Archief voor februari, 2011

Inzage in je adoptiedossierS, niet dossier!

Deze week mocht ik van Els, een jonge geadopteerde vrouw, helpen om haar adoptiedossier in te kijken. Alleen was de eerste vraag : welke van de vele dossiers wil en mag zij inkijken?
De adoptiecoach neemt jullie – via het verhaal van Els – even mee doorheen de vele dossiers die er over jou, je adoptie , zowel hier als in je herkomstland zouden moeten/kunnen liggen, ergens….!

Vooreerst heb ik met Els een brief geschreven aan de Procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg van het arrondissement waar ze geadopteerd is in België. Immers, vele adopties zijn uitgesproken in ons land. Heel wat adoptiekinderen (oa alle uit India geadopteerden) zijn hier onder een soort voogdij aangekomen, dus de adoptie moest door de jeugdrechter in België worden uitgesproken. Er is in dat geval een dossier op de jeugdrechtbank en om het te mogen inkijken moet je een brief schrijven met de motivering waarom .
We hebben samen de brief op de bus gedaan. We zijn benieuwd hoelang het duurt en of Els de toestemming krijgt en natuurlijk… wat zal daar in zitten?

Dan kan je via de bepalingen van het Vlaams Adoptiedecreet 2005, inzage vragen in je ‘adoptiedossier’ via de adoptieambtenaar. In het huidige decreet is weinig uitgewerkt, zeker al niet wat nu precies HET adoptiedossier is.
In de praktijk is het zo dat je uitgenodigd wordt bij K&G en de adoptieambtenaar  de adoptiedienst een kopie van je dossier opvraagt. Ik denk dat het de adoptiedienst is die beslist wat je al dan niet te zien krijgt (zeker als je voor 2005 geadopteerd bent en de kans is wel groot als je dit leest).
Zitten daar de nazorgrapportjes in die men over jou en je adoptie moest bezorgen aan je geboorteland, tehuis? Ik denk het niet, de vraag is: maken die rapporten deel uit van jouw dossier en waarom mag je deze al dan niet lezen. Els zegt me ‘Ja Pia, ik wil die inzien, want ik ben niet zo goed terecht gekomen en ik heb ooit eens gehoord van een medewerker van de adoptiedienst dat dit na een huisbezoek ook zo in een rapport is opgenomen! Het zou veel voor mij betekenen als men mij toen wel ‘gezien’ heeft en bezorgd was.
Een argument om ze wel te mogen lezen. Er zullen er ook wel zijn om ze niet te mogen lezen: de privacy van de adoptieouders om er maar eentje te vermelden. Een debat tussen overheid en geadopteerden waard, of niet?

We zijn dus al aan dossier 2 in België. Maar er zijn er nog.
Meestal- vaak – is de vreemdelingenpolitie langs geweest bij je adoptiegezin, omdat je precies als ‘vreemdeling’ bij dit gezin bent terecht gekomen. En – raar maar waar- je bent dat voor onze wetgeving gebleven tot de uitspraak van de jeugdrechter. Dus: je kan  je dossier opvragen bij de vreemdelingenpolitie (als dat dossier er ligt kunnen alleen zij vertellen).. Dus, we gaan ook een aanvraag doen om dat dossier te mogen inzien.

Niet altijd, maar toch vaak, zijn adoptieouders met hun kinderen langs geweest bij de dokter of het Tropisch Instituut in Antwerpen. Misschien ligt daar ook een deel van het dossier. Hoe was het fysisch met jou gesteld als je hier aankwam: niet onbelangrijke informatie toch?
4 stuks van een adoptiedossier in België dus: dat kan al tellen.

Maar dan heeft Els ook haar Indiase adoptiedossiers nog.
Er is bij de rechtbank in India minimum 1 dossier met de uitspraak en argumentatie ivm de voogdij die de verantwoordelijken van het tehuis in India overdraagt naar je adoptieouders. Je hebt het recht om dit dossier in te kijken. Angeltje onder het gras: niemand zal je zeggen dat die er is , laat staan je  helpen om het in te zien. Gelukkig heeft geadopteerd.be een project opgezet met een NGO in India die Els daarbij wel zal helpen. Volstaat om een volmacht te geven en dan kan iemand ter plaatse het dossier opvragen en inkijken. Niet onbelangrijk: er zijn meerdere goede redenen om met deze NGO samen te werken in India, één daarvan is dat de medewerkster wel een paar Indiase talen kent en als het een andere (van de zoveel)  is, neemt ze een vertaler mee.
Bij het tehuis, soms tehuizen, waar Els verbleef liggen ook stukken van haar adoptiedossier. Soms over water, soms onder water (kelder of ‘vernietigd’ ‘verbrand’). Maar er zijn van jullie gegevens bijgehouden in het tehuis.
In een aantal landen dopen ze de kinderen die in een tehuis worden gebracht of zijn de kinderen al gedoopt als ze er aankomen. In elk geval lijken de doopregisters wel vaker onverwachte informatie te onthullen. De kerk dus, ook zij kunnen een stuk van je achtergrond onthullen.

En zijn we klaar?
Neen, er is vaak ook in India een medisch dossier in het ziekenhuis waar je moeder is bevallen, wat heus niet altijd het geval is, maar als ze is bevallen in een ziekenhuis… dan is daar van jou en de geboorte een medisch dossier. Wat was je geboortegewicht/lengte, hoe laat ben je geboren, waren er complicaties… toch ook geen onbelangrijke informatie me dunkt!

4 dossiers in India, het kunnen er meer zijn.

Dat is nu wat we bedoelen met ‘op zoek gaan naar de puzzelstukken in je adoptie’… de puzzelstukken liggen echter her en der ( wereldwijd ) verspreid.
En dus staan we weer bij de vraag van Els: Pia ga je me helpen bij het inkijken van mijn adoptiedossier. Ja, en we gaan voor alle puzzelstukken.

Tot slot: er wordt – opnieuw- een decreet interlandelijke adoptie voorbereid. Daar wordt het inzagerecht beter geregeld, dat is althans de bedoeling.
Dit verhaal van Els en zoveel anderen, kan misschien de wetgever helpen om niet te snel door de bocht te gaan en te bepalen dat inzage in een adoptiedossier alleen het stuk is dat de adoptiedienst/bemiddelaar wenst te kopiëren en door te spelen?
Ik hoop van harte dat de geadopteerden hier een prominente rol in spelen, maar ben er zeker van.

Word vervolgd
De adoptiecoach

 

 

 

 

 

Advertenties

IK HEB NOG 1 VERLANGEN OVER: haar gewoon nog eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter.

Dat was de zin op het einde van een meer dan een uur durende telefoontje met Roos (niet de Roos die eerder in mijn blog getuigde, maar een Vlaamse afstandsmoeder met dezelfde naam).

En hier zit ik dan, voor mijn computer met de moeilijkste opdracht die ik als adoptiecoach heb gekregen, de moeilijkste keuze die ik in mijn adoptiecoach ‘carrière’ heb moeten maken.

Maar laten we even teruggaan in de tijd. Een aantal jaar geleden komt Roos bij me aankloppen met de vraag of ik voor haar contact wil leggen met haar dochter die ze in 1982 – onder zware druk en niet uit vrije wil – heeft moeten afstaan.

Ze is een kwetsbare maar ook sterke vrouw. Zonder dat we het over de details hebben merk ik dat het met haar gezondheid niet al te best is. Er worden alleen vage allusies op gemaakt.

Ik ga – zoals steeds- heel discreet te werk. Probeer beide belangen te dienen en er geen één te schaden. Ik leg contact via een brief met de dochter met de mededeling dat er ‘iemand ‘is die graag in contact zou komen met haar en dit heel discreet aan mij als sociaal werker ( ik vermeld het woord adoptie nergens voor het geval betrokkene nog niet weet dat ze geadopteerd is) , heeft gevraagd.

In het verleden is gebleken dat ‘men’ meteen weet wie het is en waarover het gaat.
Maar er komt geen reactie, ook niet op de aangetekende zending die ik op de naam van de dochter verstuur. Ik zie ‘on line’bij de Post dat de brief wordt opgehaald , maar geen reactie.

Als adoptiecoach weet ik al langer dan vandaag dat belangen in de adoptiedriehoek wel vaker botsen. Dan moet ik een professionele keuze maken binnen het deontologisch en ethisch professioneel kader.

“In het belang van het kind” (in het Engels dekt de vlag de lading beter vind ik: ‘In the best interest of the child”)- dat staat voorop in alle verdragen , zo ook in het Haags Adoptieverdrag.Dit is dan ook mijn kader, in dit geval ook mijn grens.

Als de dochter van Roos, om wat voor redenen dan ook, geen contact wilt/kan opnemen; dan stopt het wat dat betreft ook voor mij daar.
Ik probeer de afstandsmoeder zo goed mogelijk te ondersteunen in dit – zoveelste- verlies, maar het is niet anders.
De geadopteerden staan wat dat betreft bij mij altijd aan het stuur: zij bepalen of en wanneer er contact is met hun biologische ouders. Geen gemakkelijke keuze geen simpele ook.. maar wel een duidelijke waar ik nog steeds achter sta.

Maar dan, donderdag 17 februari 2011 is er dat telefoontje van Roos.

“Het gaat – weer – niet goed met mijn gezondheid.” Als ik het goed begrijp is er binnenkort een operatie die zowel levensbedreigend als levensreddend kan zijn. Gisteren heeft ze de boodschap gekregen en belt me op met een aantal duidelijke vragen.

Ze wil haar dochter laten weten wat ze nog steeds voor haar voelt en zoveel meer, voor het te laat is en misschien… heel misschien als het te laat is, dat ze het ooit te weten komt. “Hoe kan dat Pia?” Slik.

Ten tweede wil ze de adoptieouders bedanken voor de zorg die ze haar dochter, hun dochter hebben gegeven… dat ze het verdienen om het geluk van een kind – haar kind – te hebben. Slik.

Ten derde, en dit keer zijn de tranen er wel, daar waar ze aanvankelijk ingeslikt werden aan de andere kant van de lijn, “Kan jij een boodschap doorspelen aan al wie adoptiekinderen heeft, dat ze tenminste niet voor niets al dat verdriet heeft gehad, dat ze nog 1 iets heeft kunnen doen met haar grote verdriet. Pia aub, als er 1 iemand is die mijn boodschap ter harte neemt, dan is dit alles misschien niet voor niets geweest!”

Ik , de stilte voorbij, krabbel van alles op een papiertje naast de telefoon, gewoon om me te kunnen blijven concentreren en na te denken. Het lukt me amper.
Waar ben ik in godsnaam mee bezig vraagt een adoptiecoach zich af, hoe kan ik  kiezen tussen al die belangen. Dat haar dochter haar biologische mama niet wilt/kan ziet, daar heb ik respect en begrip voor. Zeker

Dat Roos, nu meer dan ooit, nog iets wilt doen met het grote verdriet en verlangen naar haar kind, natuurlijk dat ik dat – ook als moeder van 2 – heel goed begrijp.
Dat de adoptieouders misschien heel bang zijn om hun dochter te verliezen aan die andere mama en daardoor de loyaliteiten zo nauw ‘aanhalen’ (in deze moet ik me inhouden om niet boos te worden, maar ik blijf zo professioneel mogelijk) dat de dochter niet kan ingaan op de vraag van Roos, daar moet ik ook begrip voor hebben.

ALS BELANGEN IN ADOPTIE BOTSEN: dan wordt het moeilijk kiezen, of toch niet?

Op dit moment weet ik het niet. Maar ik vraag haar om een stukje op mijn blog te zetten, ze kan het zo goed formuleren dat ik denk dat dit een goed antwoord is op haar derde vraag.

Ze vraagt me het voor haar te doen, “Doe het maar Pia, je kunt ook opschrijven wat ik je gezegd heb.”

Maar Roos…” probeer ik nog. Stilte, “ik heb nog zoveel te doen” is haar antwoord.

Ik bezwijk en zit nu hier – voor mijn computer- met de onmogelijke opdracht haar worden in een tekst te gieten. Ik probeer.

“Pia, is er niet iets waar we zoiets aan de kaak kunnen stellen”- “Wat aan de kaak stellen?”- “Wel, dat de adoptieouders geen angst moeten hebben om hun kinderen te verliezen aan de moeders, dat ze niet in angst moeten leven integendeel. Wij hebben onze kinderen afgestaan omdat ze precies RUST zouden vinden. Iets wat geen enkele moeder zomaar doet. Kinderen moeten rust krijgen en dat kan niet als de adoptieouders er zelf geen hebben omdat ze angst voelen bij de gedachte aan de biologische moeder.
Weet je Pia, ik was al moeder van mijn zoon toen ik mijn dochter moest afgeven, niet uit vrije wil, dat weet je , maar toch is er een immens verschil tussen de – trouwens zeer goeie en intense- band die ik met zijn zoon heb, en deze met mijn dochter.

Het afgestane kind zit voor altijd onder je vel. Het is zo intens moeilijk om daarmee te leven omdat het onmogelijk is om daar afstand van te doen. Wij hebben geen gemeenschappelijke ervaringen met ons kind, we hebben ahw ons kind niet gekend er geen leven mee gehad. Dat kruipt onder je vel en gaat nooit meer weg.

Ik wil me er gerust bij neerleggen dat ik geen rechten heb, nooit gehad trouwens. Maar ik heb wel 1 plicht als afstandsmoeder: aanvaarden dat ik afstand heb moeten doen van mijn dochter en daar een plekje voor zoeken.

Maar als jij Pia aan de adoptieouders zou kunnen doorgeven dat ze niet bang moeten zijn van ons, dat zij net zo goed recht hebben op het geluk van een kind te hebben als wij, dat wij de kinderen nietgaan afpakken… dan zou er toch veel leed bespaard blijven.”

Ik beloof dat ik dat ga proberen te doen, dat we dat in de voorbereiding op adoptie al jaren doen, maar helaas te laat voor de ouders van haar kind.

‘Gaat het een beetje Roos? Heb je iemand om je te steunen?”

“Ja, ik heb het overleefd omdat ik heel mijn leven met een warm gevoel aan mijn dochter heb gedacht, gevoeld en haar in mijn hart gehouden met een onvoorwaardelijke liefde’

Roos, dat is nu net waarom ik het zooo spijtig vind dat zij dit niet van je kan horen, alle geadopteerden verlangen naar die woorden, maar als ze niet kan/wilt… dan.. wel ja, dan houdt het hier voorlopig op”

“Pia, denk je dat ze ooit nog wel met mij, jouw contact opneemt?”

Stilte

‘Ik weet het helaas niet, ik zou er graag ja op zeggen, dat weet je, een glazen bol heb ik niet”

Tot slot komt er nog dit’

“Hou nog 1 verlangen over: ik zou haar graag eens zien, al was het maar van op 100 – 200 meter”

Ja, de adoptiecoach is onder de indruk, verward. Ik ga er maandag heen, naar het mooie Brugge en ga met Roos een tas koffie drinken.
( word misschien vervolgd)

De adoptiecoach

Bindingsangst bij geadopteerden.

De coach is vorige week gaan skiën in de Alpen. Niet teveel sneeuw, maar zon echter in overvloed. Ik heb er dan ook erg van genoten. Maar ik heb altijd al erg veel hoogtevrees gehad. Wie “het” heeft weet wat het is, wie niet, begrijpt er niets van. Meer zelfs die vindt het belachelijk!

Ik  ski dan ook na 7 jaar oefenen nog steeds als een ‘debutant’ , zoals ze in de skioorden zeggen. Mijn kinderen, hun liefjes, mijn echtgenoot en onze vrienden skiën van ‘s morgens tot ‘s avonds van piste naar piste. Ik, de sukkelaar dus, hou me bij de vertrouwde blauwe pistes en dan nog… als er ijs ligt, een afgrond naast ligt… dan sla ik echt in paniek (knikkende knieën, zware ademhaling en aanverwanten). Ik word daar zo kwaad om, verdorie toch Pia, sukkelaar dat je bent. Maar ook dat helpt niet. Ik wil (vooralsnog) niet opgeven en hoop ooit het beest van de angst te vermurwen.
Maar angst is angst en ook bindingsangst is van dezelfde (groot)orde.

Vele geadopteerden hebben er last van, bindingsangst, scheidingsangst. en alle variaties op dat thema. Weinigen die het begrijpen.

Wikipedia vermeldt deze definitie:

Bindingsangst is een begrip uit de psychologie. Het duidt het gevoel of gedrag aan dat iemands vrijheid verdwijnt zodra een relatie wordt aangegaan. Iemand met bindingsangst heeft daardoor meestal problemen met intimiteit.

En ja hoe leg je dat nu uit aan iemand? Waarom is het voor de geadopteerden extra moeilijk om een veilig gevoel te hebben op de ‘skipistes’ van het leven? Waarom willen ze per se controle houden in relaties en is vertrouwen geven in die ander geen evidentie?
Ik probeer het met het verhaal van de kleine matroos: ik lees het voor aan geadopteerden, adoptieouders die bij de coach langskomen. Meestal valt er na dit verhaal een stilte en wordt er geslikt. Misschien, hopelijk, begrijpen de ouders beter hun adoptiekinderen en de geadopteerden beter zichzelf. De eerste stap naar verandering.

Het verhaal van de kleine matroos!

Een was eens … een baby die net geboren was.

Men zei hem dat het leven was als een bootreis, tussen de geboorte en volwassenheid. Om groot te worden moest de baby reizen met een boot die ook familie werd genoemd.En inderdaad, toen de baby zijn ogen opendeed zat hij op een mooie boot, gezellig en knus met twee vriendelijke kapiteins die hem koesterden.

De baby dacht: dit is heerlijk, dit is alles wat ik nodig heb! Alles was in orde en hij sliep in , vol vertrouwen.

Plots werd hij wakker in paniek, hij zat niet meer in de boot maar lag in het koude water. De boot was gekapseisd en de kapiteins waren verdwenen.
De baby was doodsbang om te verdrinken , om te sterven. Hij wist niet wat te doen.

Even later werd hij opgevist door een andere boot met een andere kapitein en veel andere baby’s die net als hij uit het water waren gered. Uitgehongerd en ongerust stapte hij op deze onbekende boot.
Hij had geen keuze. Hij verbleef een tijdje op deze reddingsboot en net als hij wat vertrouwen begon te krijgen in de nieuwe kapitein, stak er een storm op.

Opnieuw een storm en een schipbreuk, de baby wist te overleven en zwom met alle kracht die hem nog restte, naar een eiland.Hij was nog zo klein , hij was  uitgeput en alleen, hij voelde zich ontredderd. Hij wilde niet meer verder. Hij was te klein om te alleen te overleven, maar toch nam hij dit besluit: ik neem zelf de controle over een boot en geef mijn vertrouwen niet meer aan een kapitein.

Wat later kwam er een mooie stevige boot voorbij aan zijn eiland, met aan de railing twee kapiteins die lachend naar hem wuifden.

Wantrouwig, maar met een diep verlangen om te overleven nam hij de uitnodiging aan om aan boord te gaan van deze boot van die kapiteins.
Zij spraken zachtjes tot hem en vertelden dat ze al lang op zoek waren naar een klein matroosje zoals hij om te koesteren en graag te zien.

Nog half in shock luisterde hij zonder veel aandacht, zijn gedachten waren elders.Hij zou zich niet laten doen. Voor hem was deze nieuwe boot niets meer of minder dan een voorlopige reddingsboei. Hij zou steeds op zijn hoede zijn en de twee kapiteins dag en nacht observeren. Indien nodig zou hij de stuurhut overvallen en hun plaats innemen in geval van gevaar….

(einde eerste bedrijf)

 

 

De adoptiecoach

 

De media is de adoptiecoach op het spoor!

Ja inderdaad, de media heeft een – bescheiden- weg naar de adoptiecoach gevonden.

Eerst waren het de medewerkers van het progamma “all you need is love” een VTM programma dat ik niet ken, maar dat blijkbaar mensen wereldwijd terug met elkaar in contact brengt. Ze vroegen me of de adoptiecoach een ondersteuning wilde bieden aan een geadopteerde die in één van de eerste uitzendingen dit jaar terug gaat naar Haïti om haar familie terug te ontmoeten.

Goed dacht ik, niet omdat ze mij contacteerden, maar omdat ze een hulpverlener inschakelen met ervaring in adoptie. Ik stelde voor dat mijn de gegevens door zouden spelen aan de geadopteerde vrouw en dat het uiteraard aan haar was om al dan niet een  hulpvraag  te stellen.
Deze week is er al contact geweest en er wordt samen bekeken wat er aan ondersteuning kan geboden worden. Ik kijk ernaar uit. Misschien kunnen jullie kijken naar de uitzending (ik vermoed ergens in maart) en dan jullie reflecties op mijn blog plaatsen?

Kort daarna een telefoon van een maakster van een documentaire over afstandsmoeders die ook ergens in het voorjaar – dit keer op canvas – wordt uitgezonden. Er zou een website worden aangemaakt met een forum waarop de afstandsmoeders kunnen chatten – reageren na de uitzending. Er zou ook een boek worden uitgegeven rond datzelfde thema en tegelijk op de markt komen. Of de adoptiecoach hieraan wilde meewerken? Jazeker, een prachtig initiatief.

Laten we hopen dat beide uitzendingen de betrokkenen met respect in beeld brengen en dat taboes kunnen worden doorbroken en mensen hulp vinden als ze die nodig hebben maar niet durven vragen.

2 uitzendingen waar ik naar uitkijk en graag in de marge aan meewerkt, zoveel is zeker.

De adoptiecoach


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,386 hits