Archief voor maart, 2011

Adoptieouders op zoek naar de ROOTS van hun kinderen, kan dat?

De adoptiecoach zat onlang weer met een ei.
Op een avond trok ik naar Roeselare voor een panelgesprek met drie medewerkers van geadopteerd.be : Sarah, Benny en San-Ho. Het was een boeiende avond en in de zaal zaten zowel adoptieouders als kandidaat-adoptieouders aandachtig te luisteren. De moderator overliep de levenslijn van geadopteerden en vroeg hen naar ervaringen , tips voor de adoptieouders. Ergens naar het einde van die levenslijn toe, van de avond ook, kwam het thema ROOTS aan bod; Tot op dat moment had ik aandachtig geluisterd daar niet van, maar er was niets ‘op tafel ‘gekomen waarvan ik dacht ‘tjien dat had ik anders ingeschat’… tot het thema ROOTS dus.
Alle drie waren ze het erover eens: het zoeken van hun ROOTS , dat was iets van hen, iets voor hen… daar moesten adoptieouders af blijven. Oei, dat zit dus anders in mijn rugzak als adoptiecoach, als voorbereider op adoptie. Ik geef aan dat het heel belangrijk is dat adoptieouders zorgvuldig de ROOTS informatie verzamelen en bijhouden . Ook omdat vroeger veel onwaarheden in een dossier stonden en geadopteerden vaak te laat kwamen om de waarheid te achterhalen. Immers na 20-30 jaar is er nog weinig traceerbaar, laat staan dat de biologische ouders nog leven (gemiddelde leeftijd in herkomstlanden is aanzienlijk lager). Ik dacht dus, laat deze generatie adoptiekinderen NIET te laat komen en laten we de adoptieouders motiveren zo snel mogelijk de gegevens te verzamelen, zeker als ze het vermoeden hebben dat er fouten, hiaten in het dossier zijn geslopen. Maar nu hoorde ik een andere stem. Aangezien ik deze stem- van de geadopteerden zelf – heel hoog aansla, wilde ik meer weten. De ‘afdronk’ van die avond werd toch een beetje beheerst door mijn vragen daaromtrent, vragen om meer te begrijpen van hun stelling. Maar Sarah was ook jarig (vraagt om een drankje) en de foyer van het cultureel centrum zat afgeladen vol, dus heeft de coach haar ei voorgelegd – via de mail – aan 2 van hen. Hier is hun antwoord. Benieuwd wat jullie ervan vinden?

Het antwoord van San-Ho!
Ik heb over deze kwestie nog eens wat nagedacht. Mijn besluit is dat je er als ouder niets fout aan doet om zelf informatie in te winnen terwijl je kind nog minderjarig is, om de eenvoudige reden dat ‘tijd’ een cruciale factor is in het al dan niet vinden van informatie. Hoe langer men wacht hoe meer informatie er kan verloren gaan.
Ik zou het zo willen stellen: zolang je kind minderjarig is, is het de PLICHT van de adoptieouders om bestaande informatie mét zorg te bewaren, bestaande contacten te onderhouden en in te gaan op opportuniteiten die kunnen leiden tot bijkomende informatie. Evenwel: Het actief op zoek gaan naar de roots door bv. naar het land van herkomst af te reizen, nieuwe contacten te leggen, of banden te leggen met teruggevonden ouders is wat mij betreft een brug te ver. Dit komt toe aan de geadopteerde en ENKEL aan de geadopteerden. Deze beslist op oudere leeftijd graag zélf of hij/zij dat al dan niet wilt doen en of hij/zij daar klaar voor is. Ik besef dat het hier misschien om een nuanceverschil gaat maar wel een heel belangrijke. Het is een evenwichtsoefening mét als enige leidraad het belang/ de rechten van de betrokken geadopteerde. De boodschap op de VAG –panel was dan ook vooral dat je kinderen hierin niet ‘ongewild’ kan betrekken of zeker niet opdringen. (Verplicht je kind niet om interesse te tonen, dwing hem/haar niet om een rootsreis te maken…) . Ik citeer hier ook nog een stukje uit de tekst (2009) dat ik ooit als antwoord formuleerde op een brief van Dirk Vermeyen, een NGO werker in Haïti ook betrokken bij zoektochten van geadopteerden. Hij stelde toen de vraag of het verantwoord was om adoptieouders toe te laten een DNA test te eisen van afstandsmoeders.

Jouw tekst handelt voornamelijk over de vaststelling dat adoptieouders niet kunnen fungeren als opeiser van het recht op informatie van hun geadopteerde minderjarige kind. Ik kan me daarin vinden. Dit recht behoort inderdaad toe aan de geadopteerde in kwestie en uitsluitend aan hem/haar. Dit wil niet zeggen dat we adoptieouders moeten gaan ontmoedigen om actief interesse te tonen in de achtergrond (en de bijhorende informatie) van hun geadopteerde kind. Kandidaat-adoptieouders worden hierin ook aangemoedigd in hun voorbereiding en dat moeten we zeker zo behouden. Adoptieouders moeten de beschikbare informatie met zorg bewaren en de eventueel gekende contacten behouden. Dit betekent NIET dat zij in plaats van de geadopteerde moeten overgaan tot actieve opeising/opzoeking van nog onbekende gegevens of opzoekingen naar biologische ouders moeten opstarten (door bv. zelf, zonder medeweten van het betrokken kind, naar het land van herkomst af te reizen). In dit kader lijkt het mij ook onverantwoord en ethisch niet te verdedigen dat adoptieouders voor hun minderjarige geadopteerde kind DNA-testen zouden eisen met het oog op het bekomen van nieuwe achtergrondinformatie.”

Het antwoord van Sarah !
Ik snap dat je met een ei zit! Ik vind het wel heel goed dat is dat die ouders de weg naar jou vinden en toch heel goed nadenken wat de inhoud van zo een reis is. Wat een impact heeft ons panel niet hé amai. Cruciale vragen zijn: hoe oud is het adoptiekind? Gaan zij op rootsreis op vraag van de geadopteerde? Mijn algemeen principe blijft:
1)ongeacht of wij het nu een goede keuze vinden of niet, die levensbepalende beslissing is boven ons hoofd genomen en het feit dat we zelf onze roots kunnen herontdekken is dan ook iets heel belangrijk voor een geadopteerde
2) daartegenover is het wel de plicht van de ouders om, indien zij zelf opmerken dat er sprake is van corruptie, dit te detecteren en eventueel de waarheid te achterhalen in zoverre van het mogelijke. Dit zeker op het moment de ouders het kind gaan ophalen in het land van herkomst.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook het volgende door te geven omtrent kanaalonderzoek: het zou een voorwaarde moeten zijn dat elk adoptiekanaal op zijn minst alle adoptiedossiers op een degelijk manier worden samengesteld en waarheidsgetrouw worden bijgehouden in belang van het kind.Indien het kind hier al is in België dan is dat natuurlijk een andere kwestie….
Hoe dan ook: elke geadopteerde heeft het recht om zoek te gaan naar zijn roots en elke geadopteerde heeft het recht om niet op zoek te gaan naar zijn roots. Ons leven is toch al zo bepaald geweest is door anderen en dan is het toch eindelijk aan ons om verder te beslissen over wat we willen in ons leven. Het terugvinden van je ouders of van je roots is een hele nieuwe wending in je leven…. daarom vind ik jouw rol als adoptiecoach zo nuttig omdat er iemand is die je kan bij staan en die je kan ondersteunen.

BERICHT AAN EEN AFSTANDSMOEDER: Ik heb nog altijd dat kleine kistje met dat deel van mijn hart dat altijd zo hevig naar jou verlangt!

Ze droeg deze tekst voor met kwetsbaarheid en kracht. Iedereen had de krop in de keel. De tranen in haar ogen wijzen erop dat zij dit heel diep van binnenin heeft gehaald, vanuit een buikgevoel heeft opgehaald.
Deze geadopteerde jonge vrouw  wil liever niet dat haar naam vermeld wordt, maar het mag wel op de blog. Dankjewel!

Op een dag loop ik weg….
dat was zoveel jaren geleden.
Op een dag loop ik weg en ga naar mijn mama….
Dat was lang geleden,
toen mijn tranen mij vertelden wat ik moest doen.
Op een dag loop ik weg… helemaal naar India….
Ja, dat zou ik doen… maar de wereldbol in mijn hart bleek
veel kleiner dan hij in werkelijkheid was.
Op een dag loop ik weg, naar daar, ik wist het niet goed…
want ze lijken daar allemaal op mij en ik wil één van hen zijn?
Op een dag loop ik weg,
het maakt mij niet uit naar waar…
Niet hier ergens in België, maar ook niet naar haar.
Op een dag liep ik weg…
en vond de weg niet meer naar huis
omdat in alle eenzaamheid ik niet meer wist
of mijn huis wel ergens stond…en er ook niemand
niemand  was die mij dit vertellen kon.
Op een dag vloog ik weg.
Het deed raar, maar de jaren hadden besloten:
nu ben je er klaar voor, dus deed ik dat maar.
Op een dag vloog ik heen en weer,
geslingerd tussen wat gebeurde en wat komen zal
twijfelend aan waarheid en leugen.
De enige die het me vertellen kon… toen…was het
vage spiegelbeeld van een meisje die ik misschien wel kennen zou.
Na al het lopen en vliegen
was ik heel erg moe… rust in mijn hoofd… dat was mijn doel!
Ik had het in een kistje geborgen, dat deel van mijn hart.
omdat ik tijd en energie aan iemand anders heb verpand.
Nu kijk ik terug naar het verleden, soms met een vertroebelde blik.
Ja, de tranen zijn gebleven…
ondanks de mooie geschenken dat het leven mij ook heeft gegeven.

Nu loop ik niet meer weg.
Ik heb mijn huis gevonden.
Klein en gezellig, warm en vol liefde, met kinderverdriet en veel schatergelach,
eerlijk en spontaan…
En weet je? Ik weet ook terug het huis van mijn mama en papa staan.
Maar ooit… ga ik weer vliegen!
En misschien kom ik naar je toe

En mocht het niet meer kunnen zijn,
ik heb nog altijd dat kleine kistje met dat deel van mijn hart,
Dat deel dat altijd en voor altijd zo hevig naar jou verlangt!

Maart 2011

 

Els -Pinky kijkt haar adoptiedossier bij de Jeugdrechtbank in!

Een tijdje geleden heb ik het al aangekondigd: de adoptiecoach mocht Els – geadopteerd uit India -volgen bij het zoeken naar en inkijken van haar adoptiedossiers. De eerste stap is deze van het adoptiedossier inkijken bij de jeugdrechtbank waar haar adoptie is uitgesproken, Kortrijk. Na een brief aan de Procureur des Konings, kreeg zij groen licht via een telefoontje. De rest van het verhaal vertelt ze jullie zelf!

Woensdag 9 maart moest ik op de rechtbank van Kortrijk zijn om mijn adoptiedossier in te kijken. Twee weken voordien had ik samen met Pia, de adoptiecoach, een brief opgestuurd naar de procureur om mijn adoptiedossier te mogen inkijken. Onverwachts kreeg ik  een telefoon van een vriendelijke mevrouw uit de Jeugdrechtbank van Kortrijk (officieel is haar titel parketcriminoloog Jeugd & Gezin) dat ik een afspraak kon maken om mijn dossier te mogen inkijken. De procureur had toestemming gegeven!

Toen ik woensdagmorgen 9 maart wakker werd, zonder stem weliswaar én daarbij nog eens enorme hoestbuien had, dacht ik even… verdorie, net vandaag!!! Ik moest en zou deze dag doorkomen, want dit was veel te belangrijk voor mij! Toen ik rond de klok van 16u aankwam in Kortrijk, keek ik al snel rond op zoek naar Pia. Daar zag ik ze dan, mijn steun!

We gingen binnen in het oude gerechtsgebouw waar je de geur van … hoe moet ik dat nu zeggen? Tja, een gebouw waar er zoveel uitspraken al zijn gebeurd en waar er nog zaken lopende zijn. We keken even binnen in één van de rechtszalen. Toch mooi om te zien.
Maar ik wou naar het tweede verdieping (aangegeven op de mail die ik kreeg met uur en plaats van afspraak), zo vlug mogelijk naar dat dossier, mijn dossier inkijken! Ik was zo benieuwd en gespannen. Precies op tijd stonden we voor haar deur. Klop, klop? Niemand! Een afknapper, zijn ze me vergeten? En Pia maar kletsen, en ik half luisterend , maar vooral alle voorbijkomende mensen in het oog houden! Zou zij DE parketcriminologe zijn? We hadden geen andere keuze dan geduldig af te wachten zeker?

