IK HEB NOG 1 VERLANGEN OVER: haar gewoon nog eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter.

Dat was de zin op het einde van een meer dan een uur durende telefoontje met Roos (niet de Roos die eerder in mijn blog getuigde, maar een Vlaamse afstandsmoeder met dezelfde naam).

En hier zit ik dan, voor mijn computer met de moeilijkste opdracht die ik als adoptiecoach heb gekregen, de moeilijkste keuze die ik in mijn adoptiecoach ‘carrière’ heb moeten maken.

Maar laten we even teruggaan in de tijd. Een aantal jaar geleden komt Roos bij me aankloppen met de vraag of ik voor haar contact wil leggen met haar dochter die ze in 1982 – onder zware druk en niet uit vrije wil – heeft moeten afstaan.

Ze is een kwetsbare maar ook sterke vrouw. Zonder dat we het over de details hebben merk ik dat het met haar gezondheid niet al te best is. Er worden alleen vage allusies op gemaakt.

Ik ga – zoals steeds- heel discreet te werk. Probeer beide belangen te dienen en er geen één te schaden. Ik leg contact via een brief met de dochter met de mededeling dat er ‘iemand ‘is die graag in contact zou komen met haar en dit heel discreet aan mij als sociaal werker ( ik vermeld het woord adoptie nergens voor het geval betrokkene nog niet weet dat ze geadopteerd is) , heeft gevraagd.

In het verleden is gebleken dat ‘men’ meteen weet wie het is en waarover het gaat.
Maar er komt geen reactie, ook niet op de aangetekende zending die ik op de naam van de dochter verstuur. Ik zie ‘on line’bij de Post dat de brief wordt opgehaald , maar geen reactie.

Als adoptiecoach weet ik al langer dan vandaag dat belangen in de adoptiedriehoek wel vaker botsen. Dan moet ik een professionele keuze maken binnen het deontologisch en ethisch professioneel kader.

“In het belang van het kind” (in het Engels dekt de vlag de lading beter vind ik: ‘In the best interest of the child”)- dat staat voorop in alle verdragen , zo ook in het Haags Adoptieverdrag.Dit is dan ook mijn kader, in dit geval ook mijn grens.

Als de dochter van Roos, om wat voor redenen dan ook, geen contact wilt/kan opnemen; dan stopt het wat dat betreft ook voor mij daar.
Ik probeer de afstandsmoeder zo goed mogelijk te ondersteunen in dit – zoveelste- verlies, maar het is niet anders.
De geadopteerden staan wat dat betreft bij mij altijd aan het stuur: zij bepalen of en wanneer er contact is met hun biologische ouders. Geen gemakkelijke keuze geen simpele ook.. maar wel een duidelijke waar ik nog steeds achter sta.

Maar dan, donderdag 17 februari 2011 is er dat telefoontje van Roos.

“Het gaat – weer – niet goed met mijn gezondheid.” Als ik het goed begrijp is er binnenkort een operatie die zowel levensbedreigend als levensreddend kan zijn. Gisteren heeft ze de boodschap gekregen en belt me op met een aantal duidelijke vragen.

Ze wil haar dochter laten weten wat ze nog steeds voor haar voelt en zoveel meer, voor het te laat is en misschien… heel misschien als het te laat is, dat ze het ooit te weten komt. “Hoe kan dat Pia?” Slik.

Ten tweede wil ze de adoptieouders bedanken voor de zorg die ze haar dochter, hun dochter hebben gegeven… dat ze het verdienen om het geluk van een kind – haar kind – te hebben. Slik.

Ten derde, en dit keer zijn de tranen er wel, daar waar ze aanvankelijk ingeslikt werden aan de andere kant van de lijn, “Kan jij een boodschap doorspelen aan al wie adoptiekinderen heeft, dat ze tenminste niet voor niets al dat verdriet heeft gehad, dat ze nog 1 iets heeft kunnen doen met haar grote verdriet. Pia aub, als er 1 iemand is die mijn boodschap ter harte neemt, dan is dit alles misschien niet voor niets geweest!”

Ik , de stilte voorbij, krabbel van alles op een papiertje naast de telefoon, gewoon om me te kunnen blijven concentreren en na te denken. Het lukt me amper.
Waar ben ik in godsnaam mee bezig vraagt een adoptiecoach zich af, hoe kan ik  kiezen tussen al die belangen. Dat haar dochter haar biologische mama niet wilt/kan ziet, daar heb ik respect en begrip voor. Zeker

Dat Roos, nu meer dan ooit, nog iets wilt doen met het grote verdriet en verlangen naar haar kind, natuurlijk dat ik dat – ook als moeder van 2 – heel goed begrijp.
Dat de adoptieouders misschien heel bang zijn om hun dochter te verliezen aan die andere mama en daardoor de loyaliteiten zo nauw ‘aanhalen’ (in deze moet ik me inhouden om niet boos te worden, maar ik blijf zo professioneel mogelijk) dat de dochter niet kan ingaan op de vraag van Roos, daar moet ik ook begrip voor hebben.

ALS BELANGEN IN ADOPTIE BOTSEN: dan wordt het moeilijk kiezen, of toch niet?

Op dit moment weet ik het niet. Maar ik vraag haar om een stukje op mijn blog te zetten, ze kan het zo goed formuleren dat ik denk dat dit een goed antwoord is op haar derde vraag.

Ze vraagt me het voor haar te doen, “Doe het maar Pia, je kunt ook opschrijven wat ik je gezegd heb.”

Maar Roos…” probeer ik nog. Stilte, “ik heb nog zoveel te doen” is haar antwoord.

Ik bezwijk en zit nu hier – voor mijn computer- met de onmogelijke opdracht haar worden in een tekst te gieten. Ik probeer.

“Pia, is er niet iets waar we zoiets aan de kaak kunnen stellen”- “Wat aan de kaak stellen?”- “Wel, dat de adoptieouders geen angst moeten hebben om hun kinderen te verliezen aan de moeders, dat ze niet in angst moeten leven integendeel. Wij hebben onze kinderen afgestaan omdat ze precies RUST zouden vinden. Iets wat geen enkele moeder zomaar doet. Kinderen moeten rust krijgen en dat kan niet als de adoptieouders er zelf geen hebben omdat ze angst voelen bij de gedachte aan de biologische moeder.
Weet je Pia, ik was al moeder van mijn zoon toen ik mijn dochter moest afgeven, niet uit vrije wil, dat weet je , maar toch is er een immens verschil tussen de – trouwens zeer goeie en intense- band die ik met zijn zoon heb, en deze met mijn dochter.

Het afgestane kind zit voor altijd onder je vel. Het is zo intens moeilijk om daarmee te leven omdat het onmogelijk is om daar afstand van te doen. Wij hebben geen gemeenschappelijke ervaringen met ons kind, we hebben ahw ons kind niet gekend er geen leven mee gehad. Dat kruipt onder je vel en gaat nooit meer weg.

Ik wil me er gerust bij neerleggen dat ik geen rechten heb, nooit gehad trouwens. Maar ik heb wel 1 plicht als afstandsmoeder: aanvaarden dat ik afstand heb moeten doen van mijn dochter en daar een plekje voor zoeken.

Maar als jij Pia aan de adoptieouders zou kunnen doorgeven dat ze niet bang moeten zijn van ons, dat zij net zo goed recht hebben op het geluk van een kind te hebben als wij, dat wij de kinderen nietgaan afpakken… dan zou er toch veel leed bespaard blijven.”

Ik beloof dat ik dat ga proberen te doen, dat we dat in de voorbereiding op adoptie al jaren doen, maar helaas te laat voor de ouders van haar kind.

‘Gaat het een beetje Roos? Heb je iemand om je te steunen?”

“Ja, ik heb het overleefd omdat ik heel mijn leven met een warm gevoel aan mijn dochter heb gedacht, gevoeld en haar in mijn hart gehouden met een onvoorwaardelijke liefde’

Roos, dat is nu net waarom ik het zooo spijtig vind dat zij dit niet van je kan horen, alle geadopteerden verlangen naar die woorden, maar als ze niet kan/wilt… dan.. wel ja, dan houdt het hier voorlopig op”

“Pia, denk je dat ze ooit nog wel met mij, jouw contact opneemt?”

Stilte

‘Ik weet het helaas niet, ik zou er graag ja op zeggen, dat weet je, een glazen bol heb ik niet”

Tot slot komt er nog dit’

“Hou nog 1 verlangen over: ik zou haar graag eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter”

Ja, de adoptiecoach is onder de indruk, verward. Ik ga er maandag heen, naar het mooie Brugge en ga met Roos een tas koffie drinken.
( word misschien vervolgd)

De adoptiecoach

Advertenties

5 Responses to “IK HEB NOG 1 VERLANGEN OVER: haar gewoon nog eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter.”


  1. 1 adoptiecoach 17 februari 2011 om 14:46

    “Roos,

    Allereerst wil ik je zeggen dat het me ten zeerste spijt dat je je dochter onder druk hebt moeten afstaan. Ik hoop ten zeerste dat je de kans krijgt haar alsnog te leren kennen.

    Het heeft zin, Roos. Het heeft zin dat je je verhaal hebt verteld. Ik ben zelf adoptiemama. En er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de buikmama van mijn zoon denk. Mede dankzij de adoptiecursus leerden we de adoptiedriehoek én het belang van de geboorteouders kennen. Sindsdien is dit gegeven, en het verlangen om ooit de geboorteouders van ons kind te ontmoeten, nog uit mijn gedachten gegaan. En door het lezen van verhalen als dat van jou is dat gevoel alleen maar versterkt.

    Dagelijks smaak ik het geluk smaak om dat ventje te zien opgroeien, om kusjes te geven op zijn vrolijk snoetje en over zijn bolletje te aaien als hij es verdriet heeft.
    Dagelijks wou ik dat ik zijn geboorteouders eens kon tonen.

    Een hele tijd geleden, kort nadat onze zoon ons werd toegewezen, schreef ik volgend gedicht voor zijn buikmama:

    Buikmama,

    Wat een voorrecht een kind te kunnen dragen.
    Toch bleef je achter met vele vragen…
    Wat moet ik nu? Wat gebeurt er met m’n kind?
    Hoe weet ik zeker, dat het z’n weg in het leven vindt?

    Ik wou dat ik je kon tonen,
    De plaats in mijn hart, waar ‘ons’ kindje zal wonen.
    Een plekje, heel warm en speciaal.
    Een plekje waar ook jij meespeelt in het verhaal.

    Kon je dat toch maar een keer zien,
    Dan zou je minder vragen hebben misschien
    En een pak minder kwel en zorgen
    Omdat je weet: voor mijn kind is er een morgen

    Omdat je ziet dat je kind aan jou denken mag
    Omdat je hoort dat ik wou dat je ons een keertje zag
    Omdat je kent de grootte van mijn dankbaarheid
    Omdat je voelt dat ik begrip heb voor je strijd

    Buikmama,

    Bedankt dat je ons heb durven vertrouwen
    Dat je ons samen aan een toekomst laat bouwen
    Weet dat je een deel van ons leven bent
    En een plaats in ons hart veroverd hebt

    Ik wil het graag met je delen, in de hoop dat je kan tonen dat er wél adoptieouders zijn die heel erg open staan voor de geboorteouders van hun kinderen, die hun kinderen dagelijks over die 2 belangrijke personen vertellen en hen bij elke mijlpaal in het leven betrekken.
    Ik hoop dat het je kan overtuigen van het feit dat de “nieuwe generatie” adoptieouders, die zich wél heel bewust is van de adoptiedriehoek en àlle partijen daarin, ouders voortbrengt die – indien het maar enigzins mogelijk is – de roots van hun kinderen levend wil houden door het contact met de geboorteouders te onderhouden.

    In de verhalen die ik hier lees, zowel van afstandsmoeders als van geadopteerden, voel ik zoveel boosheid.
    Het maakt me verdrietig te zien dat adoptie zoveel mensen ongelukkig heeft gemaakt, terwijl het – welliswaar als allerlaatste ‘oplossing’ – het tegenovergestelde zou moeten zijn.
    Maar net door dat “gemis” naar geboorteouders/geboortekind, door de vele onbeantwoorde vragen daarrond en in bepaalde gevallen zelfs het verbod om antwoorde te gaan zoeken, kan het echter nooit iemand voor de volle 100% gelukkig maken.

    Bijgevolg blijf ik hier als adoptieouder ook heel erg mee in mijn maag zitten.
    Mijn zoon zal alle vrijheid krijgen die hij wil om zijn roots te ontdekken en te onderzoeken.
    Meer kan ik – spijtig genoeg – niet doen.
    Of toch?

    Liefs,
    Bibi”

  2. 2 adoptiecoach 19 februari 2011 om 15:49

    Roos,
    Ja, tranen, er zijn te weinig tranen die vergoten kunnen worden om zo’n schrijnend verdriet.
    Ik voel een intense pijn in mijn hart als ik je verhaal lees.

    Ik voel, denk ik, wat je doormaakt, maar elk verhaal is er een op zich en probeer maar eens te begrijpen wat een ander voelt.
    Ik, als afstandsmoeder, kan een heel stuk met jou meevoelen.
    Mijn pijn en verdriet komen boven, ik voel nu weer het doffe gedeelte van mijn hart dat niet meer kan bestaan, dat nooit helemaal genezen zal.

    Ik heb de behoefte je eens stevig vast te pakken om je te laten voelen dat ik het begrijp, dat ik enigszins weet wat je verdriet en pijn zijn.
    Ik hoop dat je steun krijgt uit je directe omgeving. Je zult het hard nodig hebben.
    Ik hoop ook dat je gezondheid toch nog uitzicht gaat bieden.
    Ik wens je heel veel sterkte, liefde, warmte en licht toe.
    Dikke kus, Barbara

  3. 3 adoptiecoach 19 februari 2011 om 15:50

    Ik heb hier die blog gelezen en het is inderdaad nogal een emotioneel beladen gesprek hé tussen jij en die moeder.
    Zo zien geadopteerden dat afstandsmoeders heel wat gelijklopende vragen, wensen en verlangens hebben en het allemaal niet zo zwart is als ze wel denken..
    Deze zin: Ik wil me er gerust bij neerleggen dat ik geen rechten heb, nooit gehad trouwens. Maar ik heb wel 1 plicht als afstandsmoeder: aanvaarden dat ik afstand heb moeten doen van mijn dochter en daar een plekje voor zoeken, doet mij denken aan die jonge afstandsmoeder die ik in Zuid-Korea gezien heb en hun schuldgevoel zo groot was dat ze ze bijna niet durfden om hun liefde voor hun kind te tonen.Het is misschien maar een kleine troost, maar misschien dat haar dochter, als ze er later voor open staat en ziet wat haar moeder allemaal geschreven heeft op de blog dit later zal koesteren.

    Er is mij wel één ding niet duidelijk waarom er zo wordt gealludeerd op die adoptieouders? Misschien is er een hele andere reden dat haar dochter nu geen contact opneemt? Bovendien weet ze ook niet dat haar moeder ziek is toch? Misschien kun je een brief bewaren in het geval de dochter toch contact opneemt met jou en het niet te laat is….

    Wat een triestig verhaal…Ik vind Roos wel een sterke vrouw hoor.

  4. 4 adoptiecoach 19 februari 2011 om 20:27

    Lieve Pia,

    ik heb het relaas van Roos en jou met veel interesse gelezen… en wauw wat een emotiebom is dat…
    Ik kan zeker begrijpen dat het heel moeilijk is om niet toe te geven aan de wensen van Roos. Ze verdient het als geen ander om haar kind te zien/leren kennen.
    Eigenaardig genoeg heb ik helemaal dezelfde gevoelens, maar dan ten opzichte van mijn (bio)mama.
    Ook haar zou ik ooit eens willen kunnen zien (zelfs maar van op 200m). En als het even kon, haar ook even omhelzen, samen lachen, alle verloren tijd samen inhalen …
    Maar de omstandigheden lenen zich er niet altijd toe.
    En zeker als één van de partijen hier niet in toestemt, vind ik dat we dit moeten respecteren. Hoe pijnlijk ook.
    Ik zou het ook vreselijk vinden om te weten dat m’n (buik)mama niets meer te maken zou willen hebben met me.
    Maar op dat moment (hoe hard het ook aankomt) kan je dat een plaats geven in je leven en kan en MOET je leven verder !
    En wie weet … soms gebeuren er mirakels…

    Groetjes,
    Ian

  5. 5 adoptiecoach 19 februari 2011 om 20:29

    Ik heb met veel verdriet en eigenaardig genoeg ook herkenning naar jouw verhaal geluisterd -ja geluisterd, zo mooi verteld, als een sprookje als het ware, je hebt echt talent en dat denk ik heus niet dikwijls van mensen die schrijven-.

    ik heb gemengde gevoelens,

    Ja, het moet verteld worden, al is het maar uit respect voor Roos, wiens wens klaar en duidelijk is: verspreiden van haar verhaal, de andere kant horen, meeleven met “die andere partij” ipv wrok of telleurstelling te koesteren.

    Maarrr, en een serieuze maarrr: Ik ben nu het typevoorbeeld ( samen met anderen wiens namen ik niet hoef te noemen) van een geadopteerde die HARTSTOCHTELIJK zit te zoeken, hopende op een gelijkaardig verhaal van een gelijkaardige moeder.
    En dat lieve Pia, zoals jij al zo dikwijls hebt mogen ervaren, is niet geloofwaardig. Gaan kinderen, die al zo in spanning en afwachting en …zitten hiermee niet valse hoop koesteren, terwijl verhalen uit India toch een andere oorsprong hebben, moeilijker te verwezelijken?
    India is een ander land met andere cultuur en andere godsdiensten en dus vooral andere gedachtengoed. Katholiek, Hindoe, Jood, afstandsmoeders ginder hebben het misschien al een plaats gegeven en zijn verder gegaan, uit noodzaak niet verstoten te worden. Een paar, veel, ik weet niet, met een paar uitzonderingen zoals Roos?

    Jij weet alles, jij bent de bron, ik kan je alleen maar steunen omdat je je verhaal ook wìl vertellen geloof ik. En dat heeft ook de boventoon, je twijfel, misschien dat je daarom niet te ver gaat, jij bent ook maar een mens en dat heb je nu laten zien. Je kan niet voor iedereen goed doen.

    Ik wens je in ieder geval veel moed om verder te gaan met je verhaal, je moet toch ongeloofelijk veel ballen aan je lijf hebben om alles te kunnen plaatsen!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.361 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: