Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach

Advertenties

3 Responses to “Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!”


  1. 1 ciska 21 juni 2011 om 19:52

    Mensen vragen me wel eens of het niet heel moeilijk is om zo frequent contact te hebben met de biologische ouders van één van onze adoptiekinderen, of het niet veel makkelijker is om niets te weten zoals bij één van onze andere adoptiekinderen. Het vreemde is dat niet alleen adoptie-vreemde mensen deze vraag stellen, maar ook onze kideren zelf, aan elkaar dan. Wanneer één van onze kinderen het bericht krijgt dat iemand van de familie in Afrika is overleden wou ze dat ze niets wist, geen verdriet hoefde te hebben. Maar evengoed, wanneer de foto’s ons bereiken van een eerste neefje uit het verre Afrika van één van onze kinderen (van zuslief die ze moest achterlaten en die mama is geworden) dan is het huis te klein van vreugde en wenste ons dochter bij wie we nog niemand konden terugvinden, dat ze ook zou weten dat ze een zus of neefje had. Wanneer kersverse tante (onze dochter dus) het even later knap lastig heeft omdat ze het neefje niet kan vastnemen dan zien ook onze andere kinderen de keerzijde van het ‘weten’… Vreugde en verdriet kunnen zelden zo dicht bij elkaar liggen :
    Een van onze kinderen denkt dat hij bij een terugkeer en een ontmoeting met zijn biologische mama hij héél verdrietig zal zijn, omdat hij weet dat hij een kleine jongen was toen hij haar verliet en hij nu veel groter is geworden ; en hij zal het jammer vinden voor haar dat ze hem niet heeft gekend toen hij van klein naar groter is geworden… en vooral dat ze daar verdriet om kan hebben… Dit getuigt denk ik van een soort van inlevingsvermogen dat alleen kan bestaan tussen ouders en hun kinderen, van die onzichtbare maar zeer aanwezige band, van een gedwongen afstand over duizenden kilometers en doorheen vele jaren, misschien van een gevoel dat ze elkaar wat moeten ‘helen’?
    Ik vind het een vreselijk idee dat de ouders van onze kinderen misschien hopeloos op zoek zijn naar enige zekerheid dat het met hun kind goed gaat. Wij willen als ouder niets liever dan hen geruststellen en hen deel laten uitmaken van hun leven in dit verre land, maar ook wij zijn gedwongen een hopeloze zoektocht aan te gaan…
    Van onze 3 kinderen zijn we nog op zoek naar 1 mama, en ik hoop haar écht op een dag de gemoedsrust te kunnen geven dat haar kind het goed stelt, en dat zij ook hier niet wordt vergeten. (wat natuurlijk ook geldt voor de papa’s van onze kinderen).

  2. 2 Roos 25 juni 2011 om 19:46

    Not knowing is killing your soul zou je kunnen vertalen als
    “niets weten breekt je hart/ziel”

  3. 3 Barbara 4 mei 2012 om 15:02

    Ik ben zelf adoptieouder in spé en lees tijdens het wachten heel veel over adoptie. Ik lees veel om zoveel mogelijk te leren over alle partijen.
    Onlangs las ik het boek “schaduwmoeder”. Een heel mooi boek geschreven door Kathleen Vereecken (zelf een adoptiemoeder) die een aantal verhalen schetst van moeders en een vader over hun kind dat ze hebben moeten afstaan, elk om hun reden.
    Ik vind het zeker een aanrader! Misschien brengt het een beetje troost aan de mensen die hetzelfde deden, misschien helpt het om de schaduwmoeders beter te begrijpen, misschien helpt het toch voor elke partij een beetje…Ik heb er zeker veel aan gehad.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 108.035 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: