Archief voor oktober, 2010

Waarom ben ik afgestaan en wie kan me daar een antwoord op geven?

Q&AEr zijn vele (voor)oordelen over de zoektocht naar roots door geadopteerden. Vooral wie er niet bij betrokken is, haalt zijn of haar oordeel uit wat de media en de man&vrouw in de straat hierover meent te weten. Niet zelden is hun visie hierover opgebouwd uit wat ze bij programma’s, zoals spoorloos, hebben opgepikt.
Het verhaal van de zoektocht is echter veel en veel complexer en heeft zoveel ‘gezichten’ als er geadopteerden zijn. Als adoptiecoach mag ik vaak naast de geadopteerde en soms de adoptieouders staan in deze zoektocht. Toch kan ik niet samenvatten wat allemaal onder ‘zoeken naar je roots als geadopteerde’ valt, no way. Zoveel verschillende invullingen, verhalen en uitkomsten, geen 2 zijn dezelfde.

Maar wat heel cruciaal is in elke zoektocht is de vraag ‘waarom ben ik afgestaan?’ en vooral ‘wie kan me daar een eerlijk antwoord op geven?’.
De tijd is voorgoed voorbij dat geadopteerden zich met een kluitje in het riet laten sturen. Antwoorden die wel gekopieerd lijken, altijd weer dezelfde en algemeen zijn, laten ze niet meer over zich heen gaan. “Je moeder was een ongehuwde moeder die je te vondeling heeft gelegd” is zo eentje. Nog korter bondiger kan ook “ vondeling” staat er. Maar nogmaals, geadopteerden nemen hier minder en minder genoegen mee. Niet omdat ze niet geloven dat er ongehuwde moeders zijn die verplicht worden, onder druk staan om hun kind af te staan, dat weten ze ook wel. Maar als je rondvraagt bij andere geadopteerden uit hetzelfde land en daar staat overal, overal hetzelfde op, in krak dezelfde bewoordingen, dan gaan ze zich vragen stellen, zoveel is zeker? Lees verder

Advertenties

Als belangen botsen, wiens belang staat dan voorop in adoptie?

Dat was eigenlijk de vraag in een workshop op een studiedag in Utrecht vorige week vrijdag. Officieel was het thema ‘grenzen in adoptie’, maar het ging dus ook over keuzes maken in belangen.
Stel je even voor: 25 personen in een kleine ruimte, hulpverleners (90%vrouwen) adoptieouders en geadopteerden. We kregen een ‘case’ – zeg maar een reële situatie – voorgeschoteld en telkens als er een dilemma komt, moeten we ons uitspreken.
Het ging dus over een geadopteerde jongeman van 16, Hugo. Hij zit heftig in de knoei met zichzelf en zijn omgeving en komt bij de hulpverlening terecht (zoals ze dat zo mooi omschrijven).
Hij wil zijn biologische moeder zoeken en ontmoeten. Alleen , er is een probleem, zijn adoptieouders willen de informatie die ze hebben over zijn afkomst (nu?)niet met hem delen. Ten eerste is hij te kwetsbaar, vinden ze ( rookt vaak jointjes en doet het niet goed op school) en bovendien heeft zijn biologische moeder indertijd aangegeven dat ze geen contact wilde. Hugo was namelijk ‘ontstaan’ uit een buitenechtelijke relatie met een ‘ouderling’ uit de streng gereformeerde kerk waartoe het gezin behoort. Het gezin heeft nog 3 andere kinderen, allemaal wel binnen dat huwelijk. Te precair beslissen de adoptieouders, nog niets vertellen aan Hugo en de biologische moeder gerust laten, zoals ze gevraagd heeft 16 jaar geleden. Lees verder

Steeds meer adoptiekinderen en hun biologische moeders gaan via het internet naar elkaar op zoek

Het terugvinden van familie is fantastisch, maar houdt ook risico's in ...

Dit is de titel van een artikel dat morgen verschijnt in HUMO. Ook in de zoektochten van adoptiekinderen en afstandsouders- families zijn deze sociale netwerken in cyberspace een handige hulp. Zo lijkt het toch. Maar op het gevaar af de indruk te geven dat ik een hulpverlener ben die bang is zonder werk te vallen, wil ik toch even een kanttekening meegeven.

Naast het feit dat het fantastisch is dat grenzen worden overschreden, adoptiekinderen hun biologische broers en zussen,  familie terugvinden in verre landen en hier dichtbij, zie ik ook een gevaar.
Antwoorden heb ik niet, maar misschien moeten we deze vragen -durven- stellen:

  • Wat als ik niet gevonden wil worden maar toch graag een FB of NETLOG enz. wil aanmaken?
  • Wat als je na een eerste ‘ontmoeting’ en uitwisseling van gegevens en verhalen, liever (even) geen contact meer wilt?
  • Wat als je als jonge (zeg maar kind nog) geadopteerde  – stiekem, omdat je adoptiegezin het niet wilt en mag weten en zonder ondersteuning – op zoek gaat naar je biologische familie en vindt… wat doe je daar dan mee? Hoe ga je daar mee om? Lees verder

Een afstandsmoeder geeft me stof tot nadenken!

Een vrijdagavond in Aalst. Al meer dan 20 jaar organiseer ik panelavonden waar de 3 betrokkenen in adoptie vertellen wat adoptie in hun leven betekent.
Het is het 5de dagdeel van de verplichte voorbereiding op interlandelijke adoptie.
Dit keer kwamen Joost als adoptievader, Els als geadopteerde en Marijke als afstandmoeder aan het woord.
Ik zit daar altijd weer als een spons, klaar om alles op te nemen wat mij kan helpen in mijn werk, ook in mijn werk als adoptiecoach. Op dat moment ben ik altijd weer een bevoorrechte getuige van het levensverhaal van mensen die mij nauw aan het hart liggen en veel, veel te vertellen hebben. Nu was het niet anders. Lees verder


RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 75 andere volgers

Blog Stats

  • 102,389 hits