Archief voor mei, 2011

De derde dag van de geadopteerden: EENTJE OM IN TE KADEREN!

Het begon voor mij toen ik rond 8u uit de douche stapte om een oproep via mijn werk gsm op te nemen. Oei, er is iets mis zeker? Pia, het is S. ik ben er al! Wabliefteru S. waar? Wel aan de ingang van het museum in Tervuren voor de Dag van de Geadopteerden! Maar jongen toch, we zullen er pas vanaf 10 u zijn! Niets, zegt S. ik wacht wel, tot straks en weg was hij.
Ik kan absoluut niet beschrijven wat het met een adoptiecoach doet, zo’n dag van de geadopteerden. Maar dat het een dag is om in te lijsten met een gouden randje, zoveel is duidelijk.

De verslagen, de foto’s, de filmpjes. ..het team van geadopteerd.be zal ze ongetwijfeld uitgebreid op hun site zetten. Laat niet na ze allemaal te beluisteren en bekijken, het zal de moeite zijn.Ik lees net (ja ook dat doet San-Ho dan nog op zijn vrije dag om te bekomen) dat er 140 aanwezigen waren!

Het kader is en blijft magistraal, kijk zelf! De mooiste plek in ons land, ongetwijfeld toch één van DE!

En ik geef jullie alleen maar mijn – voorlopige- highlights, wat nu ‘the day after ‘ bovendrijft. Ik hou me aan de privacyregels, dus ik gebruik een letter, maar A kan net zo goed staan voor een naam beginnend met B, het doet er niet toe. Wat is blijven plakken voor mij, waar ik vooral uit heb geleerd, weeral veel heb geleerd.

Laat ik van klein naar groot gaan:
Er is A. ze is een kleuter en zit op de schouders van haar adoptievader. Papa zegt me met aandrang: zeg maar aan alle adoptieouders dat ze zeker moeten terugreizen naar het herkomstland van hun kind, het heeft mij en vooral mijn kinderen zoveel gebracht! Hij is nog steeds in de ban van het land, het land van zijn kinderen die nu ook het zijne is geworden. Papa heeft een fotoboek gemaakt he? Ja, zegt de kordate kleuter met glinsterende oogjes. Maar, zegt Papa, niet iedereen mag erin kijken. Neen, zegt ze ferm en kijkt me aan ‘HET IS EEN GEHEIM’, ik heb ze aan mijn vriendjes in de klas getoond!
Voila, dat is dan duidelijk moesten we het begrip geheim nog niet snappen, haar verhaal, haar roots dat is een geheim tot op het moment dat zij beslist dat iemand dat mag weten, het verhaal mag horen. Dankjewel kleine meid (en papa ook  natuurlijk).

Dan  zit ik samen met B. op de trappen van het binnenplein, terwijl een vrolijke receptie op gang is gekomen. Ik ben op zoek naar de mama van B. in een ver land. De verwarde tiener is volgens haar ouders een stukje rustiger geworden nu ze weet dat Pia de zoektocht heeft opgestart. Ik zie ze voor het eerst ‘in het echt’ zij mij ook. Ze kijkt mij aan met de mooiste ogen die ik die dag zie( en geloof me er lopen daar vele mooie mensen rond). Ze is klein maar kijkt me zo open aan dat ik even op het verkeerde been ben gezet, neen ze is geen volwassene, ze is een prille tiener. Weet je wie ik ben? Een schuchter knikje, ze blijft me aankijken. Weet je wat ik met je mama en papa heb afgesproken? Ja. Ik wacht. ‘Je gaat mijn mama zoeken’. Ja. Wat voel je daarbij (ik realiseer me plots dat dit een veel te persoonlijke vraag kan zijn, moeilijk ook) maar ze kijkt me recht in de ogen en zegt’ ik ben blij en bang’.Ik hou me stil en ze zegt na een korte stilte “Ik ben bang voor wat ik ga voelen als ik haar zie”. slik!

C. is klein van stuk, een prachtige Indische vrouw. Ik ken haar naam via via, maar persoonlijk heb ik haar nog niet ontmoet. Ze is gekleed zoals India op zijn moois is, kleuren en glinsters. Zelf kijkt ze me recht in de ogen als ik op het einde van het feest in de bar verzeilt geraak op zoek naar een frisse pint waar ik al sinds de middag naar verlang. Ze spreekt me aan: Pia, denk je dat je me kan helpen om te zoeken? Ik vertel haar eerlijk dat het allemaal wol is in mijn hoofd na zo’n intense dag en dat ze me mag mailen met alle gegevens, ik ga het bekijken. Mis Pia, mis, hoe haal je het in je hoofd om op zo’n persoonlijke vraag zo stom te antwoorden (sorry denk ik nu te laat).Geen nood, C gaat verder alsof ze me niet gehoord heeft (gelukkig oef). Ik was tussen de 2 en 4maand toen ze me ‘gevonden’ hebben. Ze hebben me zelfs geen naam gegeven, hoe kan je nu een kind van die leeftijd geen naam geven. In mijn dossier staan er 3 en ik heb mezelf nog een andere naam gegeven. Ik ben 37 en weet nog steeds niet wie ik ben! Haar prachtige ogen vullen zich meteen met tranen, de mijne ook. Gelijk heb je C. We zijn erg  fout bezig geweest en nu moet iedereen alles (meer dan alles) doen om jou vooralsnog grond onder je voeten te geven, te proberen, je te zien. Als je niet weet wie je bent, kan je soms geen kant op.

Ik eindig met Benny, de enige van wie ik hoop dat ik zijn naam mag publiceren. Hij is een van de voortrekkers van het project geadopteerd.be ; In de pechacucha van de namiddag bracht hij zijn verhaal op een indringend mooie manier. Ik ken hem al van… oeps al lang vergeten hoe lang, maar het is lang. Ik ken al veel stukken van zijn verhaal en ben (hij heeft het gezegd dus ik mag het ook) ondertussen zijn vriendin geworden. Hij had me al heel trots aangekondigd (meerdere keren) dat zijn adoptiemama (zijn adoptiepapa is al een tijdje overleden)voor het eerst zou komen, samen met tantes, neven en nichten. Dat zijn mama meekomt met de Roos, de afstandsmoeders die meewerkt met het project, is toch een bijzondere gebeurtenis, grappig ook vinden we, maar vooral bijzonder.
Hij brengt op indringende wijze het verhaal van een kind, geboren in Frankrijk, sous X, weggerukt van alle sporen van zijn afkomst. Hij vertelt de zoektocht naar zichzelf, de worsteling met zijn vader en zijn identiteit. De zaal is  (net als bij alle ander sprekers die namiddag) muisstil. Een dan komt het moment dat ik niet had verwacht. Hij bedankt zijn mama voor de kansen en de opvoeding en liefde die hij heeft gekregen. Hij wordt zelf helemaal verrast door zijn eigen emotie, een grote mooie man die helemaal ‘vol loopt’ als hij zijn mama bedankt en ook dat is een moment om in te lijsten.

Ik kreeg een lift van Babitha, lieve Babitha! Tot in Gent reed ook Kim mee, we hebben nagenoten, nagepraat. Op het terras in de zon op de vrijdagmarkt sluit ik de dag af met Babitha: zij met een glas wijn, ik met een Orval. En dan komen mijn man en dochter bijzitten. Ons Emma zit middenin de examen en vol stress.
Op dat moment schakel ik meteen over op mijn bezorgde moederrol. We gaan met zijn drieën nog uit eten en papa en mama stoppen dochterlief onder de wol (niet letterlijk natuurlijk) op haar kot en rijden in stilte huiswaarts… als ze het maar goed doet onze meid morgen!

de adoptiecoach (mama van 2)

o ja kijk alvast even – als voorsmaakje – naar deze schitterende kerel : MAXON! http://www.zoomtube.be/?p=zoom&date=20110527

Advertenties

Voor of tegen adoptie? Dat was weer al eens DE vraag. Gelukkig hebben de geadopteerden zelf geantwoord in de zevende dag!

