Voor of tegen adoptie? Dat was weer al eens DE vraag. Gelukkig hebben de geadopteerden zelf geantwoord in de zevende dag!

Het was weer zover: ik moest antwoorden op de vraag : ben je nu voor of tegen adoptie?
Rond de tafel zaten 2 mensen  van een organisatie en hun  advocaat. Het project geadopteerd.be werkt met hen samen in het kader van hun (roots)project in een herkomstland en ik ben er als adoptiecoach bij betrokken als geadopteerden in Vlaanderen op zoek gaan naar hun ROOTS.
We waren nog niet eens aan het eerste punt op de agenda toe, of het zat er (spreekwoordelijk) al bovenarms op. Hoe kon ik nu nog VOOR adoptie zijn, nu zoveel bewijzen op tafel lagen – wereldwijd- dat er corruptie en kinderhandel aan te pas komt. Ik antwoord dat ik geen antwoorden heb maar eerder meer en meer vragen: moeten we adoptie afschaffen omdat er ook  kinderhandel mee gepaard ging/gaat? Moeten we het kind met het badwater weggooien? Is het of kinderhandel of adoptie, zijn geen nuances mogelijk? En, als mensen het recht hebben om hun kind af te staan, omdat ze denken hen daardoor een beter leven te geven, moeten we dan niet de verantwoordelijkheid opnemen de kinderen  op te vangen in een permanent gezinssituatie als adoptie ?
De discussie loopt hoog op.  ik weet het,zej zouden me liever aan hun kant krijgen. Daar waar we met zijn allen inzetten op het vermijden van adoptie, op het inzetten van alle middelen om biologische families in de mogelijkheid te stellen , zelf voor hun kinderen te zorgen. Hun waarheid is veel duidelijker dan de mijne. Meer nog, ik heb geen waarheid in adoptie (meer).
Ik vertel hen dat, ik vertel dat ik twijfel en zoek naar antwoorden. Dat in mijn rugzak die kinderen zitten die ik in Ecuador, India, China, Vietnam heb gezien in een instelling en gedoemd zijn daar te blijven, omdat hun ouders niet in staat zijn hen een toekomst te geven, eten te geven, medische zorg te geven… dat is heel verscheurend. Ik vertel ze dat ik pleegouder ben geweest toen ik nog jong was en ik toen al de spreekwoordelijke vraag stelde: is het nodig om de kinderen zo lang bij hun biologische moeder te laten ( die omwille van een drugsverslaving niet in staat was voor hen te zorgen) en daarna van hot naar her te verplaatsen in de kinderbescherming, moeten we niets definitiever-veiliger bedenken. Wij waren enkel een passage op hun woelige stormachtige weg naar volwassenheid. We dragen ze nog steeds in ons hart, ze zitten altijd in mijn rugzak, ook tijdens deze discussie.
De mensen rond de tafel weten het wel: resoluut stoppen met adoptie en alleen in uiterste nood pleegzorg (tijdelijk dus)… ondanks alle argumenten van hun kant, blijf ik mijn antwoord schuldig.
Ben ik voor of tegen adoptie? Is er een tussenweg? Wat kan die dan zijn?
Na de vergadering en de informele babbel op het afsluitende etentje, kwam ik wat verdwaasd thuis.
De dag erop belt een journalist me op als coördinator van TRIOBLA (die de voorbereiding op interlandelijke adoptie organiseert) en : pats boem , de focus werd helemaal omgedraaid: het ging plots weeral over de wachttijden van de kandidaat adoptieouders en de mogelijke oplossingen.
En nu , maandagmorgen, probeer ik orde te scheppen in mijn gedachten.

Maar op één vraag moet ik niet meer antwoorden, dat hebben de geadopteerden in de zevende dag gisteren gedaan. Als zij niet mogen antwoorden op de vraag , dan weet ik het ook niet. Meer nog, de adoptiesector, de heren en dames van de pers en politieke wereld kunnen daar meest van leren.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/dezevendedag/2.15829/1.1029552

Punt gemaakt heren! Ik heb alvast één kopzorg minder. En … bedankt!

De adoptiecoach

Advertenties

2 Responses to “Voor of tegen adoptie? Dat was weer al eens DE vraag. Gelukkig hebben de geadopteerden zelf geantwoord in de zevende dag!”


  1. 1 Maarten 24 mei 2011 om 17:54

    Beste Kat,

    Ik ben zelf ooit geadopteerd geweest en ik denk dat het een slecht idee is om kinderen te adopteren
    waaraan je kan zien dat ze een andere etnische achtergrond hebben. (donkere huidskleur, spleetoogjes enz.)
    Adopteer beter iemand uit eigen land of die er Westers uitziet.

    In Vlaanderen doet een meerderheid immers aan rootsdenken (Vlaamsnationalisme) waarvan sommigen neigen naar racisme en dus is Vlaanderen absoluut geen gezond milieu om in op te groeien als adoptiekind met een donkere huidskleur of spleetoogjes ofzovoort.

    Omdat een mens nu eenmaal voor een groot deel zijn identiteit ontleent aan de groep waartoe hij behoort. Als adoptiekind wordt je echter door deze rootsdenkers niet tot de hunnen gerekend, als het er op aankomt. En aangezien een geadopteerde in dit land geen andere club heeft waartoe hij behoort, is het beter dat je geen kinderen adopteert uit een ver land.

    Persoonlijk denk ik dus dat het beter is dat kinderen hopgroeien in het land van hun biologische ouders Vooral wanneer er te groten bio-etnische verschillen zijn en in het adoptieland een meerderheid aan rootsdenken doet (Vlaamsnationalistisch gerzinde partijen).

    Met deze uitzondering: wanneer adoptie-ouders zich verenigen, een witte mars houden en het niet langer pikken dat een politieke partij verkiesbaar kan zijn die een politiek wil voeren op basis van rootsdenken.

    Mvg
    Maarten

  2. 2 kathleen 24 mei 2011 om 21:33

    Dag Maarten,

    Ik begrijp je volkomen: buitenlandse adoptie moet een noodoplossing blijven, slechts in die gevallen wanneer het kind niet in eigen land kan worden opgevangen. Adoptie tout court zou een noodoplossing moeten blijven, maar wat als dat de enige optie is voor een kind in nood? Want daar draait het toch allemaal om: een veilig, warm, liefdevol gezin vinden voor een kind in nood? Nu, mijn man en ik willen graag zo een ‘noodoplossing ‘ worden.
    en idd, in Vlaanderen, België leven nog heel wat bekrompen en hardvochtige mensen (waarvan er jammer genoeg ook veel politieke macht en zeggenschap hebben), maar ik hoop dat wij samen met vrienden, familie, mijn Fillipijnse buurvrouw, onze Congolese en Marokkaanse dorpsgenoten (en ik woon in een oervlaams boerengat), mijn vriendinnen en vrienden afkomstig uit India, Colombia en Mexico en de adoptiegezinnen in onze vriendenkring onze toekomstige adoptiekinderen kunnen tonen dat multiculturaliteit en verdraagzaamheid wel kan! Ik hoop het, of ben ik nu weer te naief?
    grts, Kat


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 107.638 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: