Een afstandsmoeder geeft me stof tot nadenken!

Een vrijdagavond in Aalst. Al meer dan 20 jaar organiseer ik panelavonden waar de 3 betrokkenen in adoptie vertellen wat adoptie in hun leven betekent.
Het is het 5de dagdeel van de verplichte voorbereiding op interlandelijke adoptie.
Dit keer kwamen Joost als adoptievader, Els als geadopteerde en Marijke als afstandmoeder aan het woord.
Ik zit daar altijd weer als een spons, klaar om alles op te nemen wat mij kan helpen in mijn werk, ook in mijn werk als adoptiecoach. Op dat moment ben ik altijd weer een bevoorrechte getuige van het levensverhaal van mensen die mij nauw aan het hart liggen en veel, veel te vertellen hebben. Nu was het niet anders.

Na de drie verhalen vraagt een kandidaat adoptievader aan Marijke: ‘vind jij dat afstandsmoeders  meer rechten moeten krijgen?’; Ze moet er niet over nadenken en zegt (ik heb het niet opgeschreven dus het is geen letterlijke weergave) ‘neen, hoe moeilijk het ook is om een kind te moeten afstaan, hoe weinig (zeg maar geen) keuze ik ook had, zijn adoptieouders blijven zijn ouders en ik wil(de) dit leven niet verstoren. Kinderen moeten rust hebben, een nest vinden. Maar… ik zou zo graag geweten hebben hoe het met hem ging, hoe hij eruit zag. Dan moest ik niet leven met het beeld van een baby, tot ik 25 later een man met baard voor me kreeg.. dit was echt moeilijk, zonder overgang. Ik zou geweten hebben hoe het hem verging.

Ook Els deed haar verhaal, een heel moeilijk verhaal. Een verhaal van 2 keer alleen achterblijven. Een sterk verhaal ook, dat van een meisje, nu vrouw en moeder, die zich ondanks alles door het leven slaat met een optimisme om u tegen te zeggen. Niet dat ze een andere keuze heeft, maar toch.
Ik zie tijdens haar verhaal dat Marijke helemaal wegkrimpt, ondersteboven is.

Dan zegt ze : “ wat ? wat? als mijn kind in zo’n horrorverhaal zou terechtkomen? Dat was echt de bedoeling niet, ik dacht- beter nog zo werd het me aangepraat, – dat ik als alleenstaande nooit kon bieden wat een koppel met stabiliteit en geld wel kon bieden en dan… dan komt je kind terecht in deze horror.
Ik ben al lang blij dat ze niet breekt, want ik ken Marijke al lang en weet dat ze nog o zo breekbaar is, maar ook zo’n mooie vrouw, maar .. dus zo kwetsbaar.

Na het panel gaan we gewoontegetrouw op stap , drinken een goed Belgisch bier of een glaasje wijn en we debriefen, lachen ook wat af.
Ik zit naast Marijke. Ik vraag haar of ze het ook zou willen weten als het niet goed gaat met haar kind, als er iets vreselijks mee gebeurt?
Opnieuw moet ze geen seconde nadenken: ‘absoluut, ik wil als moeder gerespecteerd worden, ik wil me niet bemoeien, maar wel weten hoe het met mijn kind gaat. Gaat het niet goed, dan zal ik daar dan mee om moeten leren omgaan, maar niets, niets Pia is erger dan niets weten, verder te moeten met het grote zwarte gat en het allesomvattende schuldgevoel dat ik zal meenemen in mijn graf.” Bovendien zegt ze erbij (en ze kijkt bijna vertederd  naar de overkant van de tafel waar adoptiepapa Joost zit te praten met een tafelgenoot) ‘dan zou ik ook de kans krijgen te weten dat mijn kind in een nest als dat van Joost terecht is gekomen en dat zou me echt geruststellen.’
Ik ben blij dat ze me dit hersenkronkeltje toevertrouwt. Ik hoor haar ook zeggen dat ze het bijzonder fijn vindt dat Joost als kandidaat-adoptieouder jaren geleden in de zaal zat toen zij ook al in het panel zat en dat hij dat nog weet, en misschien iets heeft van opgestoken..

Ik heb weer veel stof tot nadenken, zoveel is zeker. Na een lange terugtocht door de striemende regen, laat in de nacht, kom ik aan de afrit van de autosnelweg in mijn thuisbasis. Zoals steeds passeer ik aan het kruisje van S. , een geadopteerde jonge moeder, die daar aantal jaren geleden verongelukte. Haar adoptieouders houden het kruisje in ere, altijd hangen er bloemen aan. Ik denk altijd aan haar als ik er voorbij rij. Dit keer ook met de bedenking: zouden de biologische ouders in India dit moeten/willen weten?
Een hele moeilijke vind ik zelf, maar het is te diep in de nacht om daar een antwoord op te zoeken.

Maar nu, een paar dagen later, weet ik het nog niet, moet ik het ook niet weten omdat ik niet aan zet ben. Maar het is een boeiende vraag die me blijft bezighouden.

1 Response to “Een afstandsmoeder geeft me stof tot nadenken!”


  1. 1 Wilda 6 oktober 2010 om 09:02

    De titel van dit stukje is niet alleen van toepassing op de adoptiecoach maar ook op mijzelf. Een paar maanden geleden ging ik voor het eerst, als geadopteerde, naar een gelijkaardig panel in Aalst. Voor het eerst in al die jaren, hoorde ik niet enkel het verhaal van een ‘collega-geadopteerde’ maar ook het verhaal van een adoptiemoeder en heel verrijkend: het verhaal van een afstandsmoeder.

    Haar verhaal was zo pakkend en oprecht dat ik me voor het eerst realiseerde dat niet alleen geadopteerden met veel vragen zitten maar dat evengoed afstandsmoeders zich vele jaren vragen stellen waarop ze misschien nooit een antwoord krijgen.
    Het besef kwam ook dat geadopteerden en afstandsmoeders misschien meer gelijkenissen hebben dan we zelf beseffen. Zowel geadopteerden als afstandsmoeder stellen zich simpelweg de vraag hoe het gaat met hun biologische mama en kind. Daar komt het altijd op neer: hoe stelt mijn moeder/kind het, gaat het goed, …?
    En ik, als geadopteerde, voel net hetzelfde al Marijke: het is beter om te weten dat het niet goed gaat dan om helemaal niets te weten.

    Dus om te antwoorden op Pia’s vraag of de afstandsmoeder (-ouders) het moet(en) weten als er iets ergs gebeurt met hun biologische kind: naar mijn persoonlijk gevoel wel maar ik ben slechts één van de zoveel geadopteerden dus misschien gaan andere geadopteerden hier helemaal niet mee akkoord?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: