De vele kleuren van adoptie : het is niet zwart, het is niet wit, meestal toch niet!

Als reactie op mijn ‘ik wil weer bij mijn echte mama wonen!’ item, stuurde Katleen deze reactie door: ‘Ik noem m’n adoptie ronduit één grote mislukking, ik pas niet bij de uitgekozen adoptieouders en de adoptieouders passen niet bij mij.’ . Heftig, maar als adoptiecoach is deze reactie mij niet vreemd.   Net zomin als dit fragment uit een mail van een adoptiemama met een groot hart  ‘’hoe gelukkig ik ook was toen ik met de kinderen in Zaventem aankwam, zo ongelukkig ben ik nu al die jaren later: de adoptie heeft ons leven verwoest!

Ik betwijfel de oprechtheid van deze uitspraken niet, maar kan alleen maar hopen dat er ook nog andere momenten waren, komen in het leven van geadopteerden en hun ouders. Ik merk soms dat deze ’zwart-wit analyse’  van de adoptie in hun leven, niet allesomvattend is. Dat het vaak in een ernstige crisis opduikt en dan uitvergroot wordt. Maar af en toe is het ook blijvend, helaas.
In dat geval zijn er geen winnaars: niet de geadopteerde zelf die het gevoel krijgt dat adoptie helemaal niet in zijn/haar belang was en is, niet de adoptieouders die er heel wat anders van verwacht hadden en de afstandsouders/moeder ook niet. Zij  stonden hun kind af omdat ze het kind betere kansen wilden geven in het leven, omdat ze daar zelf niet kunnen en mogen voor zorgen. Geen winnaars in deze dus.

Maar adoptie is heel vaak niet zwart of wit. Adoptie heeft  vele kleuren (letterlijk en figuurlijk ☺) en is niet zomaar goed of  zomaar slecht in het leven van de geadopteerden.

Een paar verhalen die in mijn rugzak zitten als coach:

Hij was nog maar een paar jaar oud toen hij in een tehuis in zijn geboorteland terecht kwam. Na een tijdje werd hij in België geadopteerd. Alle goeie bedoelingen van de bemiddelaars ten spijt, kwam hij helaas in een gezin dat hem niet zo goed behandelde (en laat ons dat maar een understatement noemen); Dan wordt er ingegrepen en komt hij terecht bij een adoptieouder die niet de vaardigheden bleek te hebben om kinderen een goeie thuis te geven, laat staan dat ze het bijzondere van het adoptieouderschap onder de knie had. Dus, kwam mijn geadopteerde vriend terecht bij pleeggezinnen en moest hij het grotendeels alleen doen in het leven. Men zou zo denken dat hij ook bij de zwartdenkers hoorde; niets is minder waar. Ergens is er iets of iemand geweest in zijn leven die hem de andere kleuren van adoptie liet zien. Want nu neemt hij alle gelegenheden te baat om deze toestanden te vermijden en geadopteerden die het moeilijk hebben een opvangnet en een stem te geven. Als vader van drie heeft hij er zelfs aan gedacht om ook te adopteren en heeft hij een mooi gezin, leven opgebouwd.…

Ze was als kind lang verwacht in haar adoptiegezin. Het dossier had eigenlijk veel te lang aangesleept. Mede daardoor hadden de adoptieouders veel te hoge verwachtingen: ze verwachtten  een adoptiekind dat blij zou zijn met haar adoptie en een leuke zus zou zijn voor hun biologische kinderen.

Ze was als kind erg stil en teruggetrokken , maar binnenin was er vaak storm. In haar puberteit brak die storm echt goed uit en begreep niemand iets van haar. Ze werd als bodemloos gecatalogeerd en weggestopt in kinderpsychiatrie. Geen stap vooruit dus in haar leven, verre van. Tot er een opvoeder in haar leven kwam en haar zag, haar zag zoals ze was. Ze kreeg de boodschap dat ze veel en veel sterker en mooier was dan iedereen dacht en ervoor moest gaan in het leven. Hij geloofde in haar.
Het was 1 van de reddingsboeien die ze nodig had, maar waar ze zich ook aan wilde en kon vastklampen. Moeizaam , maar met de moed der wanhoop, klom ze uit het dal. Nu is ze opvoedster met plannen om ook adoptiecoach te worden, moeder van 2 en een prachtige van een dame die niet meer of minder bodemloos is dan ikzelf (al loopt deze vergelijking misschien mank?).

Er zijn er nog vele verhalen die nuances aanbrengen aan het zwart- wit verhaal van adoptie.
Het zal geen troost zijn voor Katleen en ook niet voor de adoptiemoeder van hierboven, maar laten we toch proberen zoveel mogelijk kleuren te zoeken en te zien in adoptie en wie ze niet kan zien, te respecteren en te geloven.

3 Responses to “De vele kleuren van adoptie : het is niet zwart, het is niet wit, meestal toch niet!”


  1. 1 babitha 29 september 2010 om 19:25

    Het is idd niet altijd wat de buitenwereld ziet. Het gaat veel meer dan om dat… hetgeen mensen zien… een mooi bruin kindje die ‘mag’ opgroeien bij mensen die het een betere toekomst willen geven. Ook al hebben mensen dan de neiging om te zeggen dat je ondankbaar bent, als je het op deze manier verwoord, er is echter niemand die mij nog moet zeggen dat ik dankbaar moet zijn. Ik heb het tot in het oneindige gehoord, gevoeld en misschien ook wel moeten ruiken. Elke vezel in mijn lichaam is nog doordrenkt met het gevoel dankbaar te moeten zijn. En ok, mijn adoptie is bij momenten ook een hel geweest en het ligt zeker ook voor een stuk bij mij, maar vergeet niet dat je als adoptieouder ook maar een ouder bent. Een mens, een ouder die met vallen en opstaan moet proberen om het beste in het kind naar boven te halen. En bij de ene gaat dit makkelijker dan bij de ander, toegegeven, maar dat is niet anders dan met biologische kinderen… geef toe?! Het is niet altijd wat de mensen dat het is… maar geef het een kans, veel kansen!!!

  2. 2 Margarita Lambregts 15 februari 2011 om 10:21

    Dag coach,

    Mooi stuk, de grootse fout dit adoptieouders kunnen maken is denk ik, (heb ik zelf meegemaakt) dat ze denken dat ze een kind precies zo kunnen maken zoals zij voor ogen hebben. Elke kind heeft een eigen karakter (geadopteerd of niet). Ik had al veel meegemaakt in Colombia en was daardoor al voor een groot deel gevormd. Vanaf het eerste moment had ik geen gevoel bij mijn adoptiemoeder en wilde zij dat ik me gedroeg zoals zij wilde. Wie was zij? wat wilde ze van mij? Ik verstond haar niet eens! Ik wilde met een andere mevrouw mee! Mijn voorbeeld is altijd:”Als ik iemand ontmoet met wie het niet klikt dan kan ik als volwassen mens weglopen. Een kind moet maar doen wat anderen zeggen dat er moet gebeuren”. Ben je een heel opstandig kind (zoals ik was) dan krijg je een hoop negativiteit over je heen omdat je adoptieouders je niet “de baas” kunnen.

    God zijn dank is het voorbij en kan ik nu leven, omgaan met wie ik wil en doen zoals ik ben.

    groetjes,

    • 3 adoptiecoach 15 februari 2011 om 11:51

      Bedankt Margarita om op mijn blog te reageren. Dat jij je herkent in wat ik over jullie geadopteerden schrijf, betekent heel veel voor mij. Ik blijf, ook al zit ik sinds 1989 in de adoptiesector, ,erg onzeker over wat ik schrijf op mijn blog. Als een mens niet zelf geadopteerd is, kan men ook nooit voelen, weten wat er in jullie omgaat,dat denk ik toch.

      Ik heb wel met veel plezier en respect geluisterd naar wat al die geadopteerden mij in die meer dan 20 jaar hebben verteld en hoop dan ook dat de verhalen op mijn blog een stukje wegwijzers kunnen zijn voor wie verloren loopt of herkenning geven aan wie zich alleen voelt in deze wereld waar er niet altijd begripvol wordt omgegaan met jullie.

      Ik ben ook blij met jouw reacties omdat het net de bedoeling is dat geadopteerden – via mijn blog- met elkaar in dialoog gaan…

      Met de beste groeten vanuit België…

      de adoptiecoach Pia

      On Tue, 15 Feb 2011


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




RSS Artikels op Geadopteerd.be

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.

Schrijf je in en ontvang nieuwe berichten van deze blog via e-mail.

Doe mee met 76 andere volgers

Blog Stats

  • 111.661 hits

%d bloggers liken dit: