Archief voor april, 2011

Een bijzonder verhaal van lang (tevergeefs) zoeken en dan eindelijk terugvinden!

Ze is een pracht van een vrouw. Ik leerde haar kennen toen ze hoogzwanger was van haar tweede kindje. Ze was op zoek naar alles en iedereen die haar kon helpen bij de zoektocht naar haar biologische familie, mama in India. Ze was al zo lang op zoek, was al in zoveel doodlopende straatjes beland, maar ze gaf niet op.
Ik zie het altijd en overal als ik geadopteerden ontmoet – ook  deze keer –  zowel de kwetsbaarheid als de  sterkte! Als hulpverlener probeer je dan op alle 2 in te zoemen!
Nu bijna 2 jaar later heeft ze via geadopteerd.be en de adoptiecoaching de weg naar haar roots gevonden. En hoe?

Ik kan en wil haar verhaal hier niet uit de doeken doen, het is HAAR verhaal; ze geeft ook telkens aan wat zij ermee wilt doen en hoe, dat is nu waar ik als adoptiecoach en mens heel veel aan heb en graag heb.Ik kon het niet laten, toen we net even aan het skypen waren, heb ik haar gevraagd, mag ik aub een stukje van jouw verhaal delen met mijn lezers van de blog? Maar wees aub eerlijk, ook al is dat laatste overbodig bij haar.Ik wil graag doorgeven aan alle geadopteerden dat ze moeten blijven hopen, realistisch  blijven natuurlijk, maar zeker durven hopen dat wat je zoekt ooit gevonden kan worden. Dat ze niet moeten afgaan op 1 bron, dat ze zelf – liefst via deskundige tussenpersonen- moeten blijven zoeken naar waar ze recht op hebben: hun verleden, de waarheid en het weten waar ze vandaan komen.
Ja, zegt ze, misschien kan dat wel. Ik beloof dat ik eerst de tekst aan haar voorleg en dan zal zij –finaal- bepalen of dit (nu al) mag verteld worden aan anderen.

Ze is dus blijven zoeken, blijven proberen en dan kwam de dag waarop het bericht binnenliep uit India: “we have found your parents and brothers!They are so happy that you are alive!”
Wat doet dat met een mens, een moeder van 2 , een geadopteerde vrouw?Wat ik zag was heel veel geluk, ook verdriet en verwarring en dat éne zinnetje: “Pia , ik wil ze nu zien mijn moeder! Niets rootsreis naar India, ik wil naar mijn moeder, ik wil haar vastpakken en met mijn eigen ogen zien dat ze het goed maakt en haar vertellen dat ik het goed maak en nu , niet als het juiste seizoen er is, of in combinatie met een reis naar de cultuur.. mijn moeder: het heeft nu lang genoeg geduurd zonder elkaar!.” In 1 keer kwam het eruit, zonder leestekens dus.
Kijk, daar krijgt een mens de krop van in de keel. Dat is de essentie van wat zij voelde en het is ook de enige en goeie weg: luisteren naar jullie en daar niet teveel zelf invullen.
En??? vragen jullie zich af, is ze er al geweest?
Wel, je zal me niet geloven en ooit moet iemand daar een spannende ingrijpende film van kunnen maken , maar op Pasen zou ze samen met haar man vertrekken. Helaas, door een administratieve vergetelheid, kon ze niet vertrekken. Ze moest in plaats van op het vliegtuig richting India, in de auto richting thuis! Een tweede en ongetwijfeld goeie poging, komt op 1 mei.
Maar ook hier zie ik de sterke madam die , samen met haar man, deze opdoffer verwerkt en haar hele organisatie herorganiseert en terug kan lachen (eerste groen, maar nu weer voluit). De foto’s zijn er al, de life ontmoeting heeft ze tegoed, ik duim!!!

De adoptiecoach

Advertenties

WAT HEET EEN GESLAAGDE ADOPTIE?

Ja, dat is nu wel DE vraag waarmee de coach zit. Er is weer zoveel rondom mij dat me doet twijfelen: is adoptie een goeie optie voor een kind in nood?Ooit een titel van een lezing van Prof. Dr. Femmie Juffer. Naast adoptiemoeder was ze op dat moment dokter in de adoptiewetenschappen bij onze Noorderburen geworden.In haar betoog probeerde ze aan te tonen dat adoptie wel degelijk een goede optie is als je de vergelijking maakt tussen de kinderen die in de herkomstlanden in een instelling moeten blijven opgroeien en diegenen die een kans gekregen hadden om op te groeien in een adoptiegezin.Er werden cijfers bijgehaald, vergelijkende studies te berde gebracht: jazeker, prof Juffer had het bewijs gevonden dat adoptiekinderen het op alle vlakken goed tot zeer goed doen in vergelijking met hun lotgenoten die in het herkomstland in het tehuis bleven.

Adoptie is dus een geslaagde interventie in het leven van kinderen in nood!? Het is uiteindelijk bijzonder moeilijk om te omschrijven wat voor elk van ons geslaagd is, voor jullie geadopteerden in het bijzonder.
Hoeveel keer moeten jullie niet antwoorden op de vraag: ‘Ben je blij dat je geadopteerd bent?’ – ‘Was je niet liever in je eigen land gebleven?’ en alle variaties op het thema. Niet zelden krijgen jullie ook de vraag in de vorm van een verwijt: ‘Was je misschien liever daar in armoede in een instelling gebleven misschien?’ – alsof er ooit een keuze is geweest voor jullie.Laat ons wel wezen, de keuze of een kind als dan niet gebaat is met adoptie als oplossing voor zijn of haar probleem ligt buiten het kind. Laat ons hopen wat dit ook met zorg is gebeurd.
Het nieuwste boek dat op mijn bureau ligt heeft de titel: ‘Wat heet geslaagd?- Adopties zoals ze bedoeld zijn.’; Babitha, die me af en toe bijstaat in de adoptiecoaching, vroeg me dit aan te kopen. Misschien een boek met een positieve boodschap , zei ze me. Ik heb het gekocht. De auteur Hans Walenkamp- een adoptievader- ken ik van zijn columns in het tijdschrift van de adoptieorganisatie Wereldkinderen in Nederland. Ik heb alleen nog maar de inleiding in het boek gelezen moet ik toegeven, maar ik wil jullie toch al een fragment meegeven dat misschien tot nadenken stemt: “Veel geadopteerden zijn inmiddels volwassen en tot oordelen bevoegd. Wat vinden zij ervan? Beschouwen zij het , voorzien van alle mogelijke kanttekeningen, als een zegen dat zij op jonge leeftijd vanuit hun geboorteland naar ons land zijn overgebracht? Of ervaren ze adoptie als een permanente en destabiliserende verzoeking?   “
Daar hebben we het weer! Maar waarom moeten geadopteerden per se zeggen of ze adoptie een zegen of een verzoeking vinden? Is je adoptie geslaagd of niet , DAT willen mensen van je weten!!!Maar hoe en wanneer weet je dat?
En dan keek  ik toch even naar Koppel XL ( http://www.deredactie.be/permalink/1.1002115) van dinsdag 12/4/11. Een 8 jarig Chinees meisje werd door een Amerikaans gezin geadopteerd.Ik heb het niet zo met Amerikaanse adoptiepraktijken , maar dat is een ander verhaal. Deze reportage toonde op vrij indringende wijze hoe het kind zelf de adoptie had beleefd in de eerste jaren .De reportage was nog  maar net begonnen of we hoorden (en zagen) de moeder al geërgerd vragen in het hotel in China nog ‘ ‘Is it really such a torture to learn English?’ Alsof het kind dan al moest blij zijn met haar driloefening in het Engels leren?

Als ze later in de documentaire hartverscheurend triestig zit te wenen en zegt ‘ik wil terug naar China. Het is hier allemaal zo moeilijk’… ja, dan vraagt een adoptiecoach, een mens zich af: moeten we de hele adoptie niet gewoon afschaffen?

Maar, naast mijn groeiende ergernis keek ik ook doorheen het Amerikaanse van het verhaal. Fang Siu Yong- nu Faith geworden- is al 8 en heeft ook een handicap, zat blijkbaar in een instelling in China en krijgt hierdoor misschien een betere kans?  Misschien is dit wel een adoptie dat een goeie optie is voor het kind in nood?

Ik was een paar jaar geleden in China – een adoptiereis. We bezochten meerdere grote en kleine instellingen waar ook  gehandicapte kinderen werden opgevangen.
Sommigen onder hen waren verlaten, achtergelaten werd verteld.  De meesten zullen daar ook blijven.
Voor hoelang vroegen wij? Niemand wilde of kon ons het antwoord geven…
We zagen hetzelfde verhaal in India, Ecuador, Vietnam, India…
Wat is hun toekomst in  landen waar blijkbaar nog steeds niet hoog wordt ingezet op zorg aan kinderen, gehandicapten?

Is het Chinese meisje misschien toch niet beter af in dat Amerikaans adoptiegezin?
Als je haar blije gezicht ziet op het einde, kunnen we dat dan een geslaagde adoptie noemen?

Ik weet het dus niet, zal het waarschijnlijk ook nooit weten, maar wat heet een geslaagde adoptie? En wie kan dan de evaluatie maken? Wanneer wordt de eindevaluatie gemaakt?
Tot slot nog dit: er zijn een paar ‘moeilijke’ reacties gekomen op de trailer WENSKINDEREN die jullie vorig blog konden bekijken. Adoptieouders slikken en vragen zich af ‘waar zijn we in godsnaam mee bezig als dit het resultaat is?” – een geadopteerde reageert  ‘dat ze toch allemaal wel behoorlijk ondankbaar lijken en dat er ook andere adopties zijn’… maar heel veel geadopteerden vertellen me hoe blij ze zijn dat er uiteindelijk ‘ingezoomd’ wordt op hoe het voelt om geadopteerd te zijn.
Wil dat zeggen dat de getuigen uit de trailer hun adoptie mislukt vinden? Ik ken ze alle drie, twee van hen vrij goed. Ik weet alvast dat 1 van de 3 niets meer of minder dan 2 mislukte adopties achter de rug heeft, maar zelf een mooi mens is geworden, ondanks de mislukte adopties. De andere 2 zijn dat ook, mooie sterke mensen en is dat dan dankzij of ondanks de adoptie? Wie zal dat ooit kunnen zeggen?
Een kopzorg voor de coach die haar werkende leven slijt op de adoptiebanken en zich deze vragen na 22 jaar steeds meer stelt en met grote waarschijnlijkheid zal blijven stellen zeker?

De adoptiecoach krijgt hulp!

Het was al een tijdje ‘in de voorbereidende fase’, maar nu is het zover: de adoptiecoach krijgt de hulp van een geadopteerde medewerker.
Ik laat haar zich aan jullie voorstellen. En aarzel niet om haar te contacteren.

Ik wil me graag voorstellen op de blog van de adoptiecoach.
Vanaf nu ben ik betrokken bij dit nazorgproject. Maar misschien toch eerst wat meer over mezelf
Ik ben Babitha, 33 jaar, getrouwd en mama van een dochter en zoon. Ik woon al 29 jaar in dit kleine frietparadijs, maar kom oorspronkelijk uit India, meer bepaald uit Kerala… het heerlijke zuiden van India. Wellicht zijn er een aantal mensen  die mij al zullen kennen, maar sinds kort heb ik de beslissing genomen en de kans gekregen om te gaan samenwerken met de adoptiecoach. Deze beslissing is niet over één nacht ijs gegaan.Ik werk eigenlijk al een hele poos in de sociale sector en ben afgestudeerd als opvoedster. Daarnaast ben ik  ook geadopteerd en met deze ervaring in de rugzak,  heb zo mijn eigen mening rond adoptie en nazorg.In 2008 was ik betrokken bij de opstart van geadopteerd.be. Maar mijn interesse ging meer en meer uit naar het specifieke nazorgluik. Ik vind de rol van de adoptiecoach heel boeiend, zinvol en een meerwaarde binnen de nazorg in adoptie.

Ik vind het voor mezelf dan ook een uitdaging om hieraan mee te werken. Ik hoop dat ik na verloop van tijd mijn steentje kan bijdragen om adoptie en de mensen die hierbij betrokken zijn op een correcte en professionele wijze te steunen en ondersteunen.
Als je mij wilt contacteren kan dat uiteraard via de website van geadopteerd.be zelf, gewoon mijn naam vermelden en het bericht komt zeker aan.
Wil je mij echter persoonlijk spreken, mailen of skypen dan kan dat als volgt.
Ik ben beschikbaar op volgende vrijdagen: 8 april – 29 april – 13 mei – 20 mei-  27 mei-  17 juni -24 juni, dit telkens van 9u tot 13u.
Telefoneren kan  op  056/20.68.08;  mailen via babithacaleidoscoop@hotmail.com kan natuurlijk ook.
Op hierboven aangehaalde momenten kan je me ook  skypen via   babitha_degroote

Tot slot…
Ik kan alleen maar hopen dat mensen de weg vinden naar hulp… het is ook nooit of nooit te laat om hulp te vragen! En als je het zelf  niet kan, hoop ik dat je een ander zijn stem kan gebruiken!!!

 

 

 

 

Babitha, samen met de medestichters van geadopteerd.be en de minister!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,386 hits