De derde dag van de geadopteerden: EENTJE OM IN TE KADEREN!

Het begon voor mij toen ik rond 8u uit de douche stapte om een oproep via mijn werk gsm op te nemen. Oei, er is iets mis zeker? Pia, het is S. ik ben er al! Wabliefteru S. waar? Wel aan de ingang van het museum in Tervuren voor de Dag van de Geadopteerden! Maar jongen toch, we zullen er pas vanaf 10 u zijn! Niets, zegt S. ik wacht wel, tot straks en weg was hij.
Ik kan absoluut niet beschrijven wat het met een adoptiecoach doet, zo’n dag van de geadopteerden. Maar dat het een dag is om in te lijsten met een gouden randje, zoveel is duidelijk.

De verslagen, de foto’s, de filmpjes. ..het team van geadopteerd.be zal ze ongetwijfeld uitgebreid op hun site zetten. Laat niet na ze allemaal te beluisteren en bekijken, het zal de moeite zijn.Ik lees net (ja ook dat doet San-Ho dan nog op zijn vrije dag om te bekomen) dat er 140 aanwezigen waren!

Het kader is en blijft magistraal, kijk zelf! De mooiste plek in ons land, ongetwijfeld toch één van DE!

En ik geef jullie alleen maar mijn – voorlopige- highlights, wat nu ‘the day after ‘ bovendrijft. Ik hou me aan de privacyregels, dus ik gebruik een letter, maar A kan net zo goed staan voor een naam beginnend met B, het doet er niet toe. Wat is blijven plakken voor mij, waar ik vooral uit heb geleerd, weeral veel heb geleerd.

Laat ik van klein naar groot gaan:
Er is A. ze is een kleuter en zit op de schouders van haar adoptievader. Papa zegt me met aandrang: zeg maar aan alle adoptieouders dat ze zeker moeten terugreizen naar het herkomstland van hun kind, het heeft mij en vooral mijn kinderen zoveel gebracht! Hij is nog steeds in de ban van het land, het land van zijn kinderen die nu ook het zijne is geworden. Papa heeft een fotoboek gemaakt he? Ja, zegt de kordate kleuter met glinsterende oogjes. Maar, zegt Papa, niet iedereen mag erin kijken. Neen, zegt ze ferm en kijkt me aan ‘HET IS EEN GEHEIM’, ik heb ze aan mijn vriendjes in de klas getoond!
Voila, dat is dan duidelijk moesten we het begrip geheim nog niet snappen, haar verhaal, haar roots dat is een geheim tot op het moment dat zij beslist dat iemand dat mag weten, het verhaal mag horen. Dankjewel kleine meid (en papa ook  natuurlijk).

Dan  zit ik samen met B. op de trappen van het binnenplein, terwijl een vrolijke receptie op gang is gekomen. Ik ben op zoek naar de mama van B. in een ver land. De verwarde tiener is volgens haar ouders een stukje rustiger geworden nu ze weet dat Pia de zoektocht heeft opgestart. Ik zie ze voor het eerst ‘in het echt’ zij mij ook. Ze kijkt mij aan met de mooiste ogen die ik die dag zie( en geloof me er lopen daar vele mooie mensen rond). Ze is klein maar kijkt me zo open aan dat ik even op het verkeerde been ben gezet, neen ze is geen volwassene, ze is een prille tiener. Weet je wie ik ben? Een schuchter knikje, ze blijft me aankijken. Weet je wat ik met je mama en papa heb afgesproken? Ja. Ik wacht. ‘Je gaat mijn mama zoeken’. Ja. Wat voel je daarbij (ik realiseer me plots dat dit een veel te persoonlijke vraag kan zijn, moeilijk ook) maar ze kijkt me recht in de ogen en zegt’ ik ben blij en bang’.Ik hou me stil en ze zegt na een korte stilte “Ik ben bang voor wat ik ga voelen als ik haar zie”. slik!

C. is klein van stuk, een prachtige Indische vrouw. Ik ken haar naam via via, maar persoonlijk heb ik haar nog niet ontmoet. Ze is gekleed zoals India op zijn moois is, kleuren en glinsters. Zelf kijkt ze me recht in de ogen als ik op het einde van het feest in de bar verzeilt geraak op zoek naar een frisse pint waar ik al sinds de middag naar verlang. Ze spreekt me aan: Pia, denk je dat je me kan helpen om te zoeken? Ik vertel haar eerlijk dat het allemaal wol is in mijn hoofd na zo’n intense dag en dat ze me mag mailen met alle gegevens, ik ga het bekijken. Mis Pia, mis, hoe haal je het in je hoofd om op zo’n persoonlijke vraag zo stom te antwoorden (sorry denk ik nu te laat).Geen nood, C gaat verder alsof ze me niet gehoord heeft (gelukkig oef). Ik was tussen de 2 en 4maand toen ze me ‘gevonden’ hebben. Ze hebben me zelfs geen naam gegeven, hoe kan je nu een kind van die leeftijd geen naam geven. In mijn dossier staan er 3 en ik heb mezelf nog een andere naam gegeven. Ik ben 37 en weet nog steeds niet wie ik ben! Haar prachtige ogen vullen zich meteen met tranen, de mijne ook. Gelijk heb je C. We zijn erg  fout bezig geweest en nu moet iedereen alles (meer dan alles) doen om jou vooralsnog grond onder je voeten te geven, te proberen, je te zien. Als je niet weet wie je bent, kan je soms geen kant op.

Ik eindig met Benny, de enige van wie ik hoop dat ik zijn naam mag publiceren. Hij is een van de voortrekkers van het project geadopteerd.be ; In de pechacucha van de namiddag bracht hij zijn verhaal op een indringend mooie manier. Ik ken hem al van… oeps al lang vergeten hoe lang, maar het is lang. Ik ken al veel stukken van zijn verhaal en ben (hij heeft het gezegd dus ik mag het ook) ondertussen zijn vriendin geworden. Hij had me al heel trots aangekondigd (meerdere keren) dat zijn adoptiemama (zijn adoptiepapa is al een tijdje overleden)voor het eerst zou komen, samen met tantes, neven en nichten. Dat zijn mama meekomt met de Roos, de afstandsmoeders die meewerkt met het project, is toch een bijzondere gebeurtenis, grappig ook vinden we, maar vooral bijzonder.
Hij brengt op indringende wijze het verhaal van een kind, geboren in Frankrijk, sous X, weggerukt van alle sporen van zijn afkomst. Hij vertelt de zoektocht naar zichzelf, de worsteling met zijn vader en zijn identiteit. De zaal is  (net als bij alle ander sprekers die namiddag) muisstil. Een dan komt het moment dat ik niet had verwacht. Hij bedankt zijn mama voor de kansen en de opvoeding en liefde die hij heeft gekregen. Hij wordt zelf helemaal verrast door zijn eigen emotie, een grote mooie man die helemaal ‘vol loopt’ als hij zijn mama bedankt en ook dat is een moment om in te lijsten.

Ik kreeg een lift van Babitha, lieve Babitha! Tot in Gent reed ook Kim mee, we hebben nagenoten, nagepraat. Op het terras in de zon op de vrijdagmarkt sluit ik de dag af met Babitha: zij met een glas wijn, ik met een Orval. En dan komen mijn man en dochter bijzitten. Ons Emma zit middenin de examen en vol stress.
Op dat moment schakel ik meteen over op mijn bezorgde moederrol. We gaan met zijn drieën nog uit eten en papa en mama stoppen dochterlief onder de wol (niet letterlijk natuurlijk) op haar kot en rijden in stilte huiswaarts… als ze het maar goed doet onze meid morgen!

de adoptiecoach (mama van 2)

o ja kijk alvast even – als voorsmaakje – naar deze schitterende kerel : MAXON! http://www.zoomtube.be/?p=zoom&date=20110527

Advertenties

0 Responses to “De derde dag van de geadopteerden: EENTJE OM IN TE KADEREN!”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 106,687 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: