Archief voor juni, 2011

Inzage in je adoptiedossier(s) deel 3: Els-Pinky gaat naar India!

Op een mooie vrijdagavond in mei organiseerden de vrienden van Els een benefiet  met als titel : Terug naar India!
Hier zal niet teveel uitleg bij nodig zijn denk ik dan.

Els vroeg me om de speech van Babitha, zelf geadopteerd – adoptiecoach bij geadopteerd.be, in deze blog op te nemen.

Lieve Els, mensen allemaal,
Temeer omdat ik zelf kinderen heb, schat ik het belang van het zoeken naar je roots alleen maar hoger in. Ik zie mijn dochter en zoon en weet: hun verhaal begint bij mij (en natuurlijk ook bij mijn man, maar daar gaan we het nu even niet over hebben :) ).En mijn verhaal??? Waar begint dat? Niet bij mijn adoptieouders, niet bij vrienden,kennissen, mensen die het zo goed met mij menen. Niet bij jou, niet bij haar, niet hier… maar daar… ergens…
Ik weet nog altijd niet hoe ik het moet beschrijven, hoe ik het moet benoemen: het gevoel van eenzaamheid en verloren zijn, het gevoel van dit gevecht moet ik alleen strijden, het gevoel van…ik kan blijven doorgaan!
Je roots zijn de basis van je zijn, van wie je bent en waar je wegen zullen heen gaan. Het maakt niet uit wat je al gedaan hebt in je leven als je niet weet wie je in essentie bent. Niet weten waar je vandaan komt is zoals een boek die een proloog mist, je kunt niet verder bouwen aan een verhaal zonder inleiding.
Ik ben ondertussen al 3 keer terug geweest naar India en ben al evenveel keren beginnen zoeken… het ontbreekt me telkens aan moed en soms beangstigt het me ook, maar het gevoel dat ik nooit compleet ben, nooit volledig rust vind en kan berusten , zorgt ervoor dat ik het toch opnieuw probeer.
Ja, India is een deel van mij, maar zien, het fysiek herkennen en erkennen van je wortels, dat is toch nog iets anders! Dat heeft niets met cultuur of land te maken, dat is iets wat diepgeworteld zit, in elke vezel van je lichaam, hart en ziel. Bij jou, bij mij , bij iedereen…
Het vinden en weten is veel minder erg dan het niet weten, daar ben ik van overtuigd… no matter what… het maakt je niet uit wat het verhaal achter je adoptie is, je hoopt alleen maar dat het op een correcte manier gegaan is (al heb ik daar de laatste tijd mijn twijfels over).
Els-Pinkie, zoek en ik hoop met je mee dat je zult vinden, want jouw verhaal is ook altijd een beetje het verhaal van elk adoptiekind. Vind, zodat je je vleugels  kunt uitslaan en wegvliegen zonder dat je je ooit nog angstig of verdrietig moet voelen. Zoek je roots, zodat mensen weten dat je hebt bestaan… niet alleen door wat je hebt gedaan… maar om wie je bent en dat begint, zoals elk levensverhaal, met het weten waar je vandaan komt! Het is de hoeksteen die je al zolang mist, het zijn de funderingen van jouw leven!
Babitha

Els- Pinkie met haar 2 coachen : ra ra wie is wie?

En dan wilde Els iedereen nog bedanken met dit

Een sfeerbeeld krijg je door deze foto’s:

Adinda , ook geadopteerd uit India, was speciaal overgekomen van Portugal!

Zoon Rajesh hield een emotionele toespraak: zijn mama staat pal achter hem.

Rajesh lust in elk geval de Indische keuken: oef!

het was er vooral gezellig en lekker.

Advertenties

Gehoord van een afstandsmoeder: Not knowing is killing your soul!

Ik heb er mijn hoofd over gebroken, hoe vertaal je nu een zin als “not knowing is killing your soul!”Het is me niet gelukt, misschien zal iedereen wel zijn of haar eigen invulling geven nadat ze deze blog gelezen hebben?!
Ze is een jonge vrouw die in een arm land woont en door omstandigheden niet in staat is voor haar kind te zorgen. Of moet ik misschien zeggen: die het materieel heel moeilijk had om als alleenstaande voor haar baby te zorgen en de ‘mogelijkheid’ werd geboden om haar kind in ‘het adoptiesysteem’ te plaatsen? Omwille van privacy redenen kan ik hier niet dieper op ingaan, maar ik was – opnieuw- behoorlijk onder de indruk van het verhaal van de adoptievader van dat kind.

Hij is op zoek gegaan naar het verhaal van zijn kind, wetende dat het binnen 5 -10 -15 jaar , als zij er zelf klaar voor is, al lang te laat is om nog sporen en mensen te vinden.
Heel snel komt hij bij de mama terecht die al die tijd heeft gebeden omdat ze toch nog ooit zou vernemen hoe het met haar kind was, is. Ze is er als gelovige vrouw ongetwijfeld van overtuigd dat deze blanke man, uit een ver land speciaal naar haar op zoek, een geschenk uit de hemel is.Ook al snel blijkt dat ze nog terug is geweest naar het adoptietehuis om te weten hoe het met haar baby was, en de deur voor zich zag dichtklappen.Nu heeft ze dat fotoboekje, die link met haar kind en de adoptiefamilie.
Haar zus die samen met haar in heel moeilijke omstandigheden is opgegroeid en net als zijzelf, al op jonge leeftijd  op eigen benen moest staan, heeft ook een kind afgestaan. Zij heeft minder geluk. De Amerikaanse adoptieouders hebben trouwens vanaf het begin aangegeven dat er nooit meer contact kon zijn, gebeden helpen niet.
Zij is het, de tante van het adoptiekind, zelf afstandsmoeder ,die de prachtige  zin uitspreekt: ‘not knowing is killing your soul’Dat is iets wat ik al in alle variaties, bij afstandsmoeders van over heel de wereld, heb gehoord.
Heel vaak is het echter  nog ‘opgestaan is plaats vergaan’ (titel van het eerste boek rond afstand doen in Nederland jaren gelden).
Hoe leven de moeders/vaders en de rest van de afstandsfamilie verder als ze niet eens (mogen) weten of hun kind nog leeft? Of het kind het goed maakt?Hoe voelt dat? Ik mag er niet aan denken dat ik meer dan 1 dag niet weet waar mijn kinderen zijn, dat ik hun spoor bijster ben!
Niet weten is dodelijk voor de ziel? Is dat een goeie vertaling? Maar wat is dat dan?En meer nog hoe moeten we dat dan aanpakken?
Wie moet de moeders (en rest van de familie ) op de hoogte houden? Hoeveel keer moet er dan wel contact zijn? 1 keer per jaar, meer of minder? En betekent dat ook dat je al heel snel met je adoptiekind terug moet om een ontmoeting te hebben of is een foto genoeg?
Ik zal jullie moeten teleurstellen, ook hier heeft  de coach vaak meer vragen dan antwoorden.
Elke situatie is anders, dat is zeker. Maar ook dat is een dooddoener vind ik. Er moeten toch een aantal ethische kaders zijn waar iedereen zich moet aan houden, of niet?
In het Haags- en kinderrechtenverdrag staat dat adoptiekinderen ‘zoveel als mogelijk recht hebben te weten wie hun biologische ouders zijn’! Maar wie zorgt er nu voor dat ze dat recht ook krijgen? Hier en in de herkomstlanden zijn daar op zijn zachtst gezegd nog wel wat hiaten. Als dat recht krijgen al moeilijk lukt voor de geadopteerden, welk recht hebben de afstandsouders dan?Verdienen zij het respect niet  dat wij op zijn minst al heel snel nagaan of en hoe zij dat ‘not knowing’ willen vermijden en het knowing’ willen invullen?
Ik denk dat er tussen de afstandsfamilie en adoptiefamilie wel een ‘go between’ nodig is, dat de contacten best niet alleen via een persoonlijke lijn verlopen. Dat het dan wel erg dicht op het vel van iedereen zit en het adoptiekind misschien ‘tussen 2 vuren’ kan komen, weeral?
Ik ben als coach in een aantal situaties al de go between. Ik zie en voel dat het niet eenvoudig is.
Er is die mama die ooit haar kind onder zware druk van de omstandigheden afstond. Haar zoon vraagt al op heel jonge leeftijd ‘wie is mijn mama?’ –‘hoe ziet mijn mama eruit?’- ‘waarom kon ik niet bij mijn mama blijven?’. Hij heeft – volgens zijn adoptieouders -al op heel jonge leeftijd de existentiële behoefte te weten waar hij vandaan komt en erg veel pijn dat hij het niet weet. Ik zoek en ontmoet de biologische mama. Haar allereerste vraag bij ons allereerste gesprek is’ gaat het er goed mee?’ en ‘waarom is hij nu op zoek?’. Ze haalt opgelucht adem als ik haar vertel dat hij in een goed en warm gezin terecht is gekomen en door een fase van verwerking gaat waar elke geadopteerde ooit doorgaat. Hij is er iets sneller mee dan vele anderen, maar is zeker niet alleen op die leeftijd. Ze herkent de emotionele vroegrijpe reactie van haar zoon, zij had dat ook.En dan is er de vraag of ze de omslag met inhoud (waaronder foto’s )van haar kind wil zien?Zij geeft in alle vertrouwen aan dat dit haar teveel pijn zou doen, de wonde weer open zou halen en ze straks naar huis moet kunnen, naar een gezin die hier niets van weet. Hoe krijg ik dat uitgelegd  aan die emotioneel slimme kleuter?, denk ik nog .Ik begrijp dat de mama liever niet teveel weet, anders kan ze nu niet verder.

Not knowing is killing your soul, maar soms is het weten dat het goed gaat, het enige weten dat ze aankunnen.
En dan is ook de andere kant, de afstandsmoeder(s) die alles zo snel mogelijk veel willen weten en heel veel contact zouden willen. Ook daar is geen pasklaar antwoord, maar veel vragen. Kunnen de kinderen dat aan? Is dat goed? Wat is het verschil met pleegzorg dan? En moet er nog een verschil zijn?
Maar wat ik wel vermoed, misschien wel zeker weet, is dat geen enkele moeder ter wereld NIET wil weten hoe het met haar kind gaat.

De adoptiecoach

Inzage in je adoptiedossier(s) : deel twee van het verhaal van Els- Pinky!

Een tijdje geleden kon je op deze blog lezen hoe ik het eerste luik van mijn adoptiedossier ging  inkijken bij de jeugdrechtbank. Ik had toen beloofd dat jullie de rest van mijn zoektocht mochten meevolgen via de blog van de adoptiecoach.Hier is dus deel 2!

Woensdag 4 mei, inkijken adoptiedossier bij mevr. Dorine Chamon, adoptieambtenaar.

Ondertussen is het  reeds weken geleden dat ik bij mevr. Chamon op Kind &Gezin ben geweest. Maar  het  blijft nog nazinderen!
Het was een prachtige dag, de zon scheen en Pia en ik waren ’s morgens al aan het sms-en. Tja, zenuwachtig waren we niet hoor! Ik had een klein hartje: ging ik iets nieuws vernemen? Ik was vooral benieuwd naar wat mevr. Chamon te zeggen had en wat of hoe ze mij zou helpen in mijn verdere zoektocht naar mijn roots.
14u , het uur van afspraak , kwam naderbij. We stapten binnen in een prachtig inkomhal van K&G. Pia kende haar weg al. We moesten ons aanmelden en kregen een badge om binnen te mogen. Maar we moesten weer wachten, mevr. Chamon zou ons komen ophalen. We konden in de inkomhal wachten.

 

En plots keek ik naar boven in de onthaalruimte! Daar stond in mooi verlichte letters “ Kind is koning”.
Ik moest even slikken bij het lezen van deze woorden! Dacht aan mijn zoon, Rajesh, wat betekent “Koning van de goden”.

Mijn kind is koning, voor mij althans! Lachend zei ik aan Pia: we zullen sebiet zien of IK nog “koning” ben.

 

 

 

Eindelijk mevr. Chamon kwam ons halen naar verdieping 1. Zenuwachtig liep ik mee. En de coach maar tetteren tegen mevr. Chamon! Ja, Pia was er al mee vertrouwd, ik niet! We gingen in een aparte zaaltje zitten en  werden goed ontvangen. Mijn oog viel op een mapje… het zag er niet dik uit… oei! Niets goeds dacht ik! Maar mevr. Chamon was heel vriendelijk, ze stond open voor mijn zoektocht. Luisterde aandachtig. Maar ik gaf me niet direct bloot, deed niet onmiddellijk mijn verhaal. Eerst zien welk dossier ze mij ging geven.

Ze haalde welgeteld 14 pagina’s uit, recto-verso. Een kopie dat een zekere Sister Margaret Mary de toestemming gaf dat ik ter adoptie kon dienen of dat ze toestemming geeft dat de heer en mevr. D’hulster – Houthoofd mij mochten adopteren. Voor de rest waren het verslagen. De ‘zogenaamde’ nazorgverslagen die van mij werden opgemaakt toen ik in België was. Rapportjes van hoe “goed” ik het hier bij mijn adoptieouders had. Telkens opnieuw met een handtekening van mijn beide ouders en de verantwoordelijke van de adoptiedienst. Soms was het getypt, soms met de hand geschreven. Ik herkende de handtekening van mijn ouders. Terwijl mevr. Chamon en Pia deze papieren samen met mij doornamen, stokte ik steeds. Ik onderbrak hen telkens als ik verduidelijking wilde, iets wilde zeggen. Zo lazen ze me voor: “She is very clean”, “Pinky has adapted completely to our climate”, “Pinky is a very neat girl” (again), “Pinky is always on the move playing with children from the neighbourhood” … Bla Bla BLa!!!!! En ik maar slikken! Er kwam kwaadheid in me op! Nu wou ik dat mevr. Chamon wist dat dit allemaal leugens waren!!! Ze kenden mij niet!!! Neen, ik werd geleefd door mijn moeder!!! Ik moest orde en netheid hebben en dit met strengheid! Ik mocht GVD niet met buren gaan spelen!! Sociale contacten met kinderen van mijn eigen leeftijd had ik enkel op school. Ik moest telkens “ja” knikken tegen mijn ouders! Mevr. Chamon, zei ik, ik herinner mij ook een man die  gekomen is om te kijken of alles in orde was. Hij concludeerde dat er in dat gezin geen kind meer mocht worden geadopteerd!? Waar is dat verslag naartoe? Heb ik ooit met mijn eigen  ogen gelezen! Het zat in dat dossier! ( dat buiten mijn wil om is verdwenen) Waarom moest ik heel mijn leven weten dat ik 300.000 BEF gekost het! Waarom hebben ze  mij toen ook nog eens gescheiden van mijn beste “wees”vriendin uit het tehuis  die samen, met mijn naar België is gekomen?! Zij, Sharmila, heeft naar mij gevraagd! Waarom konden ze ons niet in contact brengen?

Wist u, mevr. Chamon, dat mijn vader ooit een veroordeling had van dronkenschap? En dat mijn moeder alcoholverslaafd was? En dat deze mensen met niemand contact hadden, ook niet in de familie? Ik leefde in een gesloten gezin!!! En toen mijn moeder stierf…weet je, weet je dat mijn adoptievader me niet meer wou!!! Dat ik  naar een pleeggezin moest? Waar waren jullie? Waarom kreeg ik geen ondersteuning van jullie? Waar was de nazorg van de Vreugdezaaiers?
Het was er allemaal in één keer: het immense verdriet van het nog eens uit mijn nest vallen, de woede in mij…De woede dat ik zelfs niet erkend was als dochter van D’hulster Werner, want ik stond niet op zijn overlijdensprentje, heb niets geërfd! Ik gooide zijn doodsprentje zonder mijn naam op tafel.
Een verdriet en woede die voorkomen uit de eenzaamheid in mijn adoptiegezin… De tranen rolden over mijn wangen.
Mevr. Chamon was duidelijk onder de indruk en luisterde aandachtig. Toen zei ze me: Ik heb al vele verhalen gehoord, maar dit mocht jou niet overkomen! Ze verontschuldigde zich in naam van … .Ze wou me verder helpen met al mijn vragen waarmee ik nog zat. We spraken af dat ik ze op de mail zou zetten en dat zij ze naar de adoptiedienst zou doorsturen en ervoor zorgen dat er ook een antwoord kwam.

Pia, wat was ik blij dat ze er was! Even kon ik geen woorden meer uitbrengen. Maar de coach was er en noteerde alles, want ik zou het vergeten, teveel emoties op dat moment.
Mevr. Chamon, dank je om te luisteren en om verdere ondersteuning te bieden naar de vragen die ik heb naar de Vreugdezaaiers.

Ja, dat was het dan! Er stond weinig nieuws in en al helemaal niets wat me zou kunnen leiden naar datgene wat ik het liefste zou hebben, naar de enige moeder die ik nog heb… in India. Maar toch was ik ook opgelucht. Nu weet de adoptieambtenaar dat ze nog veel zal mogen luisteren naar geadopteerden en ze heeft een belofte gedaan dat ze me zou verder helpen . Wie dit leest weet dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt, voelt en wilt weten waar ze vandaan komt..
Bij het verlaten van Kind&Gezin keek ik nog even naar “Kind is koning”… En jullie geadopteerden weten wel waarom, ;)

Els- Pinky

Als geadopteerden zo sterk zijn dat ze geen professionele hulp nodig hebben, of als alle zorg en hulp (voorlopig) niets uithaalt.

Het was opnieuw een week waarin de adoptiecoach van het ene uiterste naar het andere geslingerd werd. Niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, brengt adoptie mij in spoor van heel sterke, maar ook heel gekwetste mensen, kinderen. Wat kan de rol van een adoptiecoach zijn, is er eigenlijk wel hulp nodig en aan de andere kant, is er hulp mogelijk?

Er was het programma op VTM – All you need is Love; een tijd geleden had de redactie mij gecontacteerd ivm met Myrlande die de week erop van hen te horen zou krijgen dat ze haar familie in Haïti zou terugzien. Ze vroegen de adoptiecoach of het mogelijk was wat te ondersteunen in deze – ongetwijfeld- heftig emotionele periode. Ja, dat wilde ik wel, maar mijn vraag was: ‘heeft Myrlande zelf hulp gevraagd?’ ; neen, nog niet dus, want ze wist van niets, dat zou pas de week erop gebeuren.

In die week had ik een paar keer contact met haar via haar man Kevin. Na enig op en af gemail, kwamen we tot de conclusie… neen, eigenlijk heeft Myrlande geen professionele hulp nodig. Ja, ze was onder de indruk van de schrijnende armoede en ja ze wilde ‘iets’ terugdoen voor haar land, maar de raad om Dirk in Haïti te contacteren was ook niet meer nodig, ze hadden hem daar ontmoet. Bedankt en de beste groeten, het gaat je goed Myrlande en Kevin.
Geen hulp nodig, goed zo!
Ik zag onlangs de uitzending met Myrlande. Een verhaal om u tegen te zeggen. Eerst in één van de armste landen van de wereld opgroeien, in een ware overlevingstocht tegen te zeggen. Moeder, vader en zussen doen er alles aan om de jongste spruit in leven te houden. Dan komt ze bij slechte mensen terecht, daarna op straat en; uiteindelijk ziet ze ook haar vader sterven. Wat zeg ik? Om U tegen te zeggen, geloof me.En dan beslist de familie om een zeer ingrijpende en volgens hen goeie kans op overleven voor Myrlande te organiseren: adoptie!
Hoe kort het programma zelf ook inzoomt op dat stuk van haar leven, het leek alsof ook dat stuk niet goed is gelopen. Maar dan komt Kevin op haar pad en dat is ongetwijfeld de beste kans op ‘overleven’ die Myrlande krijgt in haar jonge leven. We zien Kevin betrokken naast haar in alles wat ze meemaakt, zijn familie is haar familie: ze is in een nest gevallen, zoveel is duidelijk. De ontmoeting met de zussen in Haïti is wat het is: heftig, nodig en helend. De cirkel is rond, maar ongetwijfeld niet het einde van het verhaal.
Heeft Myrlande de adoptiecoach nodig? Neen, zie ik zo. De adoptiecoach heeft wel geleerd van wat de prachtige, sterke jonge vrouw vertelde; dus bedankt Myrlande en Kevin.

In dezelfde week krijg ik een verontrustend telefoontje van een adoptievader.
Pia, het loopt mis met onze adoptiezoon. Het gezin is net gestart met de adoptiecoaching. Een gezin dat de voorbereiding op adoptie gevolgd heeft bij mij in de tijd dat. ..ja, lang geleden. Ze hebben nu een tiener in huis. Een warm nest, met ouders die alle wegwijzers zoeken om hun zoon te helpen in de rust te komen. Want dat is nodig. Zo rond zijn 15e s hij in hun beleving omgeslagen, van een kind dat goed meeliep, een lief kind ook, naar een opstandige puber. Op zich niets mis mee, heel wat gezinnen maken dat mee, adoptie en andere. Maar het zoeken naar grenzen en identiteit loopt al heel snel uit de hand. De maatschappij grijpt op dat moment in; in dit geval de jeugdrechter.
We waren samen op pad met het enige wat ze nog niet hadden geprobeerd, te weinig gezien misschien, maar zeker niet bewust weggestopt: wie ben ik? Van waar kom ik? Waar hoor thuis?
En dan dat verontrustend telefoontje… er is weer iets gebeurd, de jeugdrechter beslist vandaag wat er zal gebeuren, het ligt niet meer in onze handen.
Wauw, een klap van jewelste. Maar jongen toch denk ik, wat is er toch met je gebeurd dat je zo worstelt? Wat is er toch met je dat het veilige nest niet voldoende is om je in de rust te brengen? Wat is er toch met je dat je alle grenzen overschrijdt? Hoe verward moet je zijn om te doen wat je doet: aan 250 km/u tegen een muur lopen.
De mooiste zin van de week komt dan ook van zijn ouders: wij gaan je nooit loslaten, wat er ook gebeurt, maar nu is er iemand anders die je van ons losmaakt!

Het ene adoptiekind kan veel meer aan, is beter gewapend tegen de stormen dan het andere. Waarom, dat weten we niet, maar het is zo.
Ik hoop dat Myrlande het stukje Haïti en van zichzelf teruggekregen heeft en nu nog beter gewapend is om verder te stappen, ik hoop dat onze tiener  sterk genoeg wordt om de juiste beslissingen te nemen en zijn schip in rustige vaarwaters krijgt. De kapiteins op zijn schip zijn er alvast nog altijd voor hem!

Veel sterke mensen gezien deze week, maar na mijn bezoek in De Zande , nu ook nog een extra vogel met geknakte vleugels in mijn rugzak.


Ik denk aan je man, ook al weet je dat niet en ik ben niet alleen, zoveel is zeker!

De adoptiecoach

In het Engelenhuis, daar komen ook wel eens geadopteerden!

Gisteren zat ik samen met Babitha aan tafel  met een tiental begeleiders van de meisjes die verblijven in De Zande, de gesloten instelling in Beernem. Dit ‘huis’ is prachtig beschreven in het jeugdboek ‘Engelenhuis’ van Dirk Bracke (een tienerboek maar zelfs voor volwassenen een erg boeiend en goed boek). Er kwamen daar af en toe ook geadopteerde meisjes langs, nu ja, langskomen is veel gezegd natuurlijk. Als een tiener tussen 12 en 18 daar terecht komt is dat niet vrijwillig, laat ons duidelijk zijn. De gesloten instelling geeft aan de buitenkant de indruk dat het een school is, maar bij nader toezien  is de omheining wel erg hoog voor een school. Een psychologe van de instelling had het Steunpunt Adoptie Nazorg gevraagd hoe het team wat meer te weten kon komen over de adoptie specifieke aspecten in hun hulpverlening en dus werd de adoptiecoach ingeschakeld. Naast de individuele coaching hebben wij hier ook de teamcoaching die een poging onderneemt om de bestaande hulpverlening ‘adoptiealert’ te maken(zoals dat zo mooi wordt omschreven).

Maar dan zitten wij daar, met aan tafel een tiental opvoedsters-sociaal werkers- psych- en pedagogen.
Heel aandachtig (was wat vereerd) zitten deze mensen te kijken en te luisteren naar wat wij te zeggen hebben. Ja, zoveel is duidelijk, als je als tienermeisje in  De Zande terecht komt wordt er goed voor je gezorgd. , zijn je begeleiders heel erg betrokken bij wat er in je hoofd en gevoel speelt.
De vragen die we vooraf doorkregen zijn zeer pertinent, maar moeilijk te beantwoorden. Het gaat dan ook over de meest kwetsbare groep onder de kinderen.
Ik vang een glimp op van een groepje giechelende tienermeisjes dat zich verplaatst onder begeleiding van de klaslokalen (gesloten instelling is ook letterlijk te nemen, de school is binnen de muren) naar de leefgroep voor een pauze. Als ik het niet zou weten, dan zou ik niet weten dat het voor die meiden al heel erg fout gelopen is. Deze tieners horen met wapperende haren op hun fiets naar een feestje te rijden en daar de ‘liefde van hun leven’ (voor een tijdje toch) te ontmoeten en te groeien via een veilig nest naar volwassenen die goed in hun  vel zitten. Niet dus.

Een opvoedster vertelt me dat de meerderheid van de meisjes niet meer thuis woonden toen ze hier terecht kwamen, ze hadden al een traject van instelling naar instelling doorlopen. De meesten zijn ‘weglopers’ en in combinatie van strafbare feiten, geeft dat soms plaatsing in De Zande.
Ik zie de bezorgdheid op haar gezicht als ze erbij vertelt dat ze er veel (teveel) terugziet na een eerste plaatsing. Geen goed nieuws dus.De storm gaat niet liggen als je even in de gesloten instelling hebt verbleven, zoveel is duidelijk.
Maar wat is er nu zo anders in de begeleiding van een adoptietiener die daar terecht komt, dat was de vraag. We doen ons best om nieuwe inzichten, sleutels mee te geven zodat ze bij het opzetten van een begeleiding ook rekening kunnen houden dat het kind een adoptiekind en de ouders adoptieouders zijn; proberen de juiste wegenkaart op tafel te krijgen.

Als afsluiter antwoordt Babitha, adoptiecoach in opleiding  en zelf geadopteerd, op de vraag ’welke hulpvragen komen het meest frequent voor bij adoptiekinderen en hun ouders?”.
En dan wordt het pas echt stil. Ik zie een hele groep aan de lippen van Babitha hangen.
Ze gaat vakkundig (ik weet niet eens of ze het bewust deed, maar het is meesterlijk ) om met de vraag en antwoordt eigenlijk op de vraag ‘waar moeten jullie mee rekening houden als je een geadopteerd meisje begeleidt?’
Ik heb haar letterlijk tekst die ze voorbereid had niet, dus vergeef me Babitha als ik niet alles juist heb. Maar ze heeft het over de pijn om niet te weten waar het begint. Dat ze 2 kinderen heeft en dat iedereen zegt ‘het zijn echt Indiërs’ maar dat ze wel beter weet: ze hebben zowel van papa en mama meegekregen, gelukkig maar. Dat ze blij is dat haar kinderen weten waar het voor hen begon, maar dat het een hele opgave is om op te groeien en te leven met het niet weten ‘waar begint het voor mij?’ zegt ze. De groep wordt nog stiller. En dat adoptiekinderen al te vaak de problemen van hun adoptieouders moeten oplossen, dat het andersom hoort te zijn. Dat adoptiekinderen vaak de ‘opdracht’ krijgen om het verlies en verdriet van hun adoptieouders te helpen verwerken, en dat geen enkel kind, geadopteerd of niet, die opdracht moet krijgen, mag krijgen. Dat zegt ze al fermer, het slaat in. ZIJ moeten voor ONS zorgen, niet andersom!
Wat we nodig hebben dat is dat we mogen zijn, wie we zijn, met onze rugzak en de kans dat samen met onze ouders te verwerken, en niet dankbaar moeten zijn dat we hier zijn- punt!

Punt gemaakt denk ik zo en Babitha, jij bent een goeie coach , zoveel is zeker.

De adoptiecoach naast Babitha


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,386 hits