Dan kwam ze aan in die lange gang en keek ons verbaasd aan en dan plots viel haar frank (euro). Ze had wel onze afspraak vergeten zeker! Enfin, ze excuseerde zich en we mochten binnen in, wat ik denk, het kleinste bureautje van dit grote gebouw. Ze had mij alleen verwacht, maar ik stelde Pia voor als diegene die me hierbij ondersteunt en  de adoptiecoach mocht bij me blijven. Ik was blij met haar aanwezigheid. Want alleen, zou ik nog  zenuwachtiger zijn! Ik  had toch steun en dat was zo belangrijk voor mij! We mochten plaats nemen aan het allerkleinste bureautje die ik ooit zag.De parketcriminologe excuseerde zich daarvoor. Ik stelde nog voor dat we in een andere ruimte in de gang (waar ik gezien had dat er niemand zat) zouden plaatsnemen, maar dat mocht niet. Zij moest aanwezig zijn terwijl ik mijn dossier inkeek. Dat is wettelijk verplicht.


Ze bracht me MIJN  adoptiedossier!! Daar lag het dan… Op de frontpagina stond een inhoudstabel, handgeschreven met daarop een titel van alles wat erin zat.Ik ga hier niet doorgeven wat dat allemaal was, maar toch meer dan ik gedacht had.Het belangrijkste was MIJN geboorteakte, een origineel document met stempel, zegel, … van India! Het papier rook oud, speciaal papier, … Ik had nog nooit mijn geboorteakte gezien. Pinkie xxx , géén familienaam, … krop in mijn keel! Bevestiging van wat mijn adoptiemoeder ooit zei. Een paspoortnummer, (weet niet meer welk). Pia liet me weten dat dit heel belangrijk was om het volgend puzzelstuk te vinden. Want er lag nog een dossier in India! En dit was een aanknopingspunt om verder te zoeken. Een ander belangrijk origineel document was de homologatie van één of andere rechtbank in India en daarop staat dat PINKY Hindoe is, ik dus, slik! Ik wist dat niet, ben blij dat ik het  weet. De zusters hebben mij dat ooit gevraagd als antwoord op een mail die ik hen stuurde in de vele zoektochten die ik al ondernam. Nu weet ik het wel. Dit rechtbankdocument is ook gedrukt op bruin oud Indisch papier. In dat document ,van de rechtbank van Calcutta, staat dat Sr. Margaret Mary de toestemming geeft aan mijn toekomstige adoptieouders (hun namen staan erin) om mij te adopteren. Want ik was “een door niemand opgeëist kind”. Krop in mijn keel! Weeral! Wat betekende dit? Ik voelde me een hoopje ellende… Gelukkig… Pia was er… Moedig houden Els!

Dan enkele verslagen geschreven door de politie (vreemdelingen en andere politie) over mijn ouders. Zoals een van de jeugdpolitiecommissaris van de stad waar ik woonde. Wat mijn ouders deden van werk, hoeveel ze verdienden, … Ik was onderste boven van een  document van het Vredegerecht van Roeselare met een uitspraak van een “familieraad” van mij!
Wat ik erg vond, was dat er een document bijzat van mijn “voogden”.in een familieraad die verklaarden dat mijn adoptieouders geschikt waren om mij  een ‘goede opvoeding’ te geven. Wie waren die mensen? Geen van de namen herkende ik, vreemde namen, vreemde mensen.Wie had bepaald dat zij mochten meestemmen dat mijn ouders “goede” ouders waren voor mij? En die procureur: heeft hij mij ooit gezien voor hij de toestemming gaf aan de jeugdrechter? Zes mensen waren mijn voogd! Waar waren ze toen ik ze nodig had? Wie vond dit gezin een goed gezin voor een kind, voor Pinky, die dan al Els was? En dan…als het niet goed liep, mijn vader mij aan de deur zette toen mijn moeder overleed. Waar waren die mensen dan! Nog meer woede!

En dan kwam er ook schaamte. Op één van de documenten stond dat mijn vader ooit een veroordeling had opgelopen voor (herhaling van)dronkenschap! … Daar waren de flitsen met herinneringen uit mijn jeugd. Maar een veroordeling van mijn vader wist ik niet! Dàt heeft mijn moeder toch maar goed verzwegen! Uiteindelijk dronk ze zelf! Hun huwelijk zat fout! Goed fout! De vele scheldwoorden van mijn moeder naar vader kwamen in me op! Nu pas begreep ik hun huwelijk! Begreep ik mijn vader!
Ik voelde woede en haat, kwaadheid, maar toch liefde… ja, liefde. Want ze waren mijn ouders die op hun manier mij een “goed” leven hebben gegeven.
Na het lezen van dit alles, wou ik diep vanbinnen het dossier niet meer afgeven. Het was van mij, ging over mij. Ik mocht op de griffie copies laten nemen tegen betaling. Maar het was al ruim vijf uur en de mevrouw van de griffie was net klaar met werken. Dus ik moet wachten tot Pia zou ze ophalen, volgende week dinsdag.
We stappen buiten uit het lege gerechtgebouw, zelfs de man van de receptie zit niet meer in zijn glazen kooi aan de voor deur, die trouwens dicht is. We komen buiten via een zijdeur en moeten bekomen. Laten we er één gaan drinken Els, zegt de adoptiecoach. Immers, na dit alles verdienden we wel iets : een fris pintje voor Pia en een warme choco met slagroom voor mij!


Bedankt Pia, dat jij aan mijn zijde stond!

En ik , ik ben aan het wachten op een antwoord op mijn vraag aan de Vlaamse Adoptieambtenaar Dorine Chamon, om mijn adoptiedossier van de adoptiedienst in te kijken. Het duurt wel lang, maar ik heb geduld. Ik heb vernomen dat ik ook dat dossier niet zonder begeleiding mag inzien. Raar toch, toen ik de begeleiding nodig had, mijn adoptie fout liep… niemand gezien. En nu verdringen ze zich om mij te ‘begeleiden’… maar beter te laat dan nooit zeker?

Word vervolgd!

O ja, Pia heeft voorgesteld dat ik de 2 originele documenten uit India in  mijn dossier zijnde mijn geboorteakte en het vonnis in Calcutta via de procureur opvraag. Ik ga vragen of de copies in het dossier mogen blijven zitten en ik mijn echte documenten mag houden. Ik laat jullie weten of het me gelukt is: duimen maar!!!

Ben ik het kind van een draagmoeder? Da meen dje nie!

Wat vooraf ging:
Na mijn blog rond draagmoederschap en vooral tegen het reglementeren ervan hield de berichtgeving rond draagmoederschap niet op. Integendeel , een  toevloed aan wetsvoorstellen van verschillende politieke partijen volgde.
Heb ik aan één van hen –Marleen Temmerman – een mail gestuurd :

Geachte Mevrouw de Senator,
Sinds 1989 werk ik in adoptie: zowel met de (kandidaat )adoptieouders , afstandsmoeders en geadopteerden . Het is vooral van die laatsten dat ik geleerd heb dat we heel zorgvuldig moeten omgaan met biolgische verwantschap, weten wie genetische moeder en vader is, dat is geen detail in het leven van een kind, een mens en in de opbouw van de identiteit!
Mijn (vele) haren rijzen dan ook ter berde als ik lees dat de SP-A,  u als senator, een wetgeving die draagmoederschap toestaat, wenst . Ik verwijs dan ook zeer graag naar de interventie(s) van Prof. Frederik Swennen in de Zevende Dag op VRT en in De Morgen.
Maar laat mij gewoon even het stukje van mijn blog op www.geadopteerd.be doorspelen: daar staat eigenlijk alles in wat ik u graag zou willen doorspelen.Bedankt om ook hier even rekening mee te houden, in naam van de kinderen die nog ‘gemaakt’ moeten worden.

Ik kreeg meteen een mail terug, leest u even mee?

Geachte Mevrouw,
Dank voor uw mail.
Belangrijk om weten is dat mijn wetsvoorstel draagmoederschap toelaat in zeer wel bepaalde omstandigheden, dus veel restrictiever dan wat nu mogelijk is. Gezien er momenteel geen wetgevend kader is dat  draagmoederschap verbiedt betekent dit dat alles toegelaten is wat tot nadelige situaties leidt voor het kind.Als u bekommerd bent om het welzijn  van het kind kan ik me niet voorstellen dat u de huidige situatie wenst te laten voortbestaan.
Met vriendelijke groet
prof dr M Temmerman, senator

En wat dachten jullie? Dat ik het daarbij wou laten, zo kennen jullie de adoptiecoach niet ! Hier gaan we, mijn antwoord op Prof. Dr. Temmerman – senator

Beste,

In de slipstream van het programma ‘De Ronde’ dat net als het ‘draagmoederschap’ niet uit de actualiteit weg te denken is, zou ik zeggen  ‘Da meen dje nie!’ (als rasechte West-Vlaming kan ik dit volledig correct uitspreken trouwens)
Dat u  me  verwijt  ‘het welzijn van het kind’ niet te dienen (zie hieronder in uw mail) door tegen een wetgeving rond draagmoeders te zijn, wel eerlijk? daar ben ik wel een beetje opgesmeten van, maar met ‘Da meen dje niet ‘ uit te roepen, ben ik dat ei ook al weer kwijt.
Dat u dezelfde  argumentatie gebruikt  als Mevr. Schelfout  (Cd&V ) de VLD  ‘aangezien er geen verbod is stappen wensouders dus.in de illegaliteit-schemerzonde  en dus moeten we er ook een wet op plakken‘… kan ik betreuren , maar dan is mijn tegenargument de  verwijzing  naar  Prof. Swennen  in DS van 21/2 :
“Draagmoederschap gaat niet over de opvang van een kind in nood. Integendeel, men maakt bewust een kind in nood, van wie en van wiens moeder al op voorhand fundamentele rechten worden ontkend. Als er, mede door het ongepaste stilzitten van de wetgever, op illegale wijze een kind-op-wens wordt gemaakt, moet je kiezen tussen de pest of de cholera. De pest: een concreet kind tegen zijn belang in een weeshuis laten terwijl er een liefdevol gezin klaarstaat. De cholera: ouders belonen die op illegale wijze een kind ter wereld laten brengen.”
Maar dat lost  niets op, wij zijn het grondig oneens. en dreigen in een dovemansgesprek terecht te komen.Laten we elkaar  dan niet verder bestoken met “ik ben degene die het belang van het kind dient en jij niet”, want u zal het ongetwijfeld goed voor hebben en ik probeer dat ook.

Maar mag ik u misschien wel vragenen het boeit me echt om uw antwoord te horen (lezen)- wat u zou antwoorden op de vraag van een DRAAGMOEDERKIND ‘wie is mijn echte moeder?’
Ik ben diegene die met de 2 voeten in de nazorg voor en met geadopteerden sta (met als mijn collega uit het artikel in De Morgen van vandaag) en het draagmoederschap bekijk van op de stoel van het kind dat niet kan opgroeien bij zijn/haar biologische ouders.
In uw voorstel (als ik het artikel in DM van 22/2/11 mag geloven) staat dat het draagmoederschap kan als:
–  de draagmoeder niet in het buitenland verblijft en  hier bevalt
– een contract bij de notaris wordt opgemaakt
– geen geld wordt ‘ingezet’ geen commercieel gebeuren dus
en ….’ DE EICEL DOOR EEN ANDERE VROUW GEDONEERD WORDT DAN DE VROUW DIE HET KIND DRAAGT’

In de opbouw van onze identiteit, en dat zal ik u niet moeten uitleggen dat doen de ontwikkelingspsychologen beter, zit een belangrijk stuk in de identiteitsopbouw: wie ben ik? waar kom ik vandaan? Wie wil ik worden?   Simpele vragen maar van existentieel belang voor elk van ons, ook voor een draagmoederkind.

Mag ik ,Senator Temmerman ,echt even vragen wat u zou antwoorden aan een kind dat geboren is door het draagmoederschap op de vraag’ wie is mijn echte moeder?’ ik stel het me als volgt voor:

KIND: ‘wie is mijn echte moeder?” ( Ik ga ervan uit dat de wensouders het Kinderrechtenverdrag niet hebben geschonden door HET niet te vertellen; Elk kind heeft volgens dat verdrag het recht te weten wie zijn/haar biologische ouders zijn’- dat is zeker)

Mama’ Jouw echte moeder , dat ben ik toch?

KIND: ‘ Ja, maar ik bedoel , in wiens buik ik heb gezeten?’

Mama ‘Maar kind toch dat is je echte moeder niet, zij heeft je alleen 9 maand in haar buik gedragen op onze vraag’

KIND: Da  meen dje nie!”

KIND: “Mama, op wie gelijk ik dan, van wie heb ik mijn blauwe ogen, van wie heb ik de genen, mijn temperament… enz?”

Mama“Ja mijn kind, dat weten we niet, dat is van de vrouw die ons de eicel heeft gegeven”

KIND: “Da  meen dje nie!” “maar wie ben ik dan?”

Mama:????????
Ik ben benieuwd  Senator Temmerman, wat u zou antwoorden?

Met de beste groeten,

De adoptiecoach

WORD VERVOLGD of niet?!


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 101,657 hits