Archief voor januari, 2011

Draagmoeders inzetten om een kinderwens in te vullen: hebben we dan niets geleerd van de geadopteerden?

Het was aangekondigd, maar ik kon niet life kijken vanwege mijn welgesmaakt uurtje aerobic op donderdagavond. Maar vandaag toch via deredactie.be kunnen herbekijken: de reportage over de lijdensweg van een homokoppel dat via een draagmoeder in Oekraïne een zoon had. Maar wat een droom leek is nu veranderd in een nachtmerrie. Samuel- zo is de naam van de ondertussen peuter- zit vast in een tehuis in Oekraïne. De papa’s hebben alles ingezet, maar helaas, de Belgische wetgeving voorziet in deze vorm van ‘ouderschap’ geen soulaas…!En nu?

Ik geef eerlijk toe dat ik het heel moeilijk heb met deze manier om een kinderwens in te vullen; Wie mijn blog wat volgt zal wel weten waarom. Ik zie al meer dan 20 jaar wat het met jullie geadopteerden doet om niet te weten wie je biologische ouders zijn, te leven met de leugens ( je bent een wees – je bent een vondeling… vaak een trukje om te vermijden dat het kind op zoek gaat) en zich te moeten afvragen waarom? En op wie lijk ik?

Maar ik hou natuurlijk de evolutie (ik zeg niet de vooruitgang  ) niet tegen, wie ben ik. In de US is het al jaren een manier om aan kinderen te geraken als moeder natuur je niet goedgezind is. Onlangs nog Nicole Kidman met haar zoveelste echtgenoot, en dat nadat ze met Tom Cruise geadopteerd had.. het kan niet op. Elton John, ja wel, ook op latere leeftijd kan het geen probleem zijn om vader te worden met zijn man: een draagmoeder… zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Waarom niet?

Wel ik kan zo wel een aantal redenen bedenken, maar wie ben ik, nogmaals? Ze vragen het natuurlijk niet aan mij.
Maar hebben mensen dan niets, werkelijk niets geleerd van de ervaringen van al die geadopteerden wereldwijd? Ja, ze kijken gretig naar programma’s a la spoorloos, vergapen zich aan de emo TV waar kinderen op zoek gaan naar hun biologische familie, dat begrijpen mensen. Iedereen die niet geadopteerd is weet hoe belangrijk het is te weten waar je vandaan komt, op wie je lijkt en van wie je wat al dan niet geërfd hebt (ook op medisch vlak geen detail zo ik zo zeggen nu de genetische informatie heel belangrijks is en nog meer zal spelen in de toekomst). Kortom je wortels te kennen is steviger in de grond staan.

Maar neen, zodra een onvervulde kinderwens speelt, dan stelt men veel minder de vraag’ wat zal dat met een kind doen te weten hij/zij door zijn/haar biologische moeder tegen betaling op de wereld heeft gezet en daarna is verdwenen?’. Men gaat er gemakkelijkheidhalve van uit dat dit maar een soort onbelangrijk tussenstation is in het leven, dat kinderen hun identiteit wel zullen kunnen opbouwen met wat er ze weten en hebben. Dat men het zal doen met ‘we zien je toch graag’ en ‘het is toch niet belangrijk waar je vandaan komt je bent nu hier’?

Jullie (en via jullie ik ook) weten wel beter.
Moet er een maatschappelijk debat komen over draagmoederschap? Ik denk dat we draagmoederschap best simpelweg verbieden, want dat de deur dan pas echt open staat. Maar ondertussen is het wel heel erg dat kinderen als Samuel en zijn papa’s in het vacuüm van de wetgeving zitten( het is niet verboden, maar het mag niet)

Ik geef eerlijk toe, ik begrijp de papa’s uit koppen wel, heb ze zelfs een mailtje gestuurd en heb er al eentje teruggekregen. Ze lijken me heel redelijke mensen die nu echt goed zijn gaan nadenken over wat hun kinderwens met hen, maar vooral met Samuel doet… er is geen weg terug. Ik wenste hen sterkte, want het kan niet in het belang zijn dat de papa’s ( de ene chirurg die ooit voor artsen zonder grenzen rondreisde) met hun verdriet zitten te wachten in hun prachtige huis aan de ene kant van de wereld en hun zoontje in een Oekraïense instelling aan de ander kant.
Maar stel dat de rechter toch JA zegt op een regeling.. dan weet ik heel zeker dat door die open deur heel veel koppels zullen passeren, nu alle wachtlijsten voor interlandelijke adoptie dicht zijn.
Een impasse, waar hebben we dat nog gehoord?

De adoptiecoach

Advertenties

Zwart wit gevoel bij geadopteerden.

Als adoptiecoach probeer ik ook met mijn tijd mee te zijn en  maak ik dankbaar en graag gebruik van skype, email en ja, zelf de chat (op FB of de site van geadopteerd.be). Deze week kreeg ik een vraagje op FB chat: “wanneer Pia ga ik eindelijk eens goed genoeg zijn voor de anderen? “Ik ben het moe: ik ga mijn vrienden ‘opkuisen’ gedaan om met mijn gevoelens te spelen, al die mij niet wil zoals ik ben gaat eruit!”

 

Daar gaan we weer, dacht de adoptiecoach. Het is blijkbaar niet gemakkelijk als geadopteerde om weg te groeien van zwart of wit in gevoelen in relaties.

Natuurlijk, we hebben er allemaal wel eens last van. Iemand geeft kritiek op wat je doet en we voelen het aan als een persoonlijke aanval. Het is voor niemand gemakkelijk om dat van elkaar te (onder)scheiden. Toch heb ik de indruk dat geadopteerden het vaker hebben: dit  zwart of wit gevoel/denken. Misschien hebben mensen in hun omgeving het wel meer in de gaten dan zij zelf?

Eind de jaren 90 leer ik haar kennen D., een mooie jonge vrouw, moeder van 2 en geadopteerd . Officieel op haar 5de, maar blijkt later dat ze een stuk ouder is. Verwarrend voor het meisje zelf en natuurlijk ook voor haar adoptieouders die haar aanvankelijk als  kleuter behandelden, terwijl ze waarschijnlijk al in de pre puberteit zat. Nog verwarrender (en dat is een understatement) is het wanneer niemand haar gelooft als ze haar broertje en zusje terugziet op een adoptiebijeenkomst van de  adoptiedienst . ‘Een kind van fantasie’, dat herinnert ze zich nog goed, was wat men over haar zei. Bovenop alle verwarring in haar leven gelooft niemand haar en werd ze dus ook nog eens als leugenaar bestempeld.   Zij was haar jonger broertje en zusje  ‘kwijtgespeeld’ in het tehuis waar men had beslist de drie kinderen elk naar een ander gezin te sturen en niets op de documenten te zetten, laat staan de adoptieouders te verwittigen.

Na een heftige en doortastende zoektocht vindt ze, veel te laat, haar roots terug. Ze  wordt met haar broer en zus herenigd en in haar geboorteland krijgt ze het hele verhaal van haar biologische ouders, die haar nooit hadden afgestaan, te horen van ooms en tantes.

D. had dus al heel  verlies en scheidingen meegemaakt als ik haar leerde kennen. Ze was noodgedwongen overgeschakeld op ‘survival mode’ om het allemaal nog te bolwerken.

In de eerste – aftastende fase- van onze samenwerking kreeg ik van D. heel veel positieve respons, ook cadeautjes. Toen ik er haar op wees dat ik gewoon mijn werk deed en daarvan genoot, en dus geen cadeau moest in ruil, wuifde zie dit weg. Ze beweerde dat ik haar ‘alles’ had gegeven wat de andere mensen inde adoptiewereld nooit hadden gedaan: dat kon – volgens D.- nooit genoeg gezegd en getoond worden.
Maar toen onze samenwerking in een andere fase terecht kwam en ik al eens moest zeggen, dat dit of dat niet zo goed was en best veranderd werd… sloeg het gevoel die ze bij mij en mijn inbreng had helemaal om. Inderdaad, de spreekwoordelijke zwart-wit ommezwaai.

in geen tijd werd ik totaal van de samenwerkingskaart geveegd: ik had het recht niet, wat dacht ik wel, ze was al genoeg tegengewerkt… enz.

Ik begreep aanvankelijk niet waarom ze dat  zo persoonlijk kon nemen? Ik probeerde een open gesprek hierover te hebben, maar wat ik ook deed en zei om dit recht te zetten, niets hielp. Ze verdween uit mijn leven, de samenwerking werd abrupt beëindigd.

Ik denk nog vaak met een warm gevoel  aan D terug, dat is nooit veranderd.
Ik heb veel geleerd over deze misgelopen samenwerking. Ik probeer de fouten niet meer te maken. Ik probeer rekening te houden met de eventuele zwart-wit gevoelens van sommige geadopteerden en zo ongewild op hun hart  te trappen. Jullie  hebben een rugzak vol verlies, scheiding en overleven. Dan moet je het soms doen met zwart OF wit. Niemand heeft je de kans gegeven  grijze (gevoels)tinten te leren kennen

Maar dan komen jullie ( hopelijk) in  veiliger relaties  waar grijs mag en kan en nodig is. Niet evident want  dat moet vaak nog ‘aangeleerd’ worden.  Jullie moeten eerst volledig kunnen vertrouwen op de andere om ook het grijs in je gevoel te vertrouwen;

Ik ben alleen nog steeds spijtig dat het toen met D. zo slecht is gelopen en daar zit ik (mijn verkeerd inscannen) ook voor iets tussen.

De adoptiecoach

 

 

 

Iets terug doen omdat ik geadopteerd ben.

Ik zat vanavond lui in de zetel te kijken naar man bijt hond. Het item ‘de weg naar compostella’ vind ik altijd heerlijk . Ik ben een onvoorwaardelijke Frankrijkganger . Vooral kamperen , maar ook een paar dagen naar Parijs, de côte d’opale, overal vinden we wel ons stekje en genieten we.

Dit keer hield Arnaud, de pelgrim van man bijt hond, halt in een ontiegelijk klein maar authentiek dorp in de buurt van Auxerre. Alles erop en eraan, alsook de vrouwelijke burgemeester die haar dag begint met het verdelen van de baguettes onder haar dorpelingen, want de bakker is er helaas mee gestopt. Ondertussen vertelt ze haar levensverhaal. Ze was maar een paar maanden oud toen ze door haar moeder naar een tehuis werd gebracht. Ze werd korte tijd daarna door een vrouw uit dit kleine dorp opgehaald en dat werd haar pleeg-adoptiegezin voor de rest van haar leven. Ze beschrijft het als ‘die vrouw uit dit dorp heeft mijn leven gered en dus red en help ik nu dit dorp; ik doe iets terug omdat ik hier de kansen heb gekregen die ik anders nooit had gehad’

Dat is herkenbaar. Vele geadopteerden hebben me in de loop der jaren iets gelijkaardig toevertrouwd. Velen waren heel dankbaar omwille van de kans die ze hier hebben gekregen, dat vertelden ze me. Blij dat ze mochten studeren, dus deden ze super hun best, en waren blij dat ze die kans van hun adoptieouders, adoptieland kregen. Een kans die ze, zo menen ze, nooit hadden gekregen in hun geboorteland.

Ik heb het altijd een rare redenering gevonden, maar ik ben dan ook niet geadopteerd. Mijn kinderen (de ene afgestudeerd de andere volop in de blokperiode) zijn/waren ook harder werkers op school, maar dat omdat ze gemotiveerd zijn te worden wat ze erg graag willen zijn in hun beroepsleven en weten dat er daar hard labeur tegenover staat.

Maar, ook zij zijn niet geadopteerd dus. Dat is appels en peren vergelijken misschien.

Waar ik wel een heel eind in kan meegaan, beter begrijp zeg maar, is dat er ook heel veel geadopteerden zijn die ‘iets willen terug doen in hun land van herkomst’. Velen vertelden mij ook van hun reis terug naar het geboorteland om daar een tijd mee te helpen in het tehuis waar ze verbleven voor hun adoptie. Iets terugdoen voor de kinderen die daar zijn gebleven, die de kans niet hadden in een gezin op te groeien, gehandicapt zijn en dus niet adoptabel en voor de rest van hun leven in een instelling…noem maar op.
Ik zie daar van dit soort ‘iets terug doen’ ook een helende en rustgevende kracht kan uitgaan. Back to the roots, maar dan op een bijzondere manier.

Een geadopteerde jonge vrouw zei me bij haar terugkomst’ Het lijkt of alles op zijn plaats is gevallen. Ik ben mijn schuldgevoel kwijt. Dit gevoel bleef me achtervolgen. Ik dacht altijd: waarom ik? En: hoe zou het nu met die kinderen zijn die in dat tehuis zijn gebleven? Zoveel muizenissen mijn hele leven lang. Nu ben ik tot rust gekomen. Raar, want ik heb veel miserie gezien, veel kinderen zonder kansen. Maar toch, na dat half jaar keihard werken in dat tehuis valt het dus op zijn plaats en kan ik voor het eerst volop genieten van het leven zonder de rem op!”

De adoptiecoach zou het fijn vinden als jullie af en toe op mijn blog reageerden :)

NIETS TE VINDEN VOOR VONDELINGEN: zoveel misverstanden !

Misschien is dit reeds duidelijk, maar de adoptiecoach is zot van sport. Van de meeste sporten toch. Elk jaar sta ik aan de kant van de weg tijdens de Vlaamse klassiekers en zelfs Paris-Roubaix kan op mijn life supporterscapaciteiten rekenen. Vandaar dat mijn aandacht getrokken werd door het krantenbericht omtrent het overlijden van een wielerlegende: Raymond Impanis . Ook al om dat hij een leeftijdsgenoot is van mijn vader (die me daar zeer levendig over kon vertellen). Een bijzondere passage uit het krantenbericht heeft me dit keer geïnspireerd tot het schrijven van een blogstukje.

De geboortedatum van Raymond Impanis is onzeker. Hij werd door zijn onbekende moeder te vondeling gelegd in een biezen mand op de stoep van de kerk van Berg. Daar werd hij door de plaatselijke pastoor Mozes (die zelf een vondeling was) gevonden. Mozes gaf de bakker van Berg de opdracht zich over het kind te ontfermen. Mozes noemde hem Impanis, krom Latijn voor in een mand. ‘

Impanis een vondeling? Wauw, dat spreekt inderdaad tot de verbeelding. Dat begin de jaren 1900 kinderen in mandjes aan de kerkdeuren werden gelegd is mij bekend, maar Raymond? De legendarische sterkte beer die de langste tijdrit in de Tour van 139km ooit won en daarna menig klassiekers op zijn naam zette?                     Vondeling , als dat op je adoptiepapieren staat is er toch wat ‘werk aan de winkel’ merk ik vaak. Vondeling is echter een vlag die bijna nooit de lading dekt . Helaas. Meestal doet dat niet echt veel goed aan het zelfbeeld van iemand: niet gewenst en weggelegd. In ruzies met adoptieouders moesten sommige adoptiekinderen horen dat ze in ‘de goot’ – ‘op de vuilnisbelt’ werden gevonden. Jammer, want het eerste adoptiekind dat daar gevonden is moet ik nog tegenkomen.

Verder lezen ‘NIETS TE VINDEN VOOR VONDELINGEN: zoveel misverstanden !’

2011 goeie voornemens

Lieve Aiko , lieve lezers: mag ik wat goeie voornemens voor 2011voorleggen?

Wat als ik nu een in 2011, in mijn blog een aantal ‘gasten’ uitnodig om mijn blogpen over te nemen? Wat zouden mijn – bescheiden groep- lezers en mijn  medeblogster Aiko daarvan vinden?

Wat als ik nu een vraag aan een afstandsmoeder om het woord tot jullie te richten? Wat als ik haar de kans zou geven op jullie vragen te antwoorden? Vinden jullie dat een goed idee? En wat zijn eigenlijk jullie vragen aan een moeder die haar kind heeft afgestaan?  Doet me denken aan een stukje van een tekst van John Lennon(zelf geadopteerd ): ‘mother you had me, but I never had you’ – een goeie insteek om mee te beginnen .

En wat als ik nu eens niet alleen een gastbloggers uitnodig, maar zelf ook een experimentje waag met jonge geadopteerde kinderen? Wat denken jullie als ervaringsdeskundigen hiervan: ik zou erg graag in 2011 een projectje ‘de adoptieminicam’ opstarten voor kinderen tussen 8 en 12jaar. Ik merk als coach dat ik in de eerste plaats, maar ook adoptieouders ,zeer veel  heil zoeken in het verbale als het niet goed gaat met de adoptiekinderen. Vragen als ‘vertel maar eens wat er scheelt’, en ‘wat voel je nu’, en ‘ ben je verdrietig’ enz enz…Het siert de ouders dat ze pogingen doen om los te maken wat er vast zit bij bepaalde adoptiekinderen. Knopen ontwarren die diep vanbinnen vastliggen, dat is wat ik als coach en een adoptiemama en papa proberen.

Verder lezen ‘2011 goeie voornemens’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits