Kom niet (te) dichtbij maar hou me vast!

(Goya, the dog)

“Kom niet dichtbij , maar hou me vast!” dat is wat heel veel geadopteerden voelen, onbewust vaak.
Als adoptiecoach heb ik dit zoveel gezien, gehoord en door veel te luisteren, ben ik het gaan begrijpen. Meer nog, ik vind dit een heel slimme reactie op wat jullie geadopteerden is overkomen.
Moet nu lukken dat mijn medeblogster Aiko op deze site in haar recente stukje (zie hiernaast dus) ingaat op wat ik hier zo graag even zou zeggen. Aiko was me dus voor.

Een klein fragment:
We hebben als het ware onze wortels niet kunnen spreiden in de grond, met als gevolg dat we ont-worteld zijn. We hebben wel geleerd om ons snel aan te passen aan iedere nieuwe situatie die zich voordeed, om ons te ont-hechten van alles wat ons dierbaar was en om ergens anders weer wortel te schieten. Om erna nog eens en nog eens hetzelfde te ondergaan…We hebben van de dag dat we geboren zijn geleerd om te òver-leven en om emotioneel verwaarloosd, verdoofd en afgestompt van de ene situatie in de andere te belanden. Met als gevolg dat adoptie een ‘emotioneel tekort’ met zich meebracht, een inwendige leegte staan opvullen.

Laat me herbeginnen bij wat ik van plan was te schrijven.
Dit weekend probeerden we thuis de foto’s te selecteren voor onze ‘wall of pictures’ die we van ons gezin in de gang willen opzetten.
Vele ,vele geklasseerde en niet geklasseerde foto’s van 25 jaar ouderschap kwamen boven water.
De herinneringen , samen terug naar toen.. we hebben gelachen en verhalen verteld. Maar ook dan ben ik  een beetje adoptiecoach in mijn achterhoofd (vakidioot misschien ). Wauw, wat hebben mijn kinderen een voorspong gekregen in het leven, ook  als het op hechten aankomt. Dit is trouwens geen verdienste van onze kant, maar het lot heeft beslist dat wij de kans hebben gekregen goed voor onze kinderen te kunnen zorgen.

Zij konden beroep doen op ons, betrouwbare volwassenen – dat is wat hechting in vaktaal uitgedrukt is. Ze wenen, ze worden opgepakt; ze hebben honger , ze krijgen eten ( borstvoeding ); ze hebben pijn, wij  ouders  zorgen voor soulaas… en dat 24 uur op 24 en 7 dagen op 7.
Toen ik deze week een geadopteerde vrouw aan de lijn had die zei ‘ik voel me zo eenzaam Pia, ik heb echt niemand in mijn leven’, probeerde ik haar uit te leggen van waar dat gevoel kan vandaan komen.
Maar , zegt ze, ik was toch maar 7 maand als ik hier aankwam?
Dat is wat mensen vaak denken : als men zich iets niet herinnert, dan kan dat toch geen rol spelen. FOUT FOUT FOUT  en nogmaals .. jawel FOUT.

Jullie adoptiekinderen hebben minimum al 3 ‘adressen’ gehad voor je in een adoptiegezin terecht komt. Vaak veel meer.  Het eerste adres (dat is een biologische zekerheid) is de moederschoot. Soms is er daar al storm. Niet omdat de moeders hun kinderen niet willen,niet graag zien, maar omdat de omgeving dan al duidelijk maakt: jij mag/kan je kind niet houden, omdat ze leven in een land van armoede en er geen eten , verzorging is voor zwangere vrouwen en de kinderen in hun buik. Hoe graag ze die kinderen ook zien, deze voelen het aan als een storm.
En dan is er het afgesneden worden van de moeder. Niet niks . Men benoemt het ook  als ‘primal wound’.
Dan komen jullie terecht in een ‘opvangnet’ waarvan we vaak niet weten of er al dan niet betrouwbare volwassen in de omgeving waren en vooral niet, welke kwaliteit van de hechting was. Een opvanggezin, een tehuis, bij diverse familieleden… alles kan.
En als jullie dan ‘adoptabel’ worden verklaard, dan kom je  in het pre adoptievangnet (tehuis/opvanggezin). Daar probeert men de zorg zo goed mogelijk op te nemen, maar helaas, vaak ontbreekt het ook daar aan middelen en personeel. 
En dan, als je al 3 keer in het – symbolische -koude water zijn gevallen tijdens een storm, dan komen daar die adoptieouders. Blij met dit kind, met deze kans een kind in hun gezin te verwelkomen.
 En inderdaad beste Aiko, het is niet gemakkelijk om jullie te begrijpen. Het is, denk ik, niet gemakkelijk om je eigen ‘bijsluiter’ te leren kennen? Of wel?

Wij , niet-geadopteerden met veilige basis, denken dat “graag zien” en “graag gezien worden” een simpele kwestie is. Maar neen, als je geleerd hebt om te overleven ipv op volwassen, verzorgers te betrouwen, dan is dat dichtbij komen, knuffelen en hechten een beangstigende zaak.
 Hou me vast is wat je wilt, maar niet kan vragen, (nog) niet aankan. Want als  overlevertjes, jullie weten dat je dan wel erg kwetsbaar bent.
 Jullie zijn master, gedoctoreerd in het overleven in alle situaties zonder  op iemand anders te moeten  terugvallen: good for you! Anders waren jullie hier nooit aangekomen, denk ik dan, anders hadden jullie veel situaties psychisch en fysisch niet overleefd!

Maar is het gemakkelijk als adoptieouders, als partner om in te gaan op jullie vraag ‘kom niet dichterbij , maar hou me vast!’? Neen dus.

Dat is wat ik als adoptiecoach probeer, hen  deze ‘bijsluiter’ te leren kennen en de verwarrende boodschap te zien als sterk en goed en slim: anders waren die lang verwachte kinderen, was  de liefde van hun leven, nooit bij hen terecht gekomen.

Slimme kids/mensen zijn jullie: IK HOU HET STUUR VAN MIJN LEVEN IN HANDEN, tenzij jullie met ‘goeie papieren’ afkomen om dit – even – over te nemen.

Soms moet ik beginnen met de geadopteerden zichzelf te leren begrijpen , dat is nochtans een belangrijke stap naar vertrouwen kunnen geven, toestaan dat men dichterbij komt en jullie vasthoudt. 
Ik wens het jullie toe!

Advertenties

3 Responses to “Kom niet (te) dichtbij maar hou me vast!”


  1. 1 Yoko Selleslags 10 december 2010 om 12:10

    Heel erg goed de nagel op de kop geslagen Adoptiecoach! Ik voel me ook een overlever, maar door alle latere geraffineerdere lagen die bovenop dat kleine afgestane wezentje zijn gelegd, wil ik dat zelf nogal eens vergeten.
    Wat fijn is om te weten voor mezelf, ik kan altijd op die sterke kern vertrouwen. Dit is iets wat anderen nooit hebben moeten ontwikkelen, en gelukkig maar voor hen.
    Je omgeving is bepalend voor de manier waarop je dit verwerkt, maar het blijft een eenzame weg. Het verwerkingsproces doormaken maakt je sterk en dat geeft uiteindelijk meer zelfvertrouwen. Toch nog een goede kant aan de hele adoptie!
    Fijn om dit te lezen op je blog, je levert in mijn ogen heel goed werk xxx houden zo!

  2. 2 adoptiecoach 10 december 2010 om 12:59

    Bedankt Yoko, in een adoptiewereld,waar ik me minder en minder kan in vinden, is deze adoptiecoach voor MIJ een manier om te overleven :). ik doe dit erg graag en als geadopteerden er dan nog iets aan hebben… dan is dat graag meegenomen!

  3. 3 Margarita Lambregts 15 februari 2011 om 10:01

    Beste adoptiecoach,

    Je slaat de spijker op zijn kop! Ik heb best wat therapie gehad om mijzelf terug te vinden. Alle onbewuste gevoelens die ik als kind vastgehouden had. Gevoelens en ideeen van anderen die ik ben gaan geloven, de dingen die volwassen mensen met mij gedaan hebben voor hun eigen plezier, dat heeft er voor gezorgd dat ik een lange tijd niet van mijzelf houden kon. Ik denk echter nog steeds dat als mijn bioouders bij mij geweest waren dat ik dan het gevoel van niet goed genoeg zijn niet zo lang vastgehouden had in mijzelf. Ik moest weten wie ze waren en waarom ze me afgestaan hadden om mijzelf te kunnen accepteren. Je hebt helemaal gelijk coach, kom ik toch weer aan op mijn basis/bodem die niet goed gevuld geraakt is als kind. Iets anders dat meespeelt voor mij waardoor mijn leven wat moeilijk gelopen is, is dat anderen hun macht gebruikt hebben om mij te kunnen misbruiken, dit gebeurde op allerlei manieren. Ik besloot als 30-jarige om mijn leven weer op orde te krijgen. Ik was er moe van dat alles in mij leven mislukte, dat ik verkeerde vriendjes had en teveel blowde. Ik was iemand! Ik was wel een goed mens! Ik had wel iets te betekenen! Ik was wel in staat om voor mijzelf te zorgen! Ik was wel verantwoordelijk! Ik was wel betrouwbaar!

    Vanaf mijn 18e therapie gehad. Niet wekelijks maar wel regelmatig. Dan weer een aantal jaren niet en dan kwam er weer een stukje uit mijn verleden naar boven waardoor ik weer in therapie ging. Ik kon niet meer voelen, ik had tegen mijzelf gezegd als kind (op mijn 6e jaar besloten) dat als ik maar niet voelde het er allemaal niet was.

    Nu ben ik 41 jaar en heel trots op mijzelf omdat ik mijn adoptie volledig geaccepteerd heb en de stukken van de puzzel 1 geworden zijn. Ik kan weer voelen en durf ook weer te voelen. Ik ben 1 geheel. Heel af en toe zit ik nog wel eens in mij hoofd maar ik voel nu op tijd aan dat ik in mijn hoofd zit en maak dan snel weer contact met mijn lichaam. Relaties met mannen gaan me nog niet goed af, maar ze zijn zeker wel verbetert. Ik denk dat een groot doel in mijn leven is om mannen te leren vertrouwen, daarvoor moet ik eerst op mijzelf in het leven leren vertrouwen en dat lukt me elke dag een stukje beter.

    Groetjes, Margarita


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 110.922 hits
Advertenties

%d bloggers liken dit: