke dag van, bedankt man! En de jongeman J. , 14 en terechtgekomen in een goed nest. Hij was onlangs mee met zijn mama naar een panel afgezakt. Nadat de 3 getuigenissen afgerond waren, kreeg de volle zaal de kans om vragen te stellen. Hij draaide zich om en stelde voor dat ze ook aan hem vragen konden stellen ‘het moet niet hoor, maar het mag’. Hij kreeg zijn vragen en gaf een antwoord om U tegen te zeggen. De hele zaal was onderste boven. ZO volwassen op zijn 14de, zo gevat en met gevoel voor humor. Ja, hij wilde binnenkort afreizen met zijn adoptiepapa naar zijn biologische mama, en daar had hij al heel lang naar verlangd. Hij kon naadloos uitleggen waarom en hoe! Een ‘crème’ van een jongeman. Een adoptie die – met de extra’s- goed loopt. Een zo kan ik uren doorgaan. Conclusie? Moeilijk, maar wel een paar doordenkertjes. Het loopt vaker goed dan dat je uit mijn blog kan opmaken. Als het dan niet goed of slecht loopt, dan komt het ondanks alles ook wel vaker op zijn plaats dan zou blijken uit mijn blog. Er blijven angels onder het gras, de bijsluiter van een geadopteerde is vaak ingewikkelder dan van wie niet geadopteerd is en daardoor zijn ze kwetsbaarder, dat zeker. Maar moeten adoptieouders op de toppen van hun tenen lopen omdat hun kinderen zo kwetsbaar zijn? Ik ben overtuigd van niet. Ze zijn vaker dan vroeger (voorbereiding en screening gebeurt grondig) beter uitgerust en kunnen samen met hun kinderen wel tegen een stootje. Den ik toch? Of niet? De adoptiecoach

Advertenties

3 Responses to ““Zijn we fout geweest om een kind te willen adopteren?” Zet de adoptiecoach mensen op het verkeerde been?”


  1. 1 ELke 4 juli 2011 om 18:50

    voorbereid zijn we zeker. maar neemt zeker niet weg dat we (vaak) twijfelen. En dan zou een hulplijn wel heel erg goed zijn. Heb er al vaak naar verlangd. Voor die hele kleine dingetjes, niet de grote problemen, die kleine twijfels, die mij even goed wakker houden. Nu, er zijn de reisgenoten, de adoptievrienden, de boeken met ook vaak antwoorden, dus volledig zonder antwoord zitten we noot. maar toch, die hulplijn… :).

  2. 2 ilona 12 juli 2011 om 10:44

    http://www.wat.tv/video/aux-enfants-belle-etoile-3vx5b_2hg6l_.html

    La chaîne reportages
    Reportages – Aux enfants de la belle étoile

    Nés au Liban, ils ont grandi en Vendée. Ces ” Enfants des deux bords de la mer “, sont retournés avec leurs parents de coeur à Beyrouth

    een man die adoptie op een positieve manier doorheen zijn leven meeneemt. Er over zingen, schrijven, anderen een kijkje laten nemen hoe het voelt. Het hoeft niet negatief te zijn adoptie, maar het is een rugzak die je niet makkelijk leeg kan maken. En adoptie ouders die durven kijk naar hetgeen in die rugzak zit, de verlaten familie/de vragen/.., zijn al een hele stap op weg denk ik. Geen enkele ouder is perfect, geen enkel kind is perfect, of het nu om biologische of adoptiekinderen gaat. H et verhaal achter je adoptiekind aanvaarden is soms moeilijk, maar zie het niet als een last maar als een extra dat bij je kind hoort. Besef ergens dat je het voorrecht krijgt om te kunnen zorgen voor het kind van iemand anders.

  3. 3 Marie-Claudine 21 juli 2011 om 19:11

    Wat een heftige vragen en dan veel vraagtekens. De vragen lopen als rode draad door het stuk over wat goed zou kunnen zijn en wat niet, waar doe je goed aan en waar niet……..

    Adoptie.be is een website waarvan, naar alle waarschijnlijkheid, veel bezoekers een directe link hebben met adoptie. En toch bekruipt mij de vraag, is dit wel de plek om deze vragen te stellen? En daarbij: wat is het doel van de vraag? Ben je echt op zoek naar antwoorden of zijn je vragen bedoeld om lezers van iets bewust te maken, de vraag stellen is ze beantwoorden? Ik kom daar zo niet uit…

    Op basis van iemands eigen achtergrond (en de emoties die dat met zich mee brengt) kan op persoonlijke titel een reactie geplaatst worden, wat ik nu ook doe, maar wat voor betekenis heeft dat? Er zijn “relatief gezien” maar enkelen die met hun verhaal positief of negatief in de publiciteit (willen) komen. Kun je op basis van deze spaarzame informatie genoeg gegevens halen om antwoorden te vinden op individuele vragen, die tegelijkertijd misschien wel rondspoken in de hoofden van veel mensen? Ook dat vraag ik me af…..

    Onlangs heeft prof. Hoksbergen een boek uitgebracht, met de titel “Kinderen die niet konden blijven” over 60 jaar adoptie in Nederland. Hierin lees ik dat al in de jaren ’80 van de vorige eeuw vanuit de universiteit van Utrecht adviezen kwamen voor (meer) nazorg en begeleiding van adoptieouders als de kinderen er eenmaal zijn (o.a. door andere adoptieouders en professionals). Enkel en alleen voorbereiding is onvoldoende, iets wat naadloos aansluit op de vraag/behoefte van de hierboven besproken adoptieouder.

    Nu bekruipt me de vraag, hoe actief zijn afdelingen van pedagogiek, sociologie of psychologie van Belgische universiteiten betrokken bij de Belgische adoptiepraktijk? Uit publicaties vanuit Nederland valt veel te halen. Zou de specifieke Belgische, of moet ik schrijven Vlaamse, situatie substantieel verschillen van de Nederlandse of andere westerse landen van waaruit (interlandelijk) wordt geadopteerd? Zo ja maar eigenlijk ook als het niet zo wezenlijk verschilt, zou ik zeggen dat het eens hoog tijd wordt om vanuit Triobla / KindenGezin, Vreugdezaaiers etc. onderzoek te laten doen. Ik weet dat de LAS Leuvense Adoptie Studie recentelijk(?) in opdracht van KindenGezin is opgestart maar rechtvaardigen zoveel vragen niet veel meer studie?

    Zoveel vragen roepen om antwoorden en die antwoorden liggen denk ik meer in conclusies op basis van grotere getallen dan op ervaringen met, relatief gezien, enkele gevallen. Tijd voor het raadplegen en opstarten van goed onderzoek, zou ik zo zeggen.

    En dan toch nog even als persoonlijke emotionele uitsmijter: dooddoeners als: “….Probeer door te geven dat geadopteerden heel vaak sterker zijn dan niet geadopteerden (anders waren zij, overlevertjes die ze zijn, nooit hier geraakt).” vind ik echt niet kunnen. Als we niet geadopteerd waren, waren we sowieso niet hier geraakt! Het idee dat we sterker zouden zijn en dus het geadopteerd zijn wel aan kunnen? zulke zinnen snijden echt geen hout. We zijn doodgewone mensen met een start in het leven waar veel volwassenen zich tegen aan bemoeid hebben. Daardoor ben je niet sterker, het maakt dat je een woelige vroege geschiedenis hebt, die je je leven lang in meer of mindere mate met je meedraagt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 107,059 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: