Archief voor juli, 2011

De adoptiecoach maakt een deal!

Hij zat voor mij tegen zijn zin. Dat was duidelijk en ook heel begrijpelijk. We hebben ze samen geteld de hulpverleners die momenteel rond hem cirkelen, zich met hem ‘bemoeien’, goedbedoeld, maar toch. 5 instanties (en soms wisselende hulpverleners)en dan laten  we nog de school buiten beschouwing, waar ze ook ‘een oogje in het zeil houden’. Zijn adoptieouders  kwamen al naar de coach en vonden het een kans voor hem om ook eens langs te komen. Ik had hen op het hart gedrukt hem zeker niet te verplichten, dat heeft geen zin. Een kans, dat was het.
Wat vooraf ging , las je eerder al in deze blog: En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
Maar hij zat dus wel voor mij, dat wel. Of hij wist wie ik was? Neen, niet echt. Dus dat even toegelicht. En dan had ik een gesprekje. Ik had alle mensen die belangrijk waren in zijn leven op een kaartje gezet en legde ze op tafel rond hem: liggen ze daar goed? Niet te dicht niet te ver? Er werd wat verschoven. Dan de hulpverleners: groen voor de ‘ondersteunende’ en rood voor jeugdrechtbank-CBJ.
En dan was daar dus de adoptiecoaching – ook nog. Maar daar had ik een vraagteken bij gezet. Dat is helemaal zijn beslissing. Ok, hij kijkt me aan en ik krijg zijn volledige aandacht. Waarschijnlijk denkt de 15 jarige jongeman: dat is nieuw= ik mag kiezen of ik deze hulpverlener aan mijn zijde wil of niet!
En dan was er nog een kaartje met de vlag van zijn geboorteland: waar ligt dat in je leven? Zonder twijfelen legt hij het bovenop zijn naam. Dat is heel belangrijk? Ja, zeker weten. En dan een foto van een familie met kinderen uit zijn land. Waar leg je dat? Weeral zonder twijfelen: hier bovenop de vlag bovenop zijn naam.
Denk je daar veel aan? Hij kijkt me opnieuw volop aan ‘ja, heel veel’. Wil je hen leren kennen, weten wie ze zijn, of je op hen gelijkt? Is dat het? Nu komt er naast aandacht ook licht in zijn ogen. Weg de gesloten blik, weg de stilte.
We praten verder en maken een deal. Hij houdt zich buiten  alles wat rood is op tafel: geen strafbare feiten dus. Ik vertel erbij dat hij als 15 jarige nu ook weer niet helemaal binnen de lijntjes moet kleuren, dat de verwarring en het experimenteren ook bij zijn leeftijd horen, maar.. als hij uit de rode- gevaarlijke zone blijft, dan wil ik op zoek naar zijn roots, iets waar hij recht opheeft.
Ok, zegt hij, ik begrijp het.
We gaan er wel alles aan doen om te vinden, zonder beloftes, en het kan lang of net niet lang duren. Maar zoeken gaan we, jouw wortels zijn van jou. Maar we moeten ervoor zorgen dat je geboortefamilie geen extra schuldgevoelens krijgt als ze horen wat jou allemaal overkomt. Hij knikt. We gaan ervoor zorgen dat je trots kan zijn omdat je je eigen demonen hebt overwonnen man, akkoord? Een volle ja.
Als afsluiter vraag ik  wat hij van het gesprek vond? Goed. Wat had je gedacht toen je aankwam? Dat het ging saai zijn en dat was het niet!
Kijk daarmee kan een adoptiecoach weer een tijdje weg. Misschien zelfs een viertal weken onderduiken in een tent, koersfiets in aanslag om een paar colletjes te beklimmen en dan uitgerust en afgetraind (hum) terug te keren nadat de zomer het beste heeft gehad. En dan maar hopen dat onze vriend zich niet opnieuw in nesten heeft gewerkt, maar ik heb er alle vertrouwen in.

De adoptiecoach

Wenst iedereen een spetterende zomer!

Advertenties

“Zijn we fout geweest om een kind te willen adopteren?” Zet de adoptiecoach mensen op het verkeerde been?

Ze zat, samen met haar man, voor mij in de (adoptiecoach) zetel van mijn stekje in TRIOBLA. Ze hadden me via de mail een aantal vragen vooraf doorgegeven, want ze maken zich wat ongerust over een aantal zaken die met adoptie te maken hadden. Helemaal op het einde van hun (haar) mail stond de volgende zin: “… hebben we er überhaupt wel goed aan gedaan hem te adopteren? Want hoe goed onze bedoelingen ook waren/zijn: hij heeft geen zeggenschap gehad in deze beslissing.” Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?” Ga daar maar eens aanstaan adoptiecoach. Wat vooraf ging: deze adoptieouders zijn ook (verplicht maar zeer geïnteresseerd) op de voorbereiding van TRIOBLA langsgekomen. Ze hebben de rode draad (openheid, adoptiedriehoek , enz.) doorgekregen en meegenomen naar huis. Na een behoorlijk lange procedure krijgen ze hun adoptiezoon. Hij is een vrolijke kleuter, past zich goed aan thuis en de opvang en sinds kort op school. Mama en papa nemen de extra’s van een adoptie goed mee in de rugzak en zijn dolgelukkig met hun schitterende zoon. Maar mama leest mijn blog en de reacties van jullie geadopteerden, ook op de site van geadopteerd.be. Zij raakt onrustig, begint te twijfelen en dus stuurt ze me de bovenstaande vragen door. Papa leest mijn blog niet en heeft daar dus ook geen last van. Hij staat met beide voeten op de grond en zegt, ik trek me dat minder aan dan mijn vrouw. We zien wel. De blog is geschreven voor geadopteerden, vertrekkende van de nazorgcontext waar de adoptiecoach in werkt. Dat is natuurlijk een heel specifieke insteek. Maar vanaf het begin van het project geadopteerd.be was het de bedoeling dat iedereen kon meelezen op hun site, dus zeker ook adoptieouders. Waarom niet? Maar ik merk dat ik daarmee ook onrust en soms ook schuldgevoelens binnenbreng in jonge adoptiegezinnen: doen we het goed? Gaat het ooit goed gaan met onze kinderen? Wat kunnen we allemaal verkeerd doen? Enz. Geen goede bodem om adoptiekinderen, die meer nog dan andere kinderen, veiligheid moeten voelen. De kapiteins op hun schip moeten betrouwbaar zijn en aanvoelen. Wat doet het dus met jonge gezinnen als ze mijn blog en de – vaak – verdrietige verhalen lezen. Een doordenkertje, weeral. Ik realiseer me nu pas dat ik in deze blog te weinig schrijf over wat goed gaat. Waarom? Natuurlijk is een adoptiecoach een hulpverlener. Mensen die geen hulp nodig hebben, waar het goed mee gaat, die komen hier niet. Ik ken ze natuurlijk wel. Maar de insteek van mijn blog is inderdaad vaak verdrietig, wat heftig zelfs misschien? Ik denk dat het komt omdat ik zoveel positieve reacties krijg van geadopteerden die zich herkennen in de verhalen van anderen en daardoor weer de moed opnemen om verder te stappen, wegwijzers te zoeken. Soms komen ze door de blogverhalen bij mij terecht en dan kunnen ze soms zelf – samen met de coach – op zoek naar waar een deur openstaat, niet opgeven. Ik merk dat de herkenning van lotgenoten – ook via de blog – helend werkt. Dus blijf ik appel doen op wie dit leest om niet op te geven, contact te zoeken met andere geadopteerden die kunnen vertellen dat zij dat ook hebben gevoeld en dat het minder pijn doet na een tijdje. Probeer door te geven dat geadopteerden heel vaak sterker zijn dan niet geadopteerden (anders waren zij , overlevertjes die ze zijn, nooit hier geraakt). En zoveel meer. Maar wat doet een coach nu met de zin : Door het lezen van berichten/reacties op je blog ligt dit nogal zwaar op onze maag… Zijn we fout geweest door een kind te willen adopteren?”
Wel misschien moet ik toch even het vervolg van de verhalen op mijn blog vertellen? De positieve en sterke kanten van geadopteerden aanhalen. Ik probeer, ook al is er te weinig ruimte op deze blog. Misschien moet ik toch af en toe de verhalen verder vertellen, of die verhalen van mensen die ik gelukkig ook ken of vertellen van de geadopteerden die ik goed ken en het evengoed maken als niet geadopteerden. Er is M. de jongeman uit mijn allereerste blog ‘ik wil terug bij mijn mama wonen’. Hij heeft me dit weekend nog uitgenodigd om langs te komen in zijn nieuwe flatje. We houden af en toe contact. Ondanks het feit dat hij het sinds zijn 16de helemaal alleen heeft moeten doen. Hij moest het nest verlaten en in de woelige periode van puberteit en adolescentie had hij alleen opvoeders en hulpverleners aan zijn zijde . Hij maakt hij het erg goed op dit moment. Ja, zo zegt hij zelf, soms doet hij zich sterker voor dan hij is, maar hij doet het eigenlijk erg goed. Hij heeft meer dan 1 job (wil er iets van maken in het leven en daarvoor zijn ook €’s nodig he) en liet onlangs zijn vaste job staan om een eigen bedrijf op te starten. Hij heeft nog plannen: hij wil weddingplanner worden! Good for you M. , dat lijkt me iets voor een hardwerkende romanticus als jij! Een dikke pluim dus. Er is S. die na 3 mislukte starts (1 in zijn geboorteland en 2 hier in een adoptiegezin) nu een mooie sterke man , vader van 3, is. Hij heeft zijn verdriet pakket nog mee, hij kent zijn bijsluiter en kan er mee omgaan, maar maakt van een verliesverhaal een echt winstverhaal! Ik leer er nog elke dag van, bedankt man! En de jongeman J. , 14 en terechtgekomen in een goed nest. Hij was onlangs mee met zijn mama naar een panel afgezakt. Nadat de 3 getuigenissen afgerond waren, kreeg de volle zaal de kans om vragen te stellen. Hij draaide zich om en stelde voor dat ze ook aan hem vragen konden stellen ‘het moet niet hoor, maar het mag’. Hij kreeg zijn vragen en gaf een antwoord om U tegen te zeggen. De hele zaal was onderste boven. ZO volwassen op zijn 14de, zo gevat en met gevoel voor humor. Ja, hij wilde binnenkort afreizen met zijn adoptiepapa naar zijn biologische mama, en daar had hij al heel lang naar verlangd. Hij kon naadloos uitleggen waarom en hoe! Een ‘crème’ van een jongeman. Een adoptie die – met de extra’s- goed loopt. Een zo kan ik uren doorgaan. Conclusie? Moeilijk, maar wel een paar doordenkertjes. Het loopt vaker goed dan dat je uit mijn blog kan opmaken. Als het dan niet goed of slecht loopt, dan komt het ondanks alles ook wel vaker op zijn plaats dan zou blijken uit mijn blog. Er blijven angels onder het gras, de bijsluiter van een geadopteerde is vaak ingewikkelder dan van wie niet geadopteerd is en daardoor zijn ze kwetsbaarder, dat zeker. Maar moeten adoptieouders op de toppen van hun tenen lopen omdat hun kinderen zo kwetsbaar zijn? Ik ben overtuigd van niet. Ze zijn vaker dan vroeger (voorbereiding en screening gebeurt grondig) beter uitgerust en kunnen samen met hun kinderen wel tegen een stootje. Den ik toch? Of niet? De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits