Archief voor december, 2010

een afsluiter van 2010 : om te lachen!


in schoonheid afsluiten en nog eens goed lachen!
geniet ervan

Advertenties

Het leven is voor niemand gemakkelijk.

Zo Aiko, zo zit je – opnieuw- middenin één van de triggers van een adoptie coach als ik. Meer nog, in de voorbereiding op adoptie waar ik al meer dan 20 jaar ook in werk, wordt vaak de discussie gevoerd: ‘zijn die problemen nu echt specifiek voor adoptie? Je ziet deze toch overal?’ – Of misschien zoals ze bij ons thuis in West-Vlaanderen altijd aangeven ‘het is stil waar het niet waait!’ (maar dan in ons dialect ‘tis stille wo datnie woait’).

Is het feit dat je geadopteerd bent nu moeilijker dan wanneer je kan opgroeien bij je biologische ouders?
Heeft niet iedereen wel iets die ‘werk’ geeft, die ons lastig, moedeloos of zelfs depressief kan maken?
In je blog haal je vaak deze redenering aan: ‘geluk maak je zelf’- ‘het is leven is iets dat je deels ook in eigen handen hebt’- ‘het leven dat maak je zelf’.
Daar Aiko, daar kunnen we natuurlijk meer dan 1 boompje over opzetten, geadopteerd of niet.

Laat me misschien ingaan op iets wat me in deze witte kersttijd te binnen schiet.
Ik denk dat geadopteerd – zijn toch wat moeilijk is dan ‘doorsnee’. En aangezien een mens niet EN geadopteerd EN niet – geadopteerd tegelijk kan zijn, zal dit nooit proefondervindelijk, laat staan wetenschappelijk kunnen bewezen worden.
Ik denk dat het afhangt van heel wat factoren en een grote portie geluk, of adoptie een probleem vormt en diep in je leven ingrijpt of dan wel of adoptie als rode draad door je leven loopt zonder een hindernis te zijn. Soms zelfs als een meerwaarde, een bonus.

Welke factoren en lucky strikes zie ik dan als adoptiecoach? Teveel om op te noemen en waarschijnlijk zal de lijst nooit volledig zijn, maar hier zijn alvast een paar voorbeelden.

Verder lezen ‘Het leven is voor niemand gemakkelijk.’

Bodemloos :what’s in a name?

Inderdaad Aiko, het woord bodemloos kan nog steeds ‘rekenen’ op heftige reacties in de adoptiewereld. Sinds het boek met die titel van Geertje Van Egmond in de jaren 80 van vorige eeuw, hebben velen zich ‘bediend’ van dat woord of er zich net heftig tegen afgezet.

Op de studiedag van het Steunpunt Nazorg vrijdag in Gent was het niet anders. Ikzelf zat in de namiddag bij aan andere lezing, maar de reacties van de geadopteerden die uit de betreffende zaal kwamen loog er niet om. Bodemloos was weer ingeslagen als een klein bommetje. Zelf vind ik het heerlijk om – eindelijk – eens de geadopteerden zelf over dat woord te zien discussiëren.
Velen willen de metafoor afschaffen. Dat is gebeurd op 29 mei 2009 in Zaventem op de eerste dag van de geadopteerden. Daar heeft Babitha gevraagd om dat woord nooit meer te gebruiken. Zij stelde voor om te spreken over het feit dat er soms ernstige problemen zijn tussen adoptieouders en kinderen om zich aan elkaar te hechten. Bodemloos werd /wordt al te vaak gebruikt als woord om een ernstige hechtingsstoornis alleen toe te schrijven aan het adoptiekind, terwijl hechting altijd een wederzijds proces is.
Vandaar dat de geadopteerden dit woord ,bij wijze van spreken, hebben afgeschaft op 29 mei 2009!

Maar nu dook dit woord opnieuw op, ook in jouw blog.
Ik ben zo vrij de discussie onder geadopteerden ook daar te laten, maar ik ben wel kandidaat om het van op de zijlijn mee te volgen, maar dat wist je al Aiko!

Toch wil ik reageren op jouw vragen aan mijn adres Aiko!
Jij schrijft:
‘Ik denk dat wij geadopteerden het niet graag horen bodemloos omdat we nu éénmaal geconfronteerd worden met de pijn van wat er diep in de bodem ligt verscholen, de oplossing & antwoord zit erin verscholen. Maar willen sommigen onder ons het wel horen of weten, want als je ’t tipje van de sluier weet, zal ons dat zeker niet gelukkig maken, maar ons nog meer vragen doen opwekken….”

Jij geeft – waarschijnlijk ongewild- een heel mooie nieuwe metafoor aan het verlies die geadopteerden heel hun leven meedragen in alle ordes van grootheid door alle levensfases heen!
Maar je beschrijft geen bodemloos vat Aiko, je hebt het over een diep vat , een diepe put, met op de bodem steeds die pijn om de ‘primal wound’ die jullie meedragen. En inderdaad, deze ligt vaak op de bodem, voor weinigen, tenzij voor jullie zelf, zichtbaar- voelbaar. Aangezien dit verlies soms erg zwaar weegt is de bodem erg zwaar en het vat moeilijk te dragen (nu we toch bij de metaforen zitten )
En dan kan het zijn dat jullie voelen wat iemand op jouw blog  zo mooi beschrijft en ik met plezier hier overneem omdat het zo krachtig beschreven is:
“De put blijft nu eenmaal leeg omdat we nu eenmaal niet zien wat er werkelijk in onze put verscholen zit. We zullen altijd het gevoel hebben dat we in een dikke put zullen vallen, terwijl het antwoord eigenlijk in de bodem ligt, maar niet weten hoe we deze bodem moeten naderen, zonder enige duidelijke handleiding van ons werkelijk ik.”

(zucht) wat kan ik hier eigenlijk aan toevoegen. Als niet geadopteerde mens niets, gewoon stil blijven. Maar misschien als adoptiecoach wel dit: mag ik een van de mensen zijn die helpen de handleiding te zoeken en dan hopelijk samen met geadopteerden een beetje dichter bij dat verlies komen en hopen dat deze beheersbaar wordt?

Is adoptie een ‘natuurlijk’ iets?

Dit is de vraag die mijn collega blogster Aiko op geadopteerd.be mij stelt. Meteen denk ik, oei, dat is de vraag die me al bezighoudt sinds de dag dat ik ergens in april 1989 in de adoptiewereld ben verzeild geraakt. En eerlijk? Ik heb in al die jaren alleen maar meer vragen, scherper geformuleerde vragen omtrent adoptie ‘op mijn boterham’ gekregen. Weinig of geen antwoorden.

Maar even terug naar haar (steeds) boeiende reactie op mijn vorig blogbericht. Ze schrijft verder in haar inleiding: “Ik merk dat er weinig optimisme in je relaas schuilt, dit ondanks ruim 20 jaar werken in de adoptiesector. Ik stel me alsmaar meer de vraag of adoptie een ‘natuurlijk’ iets is. Of het in feite niet on-natuurlijk is om kinderen van elders bij twee nieuwe ouders te plaatsen, dit simplistisch voorgesteld.

Lieve Aiko, je geeft me inderdaad een schitterende voorzet (ik ben niet voor niets een voetbalfanaat en weet als geen ander dat een gouden voorzet, prachtige doelpunten kan opleveren )
Maar hier scoren is toch wel erg moeilijk. Ik probeer het met de vragen die bij me opkomen. Maar eerst het ene antwoord die ik wel heb:
JA, het is on- natuurlijk dat kinderen niet bij hun eigen biologische ouders/familie en in hun eigen land kunnen blijven.
Daar is iedereen het toch over eens, voor – en tegenstanders van adoptie, of niet?
Ja, we moeten meer (of misschien beginnen met, want m.i. wordt daar niet op ingezet) inzetten op het vermijden van adoptie. Nu echter de vraag naar een adoptiekind… het aanbod (mijn excuses aan geadopteerden) ruim overtreft, lopen kinderen en hun ouders in herkomstlanden weer  veel meer risico ten onrechte in het adoptiecircuit terecht te komen. Dat is althans mijn indruk.
Verder lezen ‘Is adoptie een ‘natuurlijk’ iets?’

Iemand moet zich verontschuldigen, ik zal alvast beginnen.

Ik wil mij – in naam van een gemeenschap / land die adoptie heeft georganiseerd, gefaciliteerd , verontschuldigen dat we dit al te vaak onzorgvuldig hebben gedaan.
We proberen het heden ten dage veel beter te doen, maar voor velen van jullie geadopteerden is het’ to little to late!’

Vorige week kreeg ik een mail van een geadopteerde vrouw, moeder van een zoontje.
Ze had laat in de nacht een lange en intrieste mail gestuurd naar geadopteerd.be en gevraagd om hulp, deze werd ook aan mij doorgestuurd.

De laatste paragraaf wil ik jullie niet onthouden:
Maar toch zit ik met zoveel vragen. Ben ik geadopteerd om dan dit allemaal mee te moeten maken? Ik weet dat je mensen op voorhand niet kan inschatten maar ik kan het niet meer plaatsen. En daarom wil ik steeds terug naar mijn geboorteland… Het gevoel dat ik hier eigenlijk niet welkom ben,
mijn familie die tegen me is,iedereen… Heb alleen mijn lieve kindje nog,maar dat is het enige. Dat is mijn houvast. Maar ik kan het niet meer plaatsen…
Ik hoop dat ik met iemand hierover kan praten? Want ik moet het van op afstand bekijken, ik kan dit niet plaatsen.

En daar zat ze dan voor mij, 1 week later. Gebroken en toch nog sterk genoeg om te overleven!
Ik kon niets bedenken om het voor haar ‘te plaatsen’ zoals ze gevraagd had.

Hoe kan ik dat uitleggen, hoe kan ik dat verantwoorden, hoe kan IK dat plaatsen na meer dan 20 jaar in de adoptiewereld? Geen flauw idee.
En toen heb ik me (onvoorbereid) geëxcuseerd:
‘Ik wil mij tegenover jou verontschuldigen omdat we niet beter voor jou gezorgd hebben. We moesten vooraf beter gekeken hebben waar je terecht kwam. We moesten na de adoptie langs zijn gekomen, om te zien hoe het met je ging. We moesten je geholpen hebben als het slecht liep.. en zoveel meer. We hebben het niet gedaan en daar wil ik me uit de grond van mijn hart voor verontschuldigen!”
Het was eruit voor ik het wist, zonder voorbereiding, maar gemeend. Verder lezen ‘Iemand moet zich verontschuldigen, ik zal alvast beginnen.’


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 103,423 hits