Het was weer zover: ik moest antwoorden op de vraag : ben je nu voor of tegen adoptie?
Rond de tafel zaten 2 mensen  van een organisatie en hun  advocaat. Het project geadopteerd.be werkt met hen samen in het kader van hun (roots)project in een herkomstland en ik ben er als adoptiecoach bij betrokken als geadopteerden in Vlaanderen op zoek gaan naar hun ROOTS.
We waren nog niet eens aan het eerste punt op de agenda toe, of het zat er (spreekwoordelijk) al bovenarms op. Hoe kon ik nu nog VOOR adoptie zijn, nu zoveel bewijzen op tafel lagen – wereldwijd- dat er corruptie en kinderhandel aan te pas komt. Ik antwoord dat ik geen antwoorden heb maar eerder meer en meer vragen: moeten we adoptie afschaffen omdat er ook  kinderhandel mee gepaard ging/gaat? Moeten we het kind met het badwater weggooien? Is het of kinderhandel of adoptie, zijn geen nuances mogelijk? En, als mensen het recht hebben om hun kind af te staan, omdat ze denken hen daardoor een beter leven te geven, moeten we dan niet de verantwoordelijkheid opnemen de kinderen  op te vangen in een permanent gezinssituatie als adoptie ?
De discussie loopt hoog op.  ik weet het,zej zouden me liever aan hun kant krijgen. Daar waar we met zijn allen inzetten op het vermijden van adoptie, op het inzetten van alle middelen om biologische families in de mogelijkheid te stellen , zelf voor hun kinderen te zorgen. Hun waarheid is veel duidelijker dan de mijne. Meer nog, ik heb geen waarheid in adoptie (meer).
Ik vertel hen dat, ik vertel dat ik twijfel en zoek naar antwoorden. Dat in mijn rugzak die kinderen zitten die ik in Ecuador, India, China, Vietnam heb gezien in een instelling en gedoemd zijn daar te blijven, omdat hun ouders niet in staat zijn hen een toekomst te geven, eten te geven, medische zorg te geven… dat is heel verscheurend. Ik vertel ze dat ik pleegouder ben geweest toen ik nog jong was en ik toen al de spreekwoordelijke vraag stelde: is het nodig om de kinderen zo lang bij hun biologische moeder te laten ( die omwille van een drugsverslaving niet in staat was voor hen te zorgen) en daarna van hot naar her te verplaatsen in de kinderbescherming, moeten we niets definitiever-veiliger bedenken. Wij waren enkel een passage op hun woelige stormachtige weg naar volwassenheid. We dragen ze nog steeds in ons hart, ze zitten altijd in mijn rugzak, ook tijdens deze discussie.
De mensen rond de tafel weten het wel: resoluut stoppen met adoptie en alleen in uiterste nood pleegzorg (tijdelijk dus)… ondanks alle argumenten van hun kant, blijf ik mijn antwoord schuldig.
Ben ik voor of tegen adoptie? Is er een tussenweg? Wat kan die dan zijn?
Na de vergadering en de informele babbel op het afsluitende etentje, kwam ik wat verdwaasd thuis.
De dag erop belt een journalist me op als coördinator van TRIOBLA (die de voorbereiding op interlandelijke adoptie organiseert) en : pats boem , de focus werd helemaal omgedraaid: het ging plots weeral over de wachttijden van de kandidaat adoptieouders en de mogelijke oplossingen.
En nu , maandagmorgen, probeer ik orde te scheppen in mijn gedachten.

Maar op één vraag moet ik niet meer antwoorden, dat hebben de geadopteerden in de zevende dag gisteren gedaan. Als zij niet mogen antwoorden op de vraag , dan weet ik het ook niet. Meer nog, de adoptiesector, de heren en dames van de pers en politieke wereld kunnen daar meest van leren.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/dezevendedag/2.15829/1.1029552

Punt gemaakt heren! Ik heb alvast één kopzorg minder. En … bedankt!

De adoptiecoach

Woorden vinden voor wat je voelt is niet altijd gemakkelijk, ook niet als je geadopteerd bent!

Ik had een bezorgde vader aan de lijn: ‘Het gaat niet goed met onze adoptiezoon, het is heel snel van goed naar slecht omgeslagen. We hebben er begrip voor, willen hem helpen, maar als we vragen om er met iemand (ons of een hulpverlener) over te spreken, dan klapt hij dicht’.

Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor, heel vaak proberen wij te helpen door jullie te vragen ‘uitleg te geven’- ‘je gevoel  te verwoorden’. Maar waar vind je de woorden om je gevoel mee te benoemen, laat staan dat je weet wat het precies is wat je voelt.
Het is soms wel te zien aan het gedrag, aan de non-verbale communicatie … eerder aan wat niet, dan wel gezegd wordt. Meer nog, niet zelden is wat iemand zegt, eigenlijk niet wat hij/zij voelt, maar ook een beetje bedoelt om de toehoorder (ouder, vriend, lief, hulpverlener – you name it) uit zijn of haar kot te lokken of toch reactie los te weken.

Een paar voorbeelden?
‘je bent toch mijn vader niet! Jij hebt niets aan mij te zeggen’
‘ik wil terug naar …(geboorteland)’
‘Het kan me absoluut NIET schelen wie mijn biologische ouders zijn’
Ik laat het aan mijn lezers over om in te vullen, wat het ook zou kunnen betekenen. Maar vaak zijn er geen woorden voor, zijn deze misschien niet eens voorradig is een gesproken taal, of dekt geen enkele vlag de lading?

Hij is een twintiger en zit voor me starend naar de grond. Zijn ouders hebben hem naar mij gestuurd. Ik ken zijn ouders vrij goed. Zij zaten met hun handen in het haar, hij was de laatste tijd heel agressief, in tegenstelling tot de rustige jongen die hij altijd geweest was.“We geven hem Valium Pia, anders wordt het gevaarlijk voor hem en zijn omgeving”. Ik vraag hen om hem geen medicatie te geven, ja ik zal het wel aankunnen, heb er vertrouwen in.

Eerst wordt er eigenlijk weinig gezegd, een heel klein beetje aftasten of hij hier wel wilt zitten, wiens idee het was enz.
Hij weet het niet. Ok, dat is duidelijk.
Of hij denkt dat hij een probleem heeft, of is het misschien gewoon iets waar je ouders zich onnodig zorgen in maken?
Hij weet het niet.
Je hebt jezelf pijn gedaan aan je polsen? Ja, de salontafel aan diggelen geslagen. Wauw, dat zal spectaculair geweest zijn, ik ken je ouders en ze hebben altijd al sterke salontafels gehad. Er sluipt een glimlach op zijn gezicht, een flauwe, maar hij is er wel.
We zitten gewoon een tas koffie te drinken, stil maar niet gênant. En dan is het er, of beter zijn ze er:de tranen, heel veel en heel lang… het snikken als een kind, een peuter zelfs. Een volwassen, mooie man zit voor me te snikken. En dan doe ik iets waarvan in alle ‘boekjes’ staat dat ik het als hulpverlener best niet doe: ik pak hem vast en het snikken wordt erger. Minutenlang,  hij huilt uit op mijn schouder.
Als het meeste verdriet eruit is, bied ik hem een doos zakdoeken van de HEMA aan: laat je maar eens gaan man, het is op kosten van de staat. We lachen hartelijk.
En dan zegt hij met open vizier: ‘Pia ik weet niet wat ik moet zeggen als mensen mij vuile makak noemen? Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze vragen ‘van waar ben je? En ze me niet geloven als ik mijn dorp vernoem Ze spreken Turks tegen mij in Turkije, Italiaans in Italië, Spaans in Spanje en ik begrijp er niets van! Ik weet niet wat ik moet zeggen aan mijn ouders, ik voel me zo kwaad en schuldig tegelijk. Als ik kwaad ben, de boel aan diggelen sla, dan nog, zeggen ze dat ze me begrijpen. Maar hoe kunnen ze? Ik begrijp mezelf niet eens, laat staan dat ik kan zeggen wat ik voel en waarom?’

En daar kunnen we wel weer iets mee doen.
Dat van die racistische scheldpartijen, daar hebben we samen een ‘zin’ voor gezocht . Een zin waarmee hij zichzelf kon verweren zonder agressief te worden; Zijn adoptieouders hadden hem zo overbeschermd dat ze altijd vertelden : ‘als iemand lelijke dingen zegt, doe je maar alsof er niets gebeurd is’- Hij had hier dus geen verweer tegen gevonden, noodzakelijk toch om je machteloosheid om te zetten in weerbaarheid. Maar niet voor we samen op zoek waren gegaan naar het waarom van zijn mooie bleekbruine tint. Ook dat hadden zijn ouders nooit gezegd, hij had er nooit durven naar vragen. Dus daar waren woorden wel op hun plaats geweest. We hebben samen naar muziek geluisterd van dat mooie prachtige Noord-Afrikaanse land. Hij voelde voor het eerst enige trots en kon zelf de woorden vinden om te reageren op racistische opmerkingen.
Maar het vele verdriet dat daar nog zat kreeg niet meteen een naam, maar moet dat? Ik heb samen met hem gezocht naar een manier om het niet onder water te houden, het te laten vrijkomen bij mensen di e hij vertrouwt.
Het was alsof hij moest  leren stappen, hij was het niet gewoon, maar het is hem gelukt.

Woorden, ze zijn niet altijd voorradig, ook niet altijd nodig. Wat wel nodig is dat wat je voelt niet mag verrotten, niet mag vacuüm verpakt worden.Want dan is de kans groot dat de verpakking onverwacht ontploft en veel te heftig naar buiten komt om mee om te gaan. Op dat moment moet je misschien professionele hulp zoeken,

De adoptiecoach

Breng Els een stapje dichter bij haar ROOTS!

Een initiatief waarbij jullie Els een stapje dichter bij haar ROOTS kan helpen brengen, doen!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits