Wie zijn die afstandsmoeders?

Ik laat jullie graag meelezen : meegenieten van het antwoord dat ik kreeg van Aiko op één van mijn blogteksten. Zij stelde voor om via haar eigen blog en met een link onder mijn teksten, telkens te reageren met een wedervraag aan de adoptiecoach en … wat dachten jullie: ik heb JA gezegd. De voorproef zie je hieronder:

Beste Adoptiecoach,
Ik heb het altijd vreemd gevonden dat afstandsmoeders erg negatief worden bekeken, laat staan een plaats in onze maatschappij krijgen of verdienen. Misschien moeten we eventjes stilstaan bij het feit dat zij ons, geadopteerden, 9 maanden heeft gedragen en de condities waarin die zwangerschap verliep waarschijnlijk niet erg optimaal waren, laat staan dat er sprake was van een ‘blijde verwachting’. Afstandsmoeders hebben het waarschijnlijk hard te verduren, wetende dat na 9 maanden er een einde komt aan het prille leven dat in hun buik groeit.

Ik denk -en weet uit persoonlijke ervaring- dat er sprake is van een groot verlies aan beide kanten. Hoe raar mijn denkwijze ook overkomt, ik weet het namelijk uit de verhalen van mijn eigen (biologische) familie. Het contact met hen heeft mijn ogen als het ware geopend. Het gaf me de gelegenheid om ook met andere ogen naar adoptie te kijken. Uit de vele adoptieverhalen die ik nu nog te horen krijg, merk ik dat niet enkel het kind op zoek is naar zijn of haar moeder, maar de moeders zelf vaak ook radeloos op zoek zijn gegaan naar hun afgestane kind. Toen ik hoorde dat mijn echte moeder heel haar leven aan mij gedacht heeft en in stilte elke verjaardag vierde en op het einde van haar leven als het ware op zoek is gegaan naar mij, haar verloren dochter, brak mijn hart in twee.

Als kind heb ik heel lang kwaad rondgelopen. Ik begreep niet hoe een ‘moeder’ afstand kon doen van haar kind. Het leven was niet eerlijk en de waarheid was hard en kwetsend. Het opgroeien als adoptiekind was soms erg verwarrend, want het was rouwen om een verlies dat we niet eens konden plaatsen. We waren nog te jong om alles ten volle te begrijpen en ondanks ons ‘verlies’ ging het leven gewoon verder. Als kind zijn we onwetend en hulpeloos en hebben we in de eerste plaats onze moeder nodig. Dat zal niemand ontkennen. Maar voor een adoptiekind waar alles anders is, kan het opgroeien erg verwarrend zijn. Niemand die jou uitleg kan geven of ten volle begrijpen, jij die er anders uitziet dan de doorsnee Belg enz. Of je het nu wilt of niet, je voelt je wel anders. De blikken en (domme) reacties van omstaanders zeggen vaak genoeg. En dan komt de dag dat je erachter komt dat je eigen moeder je niet hebben moest en dat dat uiteindelijk tot adoptie heeft geleid. Je moet het als kind maar zien te verwerken…Ik schets heel kort mijn levenservaring, hoewel die voor iedere geadopteerde wellicht anders is verlopen. Eenmaal je opgroeit, ga je dingen meer in zijn perspectief bekijken en besef je dat er uiteraard (sociale) factoren waren die tevens een cruciale rol speelden. Geen enkele moeder staat op en denkt: ‘Vandaag laat ik mijn kind achter, vandaag doe ik het weg. Ik moet het niet meer.’

Ergens valt het te begrijpen dat wij als geadopteerden een lange weg hebben afgelegd wat betreft onze persoonlijke ontwikkeling. Ergens hebben we het recht om heel erg kwaad te zijn op alles en nog wat, omdat we geen antwoorden kregen, laat staan op begrip van omstaanders konden rekenen. Adoptie kun je slechts ten volle begrijpen als je zelf geadopteerd bent. Wij, geadopteerden, zijn als het ware outcasts. We horen niet in België, maar ook niet in het land van herkomst. We zjin niet het echte kind van onze adoptieouders, juridisch gezien wel, maar toch zijn we nog steeds biologisch verbonden met die ander, die onbekende vrouw. We horen als het ware nergens bij. Wat ik namelijk probeer te zeggen, is that there are always two sides to every story. Plotseling besefte ik dat ik niet de enige was die met verlies en verdriet te kampen had. Andere mensen, onze afstandsmoeders, hadden -wellicht door noodlottige omstandigheden- een ander verlies te verwerken. Een verlies dat waarschijnlijk in stilte moest gebeuren, want met zo’n ingrijpende levenservaring loop je niet te koop, laat staan dat de omgeving begripvol reageert. Ik zocht na 18 jaar mijn moeder en mijn moeder zocht mij. Uiteraard vond ze me niet, want ik bevond mij in ‘België’, een land waarvan zij waarschijnlijk nog nooit van gehoord had.
Misschien is het niet verkeerd om even stil te staan bij het proces van geboorte en afstand doen. We zijn als geadopteerde vaak enkel gefocust op onze eigen ‘pijn en miserie’, wat maakt dat we vergeten dat iemand anders jou én die 9 maanden heeft gedragen én op de koop toe jou het leven heeft geschonken. Op zich, vind ik dat bemoedigenswaardig. Ze had ook abortus kunnen plegen. Wie weet welke desastreuze gevolgen dat met zich had meegebracht…Ik mag er niet aan denken. Heel eerlijk? Misschien zou ik het zelf niet gekund hebben of kunnen: ‘Namelijk mijn eigen kind weg doen.’ En misschien moeten we dat ook durven toegeven. Het is maar een gedachte die ik met je wou delen, adoptiecoach. Want temidden van alle menselijk leed, vergt het ook ‘moed’, om in moeilijke tijden onmenselijk moeilijke beslissingen te maken. Ik las ooit op een Nederlandse adoptiesite opgericht voor afstandsmoeders: dat zeker 8 op de 10 moeders hun kind hadden willen houden indien ze de keuze had, maar de sociale druk te groot werd en ze echter geen uitweg meer zagen. Voor hen was het afstaan van hun kind op zich de beste oplossing, hoe pijnlijk dat ook klinkt. Je moet je voorstellen, dat je nooit dat kleine wezen dat je 9 maanden hebt gedragen ooit nog terug zult zien. Laat staan dat je het ziet opgroeien tot een fijn mens, het in je armen kan sluiten en koesteren. Dat moet heel hard zijn. Vandaar, als ik het verhaal over de boreling (in Gent) hoorde: Dan was ik vanbinnen triest. Toch tracht ik niet te oordelen en te veroordelen, met de vinger te wijzen dat deze vrouw een ‘misdadigster ‘is, koel en onmenselijk. Want in mijn ogen is zijn geen monster, zij is net heel menselijk. Zij is namelijk een vrouw die voor een hartverscheurende keuze stond en een keuze heeft moèten maken. En dat kan iedere vrouw overkomen, rijk of arm, Westers, Oosters, Amerikaans, Afrikaans, Zuid-Amerikaans, you name it. Mij werd verteld dat toen mijn moeder stierf en ondanks dat ze toch een goed leven had geleid, ze de zoektocht naar haar dochter in gedachten nooit heeft stilgelegd, in de hoop mij op een dag terug te zien. Haar familie vertelde me dat het haar voor de rest van haar leven getekend heeft, ondanks dat het leven verder ging, ik geadopteerd werd en mij aan de andere kant van de wereldbol bevond. Dat ze er alles wou aan doen om nog dat ene moment te krijgen, dat ene moment waarbij ze te horen kreeg hoe het met me vergaan was, wat er van me geworden was, hoe ik eruitzag en hoe ik lachte en praatte. Maar het lot had anders beslist en onze wegen hebben elkaar nooit meer gekruist.

Vandaar, als iemand zijn of haar roots wil gaan opzoeken. Overweeg goed je keuze, koester geen verwachtingen, weet wat je aan jezelf hebt, omring je met mensen die jou begrijpen en die je graag zien voor wie je bent en mocht de gelegenheid zich ooit voordoen: Volg vooral je hart, zou ik zeggen. Een vriend zei me ooit: Het opzoeken van je roots is als het ware de doos van Pandora openen. Dat klopt, want je weet nooit wat je zult vinden of te zien zal krijgen. En dat kan zowel positief als negatief uitdraaien. Maar een emotionele rollercoaster, dat is het zeker. Daar kun je niet om heen. Er is niks zo sterk als een bloedband en de band tussen een moeder en haar kind.

Veel later, nadat ik het een speciale plaats in mijn leven ben gaan geven, ben ik anders gaan denken over (afstands)moeders en heb ik hen niet langer meer veroordeeld. Want ook zij verdienen een tweede kans in het leven. Hun “lot’ is de zware last van schuldgevoelens die ze de rest van hun leven moeten dragen. En geloof me vrij, dat moet onmenselijk zwaar zijn om te dragen, dat eeuwigdurend schuldgevoel. Onze maatschappij bestaat uit straffen en bestraffen, oordelen en veroordelen. Misschien wordt het hoog tijd dat we met z’n allen met andere ogen naar adoptie leren kijken en niet alleen de aandacht vestigen op de ‘adoptieouders’, maar ook op de adoptiekinderen zelf, namelijk de grote groep van geadopteerden die steeds groter wordt en waar de afstandsmoeders een cruciale rol spelen. Misschien dat we dan met andere ogen naar adoptie zullen kijken.
Wat denkt u?

3 Responses to “Wie zijn die afstandsmoeders?”


  1. 1 Bibi 18 november 2010 om 20:58

    Aiko,

    Net als jouw hart kromp ook het mijne ineen toen ik laatst op het nieuws het bericht hoorde dat een baby’tje werd gevonden in een ondergrondse parkeerplaats. Net als jouw gedachten gingen ook de mijne uit naar de mama. Hoe zij zich moest voelen, wat haar tot die beslissing had gebracht. Ik veroordeelde niet. Ik hoopte alleen maar dat baby en moeder zouden worden herenigd, en hulp zouden krijgen om het leven terug op de rails te krijgen.

    Ik moet eerlijk toegeven dat ik voor het volgen van de adoptiecursus nog niet zozeer had stilgestaan bij de adoptiedriehoek. Bij het bestaan van afstandsmoeders.

    De cursus heeft ze aan mij voorgesteld. En ze zijn nooit meer uit m’n gedachten gegaan. Integendeel. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de buikmama van mijn zoon denk. Geen dag dat ik mij afvraag waar ze is, hoe het met haar is. Geen dag dat ik haar zou willen tonen hoe haar zoon er nu uitziet. Hoe hij lijkt op haar, en lacht als mij. Haar zou willen laten horen hoe ik over haar vertel. Met veel eerbied en respect voor de moed die ze had om de beslissing te nemen die ze nam.

  2. 2 rootless 19 november 2010 om 17:21

    Beste Bibi,

    dank voor je comment.
    Ik ben heel blij dat u ‘mijn’ blog gelezen hebt, ondanks dat dit verhaal voor velen mensen opgaat, voor de grote groep van geadopteerden die Vlaanderen telt, maar ook wereldwijd van toepassing is.

    Er is namelijk veel dat we niet weten of wìllen zien omtrent adoptie, wat enerzijds ook begrijpelijk is. Blij dat mensen er even willen bij stilstaan en het wel en het wee van adoptie in vraag beginnen stellen. Ik hoop dat ik via mijn blog mensen kan doen nadenken, al was het maar adhv ‘een getuigenis’, één van de zovele verhalen die anders zelden gehoord worden.

    Hopelijk volgt u onze beide blogs verder op. Dank je!

    warme groet,

    Aiko

    http://geadopteerd.wordpress.com

  3. 3 Rosita 1 februari 2011 om 16:11

    Hoi,

    Ik kwam dit verhaal toevallig tegen en ik wil graag ook wat kwijt.
    Ik ben zelf geadopteerd toen ik 5 jaar oud was (inmiddels ben ik 19). Mijn vader is er tussenuit geknepen, en mijn moeder was alcoholist en had geen idee hoe je een kind moet opvoeden. Hierdoor liep de situatie regelmatig uit de hand, en kwam het vaak tot fysiek geweld.
    Ik heb haar dat jarenlang kwalijk genomen en haar er misschien zelfs voor gehaat. Ik had nog wel regelmatig contact met haar, vooral omdat mijn pleegmoeder dat graag wilde, maar om eerlijk te zijn kon ik haar wel schieten.
    Gelukkig is dat nu voorbij. Ongeveer een jaar geleden kwam ze in een moeilijke periode terecht en toen begon ik het één en ander in te zien. Ze heeft zelf ook geen gemakkelijke jeugd gehad en ze kreeg ook vrij jong kinderen. Dat maakt natuurlijk nog niets goed, maar het verklaart wel iets.
    Ik herinner me dat ze toentertijd erg luchtig was over het opgeven van een kind. Nu realiseer ik me dat het voor haar ook niet gemakkelijk kan zijn geweest. Toch ben ik dankbaar dat ze heeft ingestemd. Mijn pleegmoeder een me een veel beter leven kunnen geven.
    Ik heb nu een redelijk goed contact met haar. Ze wil niet praten over de rest van mijn familie, iets waar ik graag meer vanaf wil weten, maar daar zal ik me bij neer moeten leggen.
    Soms is het nog wel moeilijk. Ik betrap me vaak op dingen die ik vroeger ook deed. Zo bewaar ik nog steeds een flesje water naast m’n bed (ze sloot me vroeger vaak dagenlang op in m’n kamer).
    Ik besef dat sommige van die dingen nooit meer weg zullen gaan, en ik weet niet of ik haar daar helemaal voor heb vergeven, en of ik dat ooit zal doen. In ieder geval besef ik nu dat niet alles zo simpel is en dat ze ook maar een mens is.
    Ik wil mijn reactie graag afsluiten met een quote die we allemaal wel kennen: To err is human, to forgive is devine.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 112.531 hits

%d bloggers liken dit: